Πριν δύο εβδομάδες   με μεγάλη μαστοριά η δημοτική αρχή της δυτικής Λέσβου μετέτρεψε μία σημαντική συζήτηση του δημοτικού συμβουλίου πάνω σε ένα θέμα κρίσιμο για τον Πολιχνίτο, σε προεκλογική του συγκέντρωση της οποίας το επίπεδο της δεν διέφερε και πολύ από αυτό ενός αγώνα ποδοσφαίρου.

Εκεί το κύριο ερώτημα του πώς θέλουμε να αξιοποιήσουμε το γεωθερμικό μας πεδίο  και προς όφελος τίνος  μετατράπηκε  στο αν θέλουμε ή όχι να το εκμεταλλευτούμε . 

-- Θυμίζουμε ότι από το 2014, δύο μήνες μόλις από την ανάληψη της τότε δημοτικής αρχής  του ενιαίου δήμου, η δική μας παράταξη, του,ήταν που έφερε στο προσκήνιο το θέμα. Εντόπισε το βάλτωμα της εκκαθάρισης της ΕΘΙΠΛ, που ήταν η προϋπόθεση για να προχωρήσει η κάθε μορφής αξιοποίηση. Και με την δική μας στενή πίεση αυτή προχώρησε και τελείωσε.

Δεν είχαν δυστυχώς το ίδιο αποτέλεσμα οι πιέσεις μας ως  προς την τηλαθέρμανση, που εξακολουθεί να μένει αναξιοποίητη.

Αν κάνουμε αυτή την αναφορά είναι για να δείξουμε πως το ενδιαφέρον μας για το γεωθερμικό πεδίο και την αξιοποίησή του ήταν εξ αρχής μεγάλο, όταν την ίδια στιγμή οι χωρικοί αντιδήμαρχοι -ένας εξ αυτών και ο σημερινός δήμαρχος –δεν  έδειχναν το παραμικρό ενδιαφέρον γι΄ αυτό.

-- Ο Πολιχνίτος όπως και όλη η επαρχία της χώρας έχει  υποστεί τις συνέπειες των αντιλαϊκών πολιτικών που  εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις  προ μνημονίων όπως και στις μέρες μας:    παρακμή και εγκατάλειψη.

Ελπίδα να αναχαιτιστεί αυτό υπάρχει μόνο αν:

1. Στηριχτεί η οικονομία. Προτεραιότητα φυσικά έχει ο αγροτοκτηνοτροφικός τομέας, που για τη δυτική Λέσβο είναι η κύρια δραστηριότητα και μαζί     ο τουρισμός.

2. Αξιοποιηθεί το φυσικό κάλλος . παραλίες, βουνά,   αρχιτεκτονικά μνημεία κ.α, λαμβάνοντας οπωσδήποτε όλα τα    μέτρα για την προστασία τους

3. Αξιοποιηθούν οι φυσικοί πόροι.

-- Ο Πολιχνίτος, ευλογημένος από την φύση διαθέτει έναν πολίτιμο τέτοιον πόρο:

10 χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα συν άλλες 6χιλ. δυνάμει, γεωθερμικού ρευστού χαμηλής ευθαλπίας.

Μερικές προσπάθειες αξιοποίησής του, όπως τα θερμοκήπια  και η τηλεθέρμανση είχαν άδοξο τέλος. Τα λουτρά , όσο λειτούργησαν, δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματική δυνατότητα που έχει ο χώρος.

 --  Οι δημοτικές αρχές παράλληλα με τις προσπάθειες αλλαγής  του θεσμικού πλαισίου είχαν ανάγκη και μιας μελέτης που θα έδινε μια ολοκληρωμένη πρόταση αξιοποίησης του, προς όφελος του τόπου και των κατοίκων και εί δυνατόν με την

δική τους συμμετοχή.

Προϋπόθεση όμως μιας τέτοιας θεώρησης είναι η δημοτική αρχή να σκύψει με αγάπη και ενδιαφέρον πάνω στο θέμα. Να  ενεργοποιήσει των κόσμο, να του δώσει λόγο και να τον

ενθαρρύνει να συμμετέχει.

Διαφορετικά παραδίδει το πεδίο σε έναν ιδιώτη με συνοπτικές  πλην όμως νομότυπες διαδικασίες.

      Αυτό ακριβώς έκανε και η δημοτική αρχή δυτικής Λέσβου. Η δημοτική αρχή που έχει ενστερνιστεί και επιλέγει να εφαρμόζει  ό,τι και  η  κεντρική  κυβέρνηση : όλα στους

ιδιώτες,

 Έχοντας αντικαταστήσει την αξιοποίηση του πεδίου σε εκμετάλλευσή του, προχώρησε στην εκχώρηση λειτουργίας  των θερμοπηγών, σε ιδιωτική εταιρία. Με όρους προκλητικά

ευνοϊκούς..

Η κοινωνία όπως προείπαμε δεν κλήθηκε να λάβει μέρος , αλλά ούτε και νοιώθει την ανάγκη να το κάνει. Προσδοκά το θαύμα. Αυτό που θα την βγάλει από την στασιμότητα και την υπανάπτυξη χωρίς  την ενεργή συμμετοχή της.

Μα το πολύ που ίσως μπορεί να συμβεί τώρα είναι να ανακαινιστούν κάποια κλειστά σπίτια για πιθανούς ενοικιαστές, να  αυξηθεί κάπως η κατανάλωση των τοπικών

προϊόντων, και ίσως κάποιοι να βρουν δουλειά εκεί.

      Όλο ατό φαντάζει πολύ, μπροστά στο τίποτα που υπάρχει.

Και γι αυτό πανηγυρίζει ο δήμαρχος και οι αντιδήμαρχοί του

-- Είναι αλήθεια ότι η εγκατάλειψη της επαρχίας από την κεντρική εξουσία, η μετανάστευση, η γήρανση του πληθυσμού, η πικρή πείρα από προηγούμενες συνεταιριστικές προσπάθειες που έληξαν άδοξα, καλλιέργησαν μια

μοιρολατρική σχεδόν στάση απέναντι στην ζωή μας ως μέλη της κοινότητας.

-- Όμως όσο δεν ξεπερνάμε την απογοήτευση και τον φόβο, όσο αρνιόμαστε να αναλάβουμε την ευθύνη της κοινοτικής μας ζωής , θα βιώνουμε την εγκατάλειψη ,ενώ τον πλούτο μας θα τον καρπώνονται άλλοι.

Ζωγράφου Χρυσούλα, Μαριάνθη Τσάκου,