Πολλοί θα πουν ότι σήμερα δεν είναι η μέρα για κριτική σε ένα κράτος που συλλαμβάνεται συνεχώς απροετοίμαστο σε κάθε κρίση που ανακύπτει. Λυπάμαι που θα γίνω δυσάρεστος, αλλά δεν συμφωνώ. Όταν πυρκαγιές, που είναι ενεργές εδώ και μέρες, καταβροχθίζουν μέσα σε ελάχιστα λεπτά φύση και ανθρώπινες περιουσίες, γέφυρες γκρεμίζονται, με ερασιτεχνισμό και χωρίς κανένα μέτρο ασφαλείας, και συμπαρασύρουν ανθρώπινες ζωές, τότε κάτι πάει πολύ λάθος, κάτι που πρέπει να υπογραμμιστεί.

Από τότε που προσωπικά θυμάμαι τον εαυτό μου, τα καλοκαίρια στην Ελλάδα είναι ταυτισμένα με την καταστροφή δασών, κατοικημένων οικισμών και ενδεχομένως σε κάποιες περιπτώσεις με απώλεια ζωών. Η σημερινή κυβέρνηση έχει ήδη μία τετραετή θητεία στις πλάτες της. Και έχει ήδη εμπειρία από τέτοιες καταστάσεις. Το 2020 είχαμε καταστροφή μεγάλου αριθμού εκτάσεων στην Πελοπόννησο, το 2021 στην  βόρεια Εύβοια και τη Στερεά Ελλάδα, πέρυσι στην Πεντέλη και στην Ηλεία. 

Μετά από όλα αυτά τα περιστατικά, θα ανέμενε κανείς να ληφθούν προληπτικά μέτρα προστασίας έναντι των πυρκαγιών. Αντί, όμως, να στελεχωθεί και να ενισχυθεί το Πυροσβεστικό Σώμα, σήμερα η πυροσβεστική έχει εισέλθει στην καρδιά του καλοκαιριού με περίπου 5000 κενές θέσεις, ενώ τα κονδύλια για τη μισθοδοσία του προσωπικού είναι μειωμένα κατά 7,5 εκατομμύρια Ευρώ σε σχέση με πέρυσι.

 Αποτέλεσμα αυτού κατά φυσική αναγκαιότητα είναι να καίγεται εδώ και 6 συνεχόμενες μέρες η Ρόδος, τη στιγμή που έχουν προηγηθεί εκτεταμένες πυρκαγιές στην Αττική. Η αναποτελεσματικότητα και η απουσία του… επιτελικού κράτους κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι εκκωφαντική. 

Στην ουσία η κυβέρνηση διανύει τον πέμπτο χρόνο της θητείας της και σε αυτά τα πέντε έτη δεν έχει υπάρξει χρόνος που να μην καταστραφεί ολοσχερώς μία τουλάχιστον περιοχή από πυρκαγιά. Πάντα ως ελαφρυντικό προβάλλεται η σωτηρία των ανθρώπινων ζωών. Πράγματι, η ανθρώπινη ζωή είναι το ύψιστο έννομο αγαθό. Ωστόσο, η στάθμιση μεταξύ ζωής και περιουσίας δεν μπορεί να υφίσταται όταν υπάρχει αντικειμενική δυνατότητα σωτηρίας και των δύο… Όταν, όμως, το σύνθημα «εκκενώστε τα πάντα» καθίσταται πάγια πολιτική σου, τότε είναι προφανές ότι υπάρχει σημαντικό (πολιτικό) μερίδιο ευθύνης.

Η προβολή στο πανελλήνιο, στα «ημέτερα» κανάλια που προβάλλουν ό,τι συμφέρει τους πολιτικούς τους προϊσταμένους, αξύριστων των κυβερνητικών στελεχών, ως μία ένδειξη δήθεν ταλαιπωρίας, συνιστά την έσχατη μορφή φαρισαϊσμού και το μόνο που καταφέρνει είναι να προκαλεί οργή. Η εκλογική νίκη με τέτοια, αντικειμενικά, σαρωτική διαφορά από το δεύτερο κόμμα, ενδεχομένως συσπειρώνει. Ωστόσο, η πολιτική δεν εξαντλείται στην εκλογική διαδικασία, ούτε στην επικοινωνία. Απαιτεί λύσεις στα σοβαρά προβλήματα των πολιτών που παραμένουν δυσεπίλυτα. Για αυτό ακριβώς το γεγονός ότι η κυβέρνηση έλαβα το 40%, όχι του εκλογικού σώματος, αλλά των ψηφοφόρων που προσήλθαν στις κάλπες, δεν θα αποτελεί για πάντα άλλοθι στην ασκούμενη κριτική.