Από μόνο του το γεγονός ότι μία πολιτική διαδικασία μετατρέπεται σε μια επίδειξη άρτου και θεάματος είναι προβληματικό. Η «εισβολή» του lifestyle, δημοσιογράφων κοινωνικού –και όχι πολιτικού- ενδιαφέροντος, συμμετεχόντων σε reality, αλλά και κατάδικων στην πολιτική δημιουργεί ζήτημα απαξίωσης αυτής. Θα πει κανείς: «μα καλά, γιατί αυτοί να μην έχουν δικαίωμα συμμετοχής στις εκλογές;». Φυσικά και έχουν. Ωστόσο, η επιλογή των υποψηφίων θα πρέπει να γίνεται επί τη βάσει πολιτικών συγκλίσεων και όχι με αποκλειστικό κριτήριο την προσέλκυση ψήφων.
Φαίνεται, από τη συγκρότηση των ευρωψηφοδελτίων τουλάχιστον των κομμάτων εξουσίας, να υπερισχύει το δεύτερο κριτήριο.

Στη ΝΔ, αρχικά, αφού μετετράπησαν σε όψιμους θιασώτες ΠΑΣΟΚογενών υποψηφίων στο όνομα της διεύρυνσης προς το κέντρο, τώρα διαπιστώνουν ότι χάνουν ψηφοφόρους από τα δεξιά. Έτσι, πέραν από τις κορώνες και τα χουντικών καταβολών συνθήματα, ενσωματώνουν και κατάδικους της Ελληνικής, και όχι μόνο, Δικαιοσύνης. Η υπόθεση Μπελέρι δεν είναι απλή. Το 1995 συνελήφθη για κατοχή όπλων και το 1999 καταδικάστηκε. Και το… βαρύ βιογραφικό του δεν σταματά εκεί: έχει εμφανιστεί σε εκπομπή του Μιχαλολιάκου, προκειμένου να μιλήσει για τη Βόρεια Ήπειρο, ενώ έχει συμμετάσχει και σε πάνελ της νεολαίας του ΛΑΟΣ. Ταυτόχρονα, η υποψηφιότητά του καθιστά το μείζον ζήτημα της παραβίασης, από ένα κράτος που φιλοδοξεί να γίνει μέλος της Ε.Ε., βασικών δικαιωμάτων του ως κατηγορουμένου από ένα διεθνές ζήτημα σε μικροκομματικό (βλ. σχετικά https://www.efsyn.gr/politiki/391648_o-agnostos-frenti-mpeleris).

Η ΝΔ έχει αρχίσει εδώ και καιρό να πληρώνει όλα όσα για διάφορους λόγους δεν πλήρωσε στις εθνικές εκλογές του 2023 και χάνει μεγάλο μέρος του δεξιού της ακροατηρίου. Το ανησυχητικό είναι ότι ένα κυβερνητικό κόμμα ευθυγραμμίζεται και εγκολπώνει πρόσωπα που εύκολα θα μπορούσαν να ανήκουν σε κόμματα πολύ πιο ακραία.

Από την άλλη πλευρά, στον ΣΥΡΙΖΑ έχουμε τους όψιμους θιασώτες των υποψηφιοτήτων της σόουμπιζ και των πανελίστων. Ένας τέτοιος, λόγω μιας δήλωσης σχετικά με την ενδοοικογενειακή βία, αποπέμφθηκε από το ψηφοδέλτιο. Τον εν λόγω, όχι πολλές μέρες πριν, αλλά την Τετάρτη το βράδυ, τον υπερασπιζόταν η εκπρόσωπος τύπου του κόμματος. Και, εντάξει, εκείνη έχει θεσμικό ρόλο και δεν μπορούσε να έχει κάποια άλλη θέση. Υπήρχαν, όμως, και στελέχη τα οποία μέχρι και πέντε λεπτά πριν την αποπομπή του υποψηφίου μιλούσαν υπέρ αυτού, ενώ πέντε λεπτά μετά έστελναν τον αποπεμφθέντα στο πυρ το εξώτερον.

Η «συνέπεια» αποκτά, πλέον, νέο περιεχόμενο και προσαρμόζεται σε ό, τι πει ο ηγεμών. Θα συμπεριλάβει τον υποψήφιο ευρωβουλευτή στα ψηφοδέλτια; Άξιος το δίχως άλλο ο υποψήφιος, όπως κι αν λέγεται αυτός. Θα τον αποπέμψει; Ο χειρότερος άνθρωπος επί της γης. Θα ψάλλει το «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» ή θα μιλήσει για σχηματισθέντες σταυρούς μέσα σε κολυμπήθρες; Πατριώτης ο ηγεμών και ικανός να προκαλέσει θαύματα. Φυσικά, όλα αυτά αποδεικνύουν αφενός μια βίαιη μετάλλαξη σε μια σειρά από θεματικές (υπενθυμίζω ότι έχει προηγηθεί ο χαρακτηρισμός του ΝΑΤΟ ως ιερής συμμαχίας) και αφετέρου την εισχώρηση συντηρητικής ρητορικής σε ένα κόμμα που έχει ακόμα στον τίτλο του τον όρο αριστερά. Αν όλα αυτά, βέβαια, λέγονταν από τους «απέναντι» θα ήταν καταδικαστέα. Σήμερα, που λέγονται από τους «ημέτερους» είναι απλά Σάββατο.

Η συμμετοχή και η αποχή των πολιτών σε κάθε εκλογική διαδικασία είναι συνάρτηση της ποιότητας των ψηφοδελτίων που παρουσιάζουν τα κόμματα. Η συμμετοχή, κατά κύριο λόγο, λαμπερών προσωπικοτήτων που είναι πολιτικά κενές μπορεί να προσελκύουν κάποιες ψήφους, αλλά αποθαρρύνουν πολλούς ψηφοφόρους. Ταυτόχρονα, τοποθετεί σε θέσεις ευθύνης άτομα που ενδεχομένως, όχι απλώς δεν έχουν τις ικανότητες, αλλά ούτε και το ενδιαφέρον για αυτές.