
Το 1983 ο Γιώργος Γεννηματάς ήθελε να τον στείλει νομάρχη στη Χίο. Ο Νίκος Σηφουνάκης ζήτησε τη Λέσβο. Έναν χρόνο αργότερα, όταν πληροφορήθηκε ότι θα μετακινηθεί στα Χανιά, επέμεινε και πάλι. Είχε δουλειές στη μέση και ήθελε να τις τελειώσει. Έμεινε. Κι όταν, τον Ιούνιο του 1989, οι ψηφοφόροι του νησιού τον έστειλαν για πρώτη φορά στη Βουλή, ο Ανδρέας Παπανδρέου τον κάλεσε στο γραφείο του για να του πει ότι είχε πέσει έξω στην πρόβλεψή του.
Αυτή τη διαδρομή αφηγήθηκε ο πρώην υπουργός στον ραδιοφωνικό σταθμό ΣΤΟ ΝΗΣΙ 99 FM, σε συνέντευξή του στην Ανθή Παζιάνου. Αφορμή ήταν η παρουσίαση του βιβλίου «Αλέξανδρος Παναγούλης – Απείθεια στο θάνατο», το βράδυ της Πέμπτης 19 Νοεμβρίου, στο γεμάτο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Μυτιλήνης. Για τον Νίκο Σηφουνάκη, που συμμετείχε στη συντακτική ομάδα του τόμου, η βραδιά είχε και προσωπική σημασία. Με τον Αλέκο Παναγούλη είχαν καθίσει στο ίδιο τραπέζι στην Ιταλία και είχαν δουλέψει μαζί στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, μέχρι τον θάνατό του.
Όταν η Ανθή Παζιάνου τον ρώτησε πώς παρακολουθούσε από την Ιταλία τα επτά χρόνια της δικτατορίας, ο Νίκος Σηφουνάκης τη διόρθωσε. «Τη ζούσαμε, δεν την παρακολουθούσαμε». Ο ίδιος σπούδαζε αρχιτεκτονική στη Γένοβα και, όπως είπε, δεν μπορούσε να επιστρέψει στην Ελλάδα. Περιέγραψε το βάρος που είχε για τους φοιτητές ένα τηλεφώνημα από το σπίτι. Οι γονείς τους καλούνταν να δώσουν εξηγήσεις για την πολιτική δράση των παιδιών τους και έπειτα τους τηλεφωνούσαν κλαίγοντας. Στη Γένοβα έζησε και την αυτοπυρπόληση του Κερκυραίου φοιτητή Κώστα Γεωργάκη.
Οι δικές του πολιτικές καταβολές πήγαιναν πιο πίσω. «Η πολιτικοποίηση ξεκινάει στο σπίτι μου», είπε. Ο πατέρας του υπήρξε υπασπιστής και διευθυντής του γραφείου του Νικολάου Πλαστήρα, ο οποίος ήταν και νονός του. Μεγάλωσε ακούγοντας για τους Βαλκανικούς Πολέμους, τη Μικρασιατική Εκστρατεία και την ήττα του Βενιζέλου το 1920. Από εκείνη την εκλογική αναμέτρηση ξεχώρισε μια λεπτομέρεια που συνέδεε τους δύο τόπους της ζωής του. Η Κρήτη και η Λέσβος, θύμισε, έμειναν στο πλευρό των Φιλελευθέρων.
Από τη Ρώμη κράτησε την εικόνα της Αμαλίας Φλέμινγκ να στρώνει κάθε Σάββατο τραπέζι για τους Έλληνες που ζούσαν μακριά από την πατρίδα. Ανάμεσά τους ήταν ο Αλέκος Παναγούλης και ο συναγωνιστής του Νίκος Ζαμπέλης, που είχε δραπετεύσει από τις φυλακές της Αίγινας.
Μιλώντας για την Ιταλίδα δημοσιογράφο Οριάνα Φαλάτσι, τη χαρακτήρισε μαχητική και στάθηκε σε αυτό που, κατά τον ίδιο, έβλεπε εκείνη στον Παναγούλη και αναγνώριζαν μαζί της πολλοί Ευρωπαίοι. Η απόπειρά του κατά του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου, στις 13 Αυγούστου 1968, κλόνισε την εντύπωση που είχε επικρατήσει στο εξωτερικό ότι οι Έλληνες είχαν αποδεχθεί τη χούντα. Ως δεύτερη στιγμή με ιδιαίτερη διεθνή απήχηση ξεχώρισε το Κίνημα του Ναυτικού και τη στάση του κυβερνήτη του «Βέλους», Νίκου Παππά.
Ο Σηφουνάκης επέστρεψε στην Ελλάδα στις 14 Αυγούστου 1974. Ο Παναγούλης πίστευε ότι η Ένωση Κέντρου όφειλε να διεκδικήσει ξανά την κυβερνητική εντολή που της είχε αφαιρεθεί. Πήρε την πρωτοβουλία να ανασυγκροτηθεί η νεολαία της, η ΕΔΗΝ, και ο Σηφουνάκης συμμετείχε στο πολιτικό της συμβούλιο. Μετά τον θάνατο του Παναγούλη, το 1976, οι σύντροφοί του συνεδρίασαν για να αποφασίσουν πού θα συνέχιζαν. Επέλεξαν το ΠΑΣΟΚ. Από εκείνη τη συνάντηση με τον Ανδρέα Παπανδρέου θυμάται ακόμη το πρωτοσέλιδο της «Εξόρμησης», με τους νέους της ΕΔΗΝ γύρω από τον πρόεδρο του κόμματος.
Το 1981 βρέθηκε δίπλα στη Μελίνα Μερκούρη ως σύμβουλος στο Υπουργείο Πολιτισμού. Δύο χρόνια αργότερα ήρθε στη Μυτιλήνη. Από τις πρώτες του ημέρες στη Νομαρχία θυμάται ότι προσπαθούσε ακόμη να καταλάβει την ντοπιολαλιά όταν άκουσε πώς σχολίαζαν τη νεαρή του ηλικία. Στα μάτια κάποιων είχε φτάσει ένα «παιδαρέλι». Όπως παρατήρησε, οι τοπικές κοινωνίες είχαν συνηθίσει να βλέπουν στη θέση του νομάρχη απόστρατους αξιωματικούς ή δικαστικούς. Τώρα έβλεπαν νέους ανθρώπους, αρκετούς από αυτούς μηχανικούς.
Η παρουσίαση του βιβλίου τού έδωσε την ευκαιρία να διηγηθεί και πώς απέκτησε η Μυτιλήνη τον χώρο που φιλοξένησε τη βραδιά. Το 1985 η Νομαρχία ανέθεσε τη μελέτη του Δημοτικού Θεάτρου στον αρχιτέκτονα Μάνο Περράκη. Δική του ήταν η πρόταση το φουαγιέ να έχει ξεχωριστή ζωή, με εκθέσεις, ομιλίες και παρουσιάσεις. Από τις πρώτες διοργανώσεις που θυμάται ο Σηφουνάκης ήταν δύο εκθέσεις αρχιτεκτονικής, η μία αφιερωμένη στη βιομηχανική αρχιτεκτονική. Όπως αποκάλυψε, συζήτησε με τον δήμαρχο και την αντιδήμαρχο Πολιτισμού τη δυνατότητα να αξιοποιείται συχνότερα το φουαγιέ για τέτοιες εκδηλώσεις.
Μετά τη Νομαρχία ανέλαβε τη γενική διεύθυνση της ΕΡΤ. Τη δημόσια ραδιοτηλεόραση εκείνων των χρόνων τη θυμάται ως μεγάλο σχολείο, κυρίως για τους ανθρώπους των γραμμάτων, της τέχνης και της δημοσιογραφίας που γνώρισε εκεί. Η απομάκρυνσή του το 1988 ανακοινώθηκε από την τηλεόραση τα μεσάνυχτα. Λίγο αργότερα ο Ανδρέας Παπανδρέου τού ζήτησε να κατέβει υποψήφιος στη Λέσβο. Όταν του απάντησε ότι δεν είχε κάνει καμία προετοιμασία, ο Παπανδρέου τού θύμισε πως και ο δικός του πατέρας, ο Γεώργιος Παπανδρέου, είχε χρειαστεί δεύτερη προσπάθεια για να εκλεγεί στο νησί.
Από την προεκλογική περίοδο του 1989, παρά τη σφοδρή πολιτική αντιπαράθεση, ξεχώρισε την υποδοχή του στον Μανταμάδο και την Αγία Παρασκευή. Οι πρόεδροι των δύο κοινοτήτων, άνθρωποι της Αριστεράς, πήγαν στις συγκεντρώσεις του, κάθισαν και τον άκουσαν. Ο ίδιος διάλεξε προσεκτικά τη λέξη για να εξηγήσει τι σήμαινε τότε η παρουσία τους. Ήταν «αποδοχή».
Το βράδυ των εκλογών τα αποτελέσματα έφταναν στη Νομαρχία με τέλεξ και τηλεφωνήματα. Τέσσερα χρόνια νωρίτερα, ως νομάρχης, υποδεχόταν ο ίδιος τους υποψηφίους στο γραφείο του. Τώρα, με τα πρώτα αποτελέσματα να του δίνουν καθαρό προβάδισμα, δίσταζε να περάσει την πόρτα. Σκεφτόταν πώς θα ένιωθαν οι συνυποψήφιοί του. Πήγε τελικά μετά τις έντεκα. Λίγο αργότερα, στη Βουλή, ο Ανδρέας Παπανδρέου, καταβεβλημένος από την περιπέτεια της υγείας του, τον φώναξε για να τον συγχαρεί. Θυμόταν τη συζήτησή τους. Ο Σηφουνάκης είχε εκλεγεί με την πρώτη.
Όταν η συζήτηση έφτασε στο τι άλλαξε τη δεκαετία του ’80, ο πρώην υπουργός επέστρεψε σε μια εικόνα από το Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης. Σε δύο εκδηλώσεις για την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, άνθρωποι που επί δεκαετίες κουβαλούσαν στα χωριά τους το στίγμα του «ΕΑΜίτη» ανέβηκαν να παραλάβουν το μετάλλιο και το χαρτί της αναγνώρισης. Θυμάται τη συγκίνησή τους, αλλά και το γεγονός ότι στις αποφάσεις συμμετείχαν εκπρόσωποι διαφορετικών αντιστασιακών οργανώσεων. Στις αλλαγές που άγγιξαν την καθημερινή ζωή των οικογενειών συμπεριέλαβε ακόμη τον πολιτικό γάμο και την αναγνώριση των δικαιωμάτων των παιδιών που γεννιούνταν εκτός γάμου.
Για τη νεότερη ιστορία του ΠΑΣΟΚ, η παραδοχή του ήταν ευθεία. «Τη χειριστήκαμε λάθος», είπε για την κρίση του 2009-2010. Υποστήριξε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου χρεώθηκε πολιτικά μια δημοσιονομική κατάσταση που είχε διαμορφωθεί πριν αναλάβει και απέδωσε βαριές ευθύνες στους χειρισμούς της περιόδου 2004-2009. Από τις πρώτες συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου θυμάται την ανακοίνωση ενίσχυσης 1,05 δισ. ευρώ για ανθρώπους που είχαν ανάγκη. Κατά τη δική του εκτίμηση, εκείνη η απόφαση έδειχνε πόσο ελλιπή εικόνα είχε ακόμη η νέα κυβέρνηση για τα οικονομικά της χώρας.
Στο τέλος της συνέντευξης, η Ανθή Παζιάνου τον ρώτησε αν η πολιτική είναι πια ένα κεφάλαιο που έχει κλείσει για τον ίδιο. Η απάντησή του είχε πέντε λέξεις. «Με τα κοινά πρέπει να ασχολείσαι».