Την περασμένη Κυριακή 150.000, περίπου, μέλη του Σύριζα συμμετείχαν και ψήφισαν για την εκλογή νέου/νέας προέδρου του κόμματος. Το αριθμητικό στοιχείο είναι σημαντικό. Κάποιοι διέθεσαν λίγο χρόνο από την προσωπική τους ζωή και συμμετείχαν σε μια κομματική διαδικασία. Από αυτούς οι 40.000 είναι νέα μέλη, τα οποία εγγράφηκαν αυτή τη μέρα. Περίπου αυτό συνέβη και στην προηγούμενη εκλογή προέδρου, όταν μοναδικός υποψήφιος ήταν ο Αλέξης Τσίπρας. Και τότε έγιναν αρκετές χιλιάδες πολιτών μέλη του κόμματος.

Τούτη την Κυριακή πραγματοποιείται η δεύτερη ψηφοφορία για την εκλογή προέδρου. Αλλά το σημαντικότερο είναι το μέλλον του κόμματος, η ενότητα, το αριστερό του πρόσημο. Κι αυτά πρέπει να γίνουν, να υπάρχουν, να διασφαλιστούν ταυτόχρονα. Πολύ δύσκολο το εγχείρημα, ειδικά με τα όσα λέγονται, γίνονται κι υποψιαζόμαστε. Κι αυτά δεν τα παρακολουθούμε στις κομματικές συνεδριάσεις, μαζώξεις αλλά στα κοινωνικά, ψηφιακά δίκτυα. Ναι, πρέπει να εντάσσουμε, να ακολουθούμε τις εξελίξεις της τεχνολογίας, της επιστήμης της ζωής και της κοινωνίας.

Όποιος οργανισμός, στο πέρασμα των χιλιετιών, δεν προσαρμόστηκε χάθηκε. Προσαρμογή δεν σημαίνει αντιγραφή του άλλου, του διπλανού, του αντιπάλου. Αλλά εξέλιξη, βελτίωση των βασικών χαρακτηριστικών του οργανισμού, στην προκείμενη περίπτωση ενός αριστερού κόμματος.

Αλλά τα όσα γράφονται στο διαδίκτυο δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση όχι μόνο με την αριστερά, αλλά ούτε με τον δημοκρατικό χώρο. Τόσο που κάποια από τα γραφόμενα δεν πρέπει να λέγονται ούτε στους πολιτικούς αντιπάλους. Γιατί αλλιώς έπραττε και πράττει διαχρονικά η αριστερά. Αντιπαρατίθεται με επιχειρήματα, με πολιτικό λόγο.

Νωρίτερα αναρωτιέσαι πώς είναι δυνατό πληρώνοντας δύο ευρώ να μπορείς να συμμετέχεις, (την ίδια μέρα), σε μια σημαντική διαδικασία όπως είναι η εκλογή προέδρου. Αλλά και πώς ένας υποψήφιος άγνωστος, χωρίς πολιτικό λόγο και στίγμα, με χαρακτηριστικά αντλημένα από τις τηλεοπτικές εικόνες, να ψηφίζεται από τόσες χιλιάδες μέλη. Κάτι πρέπει να έχει δείξει, να έχει πράξει ο καθένας μας στον χώρο που επιθυμεί να πρωταγωνιστήσει. Στα σχολειά π.χ. για να είσαι υποψήφιος διευθυντής πρέπει να πληροίς κάποιες προϋποθέσεις κι ανάμεσά τους κάποια προϋπηρεσία κι ελάχιστα σταθερά .

Μετά την εκλογική συμμετοχή τα μέλη, τα νέα τι άλλο κάνουν; π.χ. πόσοι αγόρασαν εφημερίδες όπως η ''Αυγή'' κι η ''Εποχή''; Οι δυο αυτές εφημερίδες χρειάζονται οικονομική στήριξη. Με απλή σκέψη και υπολογισμό, μήπως πρέπει το 10% των μελών, δηλαδή 15.000 άτομα – μέλη να αγοράσουν μια από τις δυο εφημερίδες, να διαθέσουν ακόμα δύο ευρώ;

Αν αυτή η σκέψη είναι παλαιά τότε έχουμε μεταβεί σε άλλο μεταπολιτικό, μεταδημοκρατικό επίπεδο. Όπου χαλαρά, ψηφιακά, φιλικά έτσι γιατί ήταν ανοιχτά κάποια γραφεία, ψηφίζεται, κάποιος ο οποίος απ' το άγνωστο πουθενά, με τηλεοπτικά και αγοραία κριτήρια υπέβαλε υποψηφιότητα.
Δύσκολο το σταυροδρόμι και δυσκολότερη η αυριανή μέρα.