Τώρα που χειμωνιάζει, σκουραίνει ο ουρανός νωρίς και μαζί με αυτόν κι οι άνθρωποι γύρω σου δεν έχεις παρά να θυμάσαι. Να ακουμπάς τα μάτια σου σε φωτογραφίες και να θυμάσαι!

Χαμογελούσαν όλοι… Όλοι όσοι είχαν σωθεί τέσσερα χρόνια πριν, εκείνο βράδυ της Κυριακής, αρχές Νοεμβρίου του 2015 από το βράχο της Παναγιάς στα Τουκμάκια ανοιχτά του Μανταμάδου όπου τους είχε βγάλει η πλαστικιά βάρκα τους. Όλοι χαμογελούσαν.

Μέσα στην κοσμοχαλασιά με εφτά Μποφώρ καιρό ένα ξύλινο ψαροκάϊκο, ο «Ταξιάρχης» τους μετέφερε σιγά σιγά από το βράχο, τους έσωσε και τους κουβάλησε ζωντανούς όλους στο λιμάνι της Μυτιλήνης.
Για ετούτο και τα χαμόγελα. Όλων. Μα πιο πολύ του επτάχρονου Μαγκντί από το Αφγανιστάν.

Φοβισμένος στο βράχο με τα αγριοκάτσικα κούρνιασε δίπλα σε κάτι πρίνους να προστατευθεί από τον παγωμένο αγέρα και κοίτα να δεις ένα θαύμα. Ένα άσπρο μικρό γατάκι που ένας Θεός ξέρει πώς βρέθηκε πάνω στο έρημο ξερονήσι ήρθε και του τρίφτηκε. Ένα μικρό άσπρο γατάκι που ζέστανε τις παγωμένες ώρες του Μαγκντί και τον έκανε και ετούτον να χαμογελά, να λάμπει στ’ αλήθεια πιότερο απ’ όλους σαν έφτασε στο λιμάνι.

Σώθηκε αυτός, να σωθεί και το γατάκι. Αγκαλιά ο ένας με τον άλλον επιβιβάστηκαν στη βάρκα, μαζί ανέβηκαν στο καΐκι, μαζί πέρασαν τη φουρτουνιασμένη θάλασσα, μαζί στη Μυτιλήνη, με το ένα χέρι το γατάκι με το άλλο τα ζεστά ρούχα που του έδωσαν. Ο Μαγκντί βρήκε έναν μοναδικό αγαπημένο φίλο μέσα σε ετούτη την αντάρα.

Μαζί κατέληξαν στο κέντρο φιλοξενίας την Κυριακή, μαζί θα καταγράφονταν.
«Μαζί θα πάμε στη Γερμανία» είπε σαν τον αποχαιρετήσαμε. Τη τήρησε την υπόσχεση. Λίγες μέρες μετά ο Μαγκντί με το γατάκι στην αγκαλά έμπαινε στο καράβι της γραμμής. Το σήκωσε στον αέρα και το έδειξε έτσι σαν αποχαιρετισμό.
Ο επτάχρονος Μαγκντί από το Αφγανιστάν με ένα πλατύ χαμόγελο και μια αγκαλιά γεμάτη από ένα άσπρο γατάκι πήγε στη Γερμανία!

Ήταν τότε που οι πρόσφυγες ήταν ακόμα πρόσφυγες.

Να σαι καλά Μαγκνί, όπου είσαι αγκαλιά με το γατάκι σου…