Το τελευταίο χρονικό διάστημα μονοπωλεί με έντονο τρόπο την πολιτική επικαιρότητα το διαφαινόμενο σκάνδαλο της παρακολούθησης του υποψήφιου τότε προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ., Νίκου Ανδρουλάκη. Πριν συνεχίσω με τον πολιτικό σχολιασμό του περιστατικού που κάθε άλλο από απαρατήρητο πρέπει να περάσει, σημειώνω ότι στο ά. 19 του Συντάγματος ο συνταγματικός νομοθέτης έχει θωρακίσει με απόλυτο τρόπο το απόρρητο των επικοινωνιών, το οποίο αίρεται υπό πολύ συγκεκριμένες και αυστηρές προϋποθέσεις που ορίζει ο νόμος.

Από την αρχή που ήρθε στην επιφάνια η παρακολούθηση, πέραν της αναστάτωσης και της αμηχανίας, προκάλεσε και μια σειρά ερωτημάτων.  Αναρωτιέται κανείς κατά πόσο ήταν τυχαίο το γεγονός ότι αυτή συνέπεσε με τις εσωκομματικές αρχαιρεσίες του κόμματος, τη στιγμή μάλιστα που η κυβέρνηση είχε σαφή προτίμηση στην εκλογή διαφορετικού του εκλεγέντος υποψηφίου. Πέραν τούτου, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι η πρώτη κίνηση του Κυριακού Μητσοτάκη με την ανάληψη των καθηκόντων του πρωθυπουργού το 2019 ήταν και η μεταφορά της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών συνολικά στον ίδιο. Η υπηρεσία, μάλιστα, στελεχώθηκε από εκλεκτούς του πρωθυπουργού, μεταβαλομένων των απαιτούμενων από το νόμο τυπικών προσόντων, προκειμένου να είναι εφικτό να οριστούν πρόσωπα τα οποία δεν πληρούσαν τα μέχρι τότε απαιτούμενα προσόντα. Είναι απορίας άξιον, λοιπόν, με τι ευκολία μπορεί ο πρωθυπουργός να απεκδύεται των αντικειμενικών ευθυνών του ισχυριζόμενος ότι δεν είχε γνώση. Όσες παραιτήσεις και αν υπάρξουν από πρόσωπα της επιλογής του, η πολιτική ευθύνη που του αναλογεί δεν μετακυλύεται τόσο απλά.   Ξενίζει, επίσης, πώς κάτι που είναι σύμφωνο με το γράμμα του νόμου μπορεί ταυτόχρονα να είναι και λάθος, όπως ο ίδιος ανέφερε στο διάγγελμα της 8^ης Αυγούστου, ενώ ο χαρακτηρισμός της παρακολούθησης στη ΔΕΘ ως νόμιμης και τεκμηριωμένης από τη μία και ταυτόχρονα η άγνοια των λόγων διεξαγωγής αυτής από την άλλη, μόνο ως αντίφαση ή, τουλάχιστον, παραδοχή ψεύδους μπορεί να ακουστεί.

Από εκεί και πέρα, νομίζω κανείς πρέπει να ασχοληθεί και με τις δηλώσεις πρωτοκλασάτων στελεχών του κυβερνώντος κόμματος προεξέχοντος, προφανώς, του πρώην πρωθυπουργού, Κ. Καραμανλή. Εκ προοιμίου και για να μην παρεξηγηθώ, αναφέρω ότι η γνώμη μου για το παρελθόν του συγκεκριμένου προσώπου είναι σαφώς αρνητική. Κανείς, ωστόσο, δεν μπορεί να παραγνωρίσει ότι εσωκομματικά ασκεί μεγάλη επιρροή. Οι μύδροι, τους οποίους εξαπέλυσε πριν κάποιες μέρες από την Κρήτη, και οι κατηγορίες για «σκιές ιοβόλες για την δημοκρατική ομαλότητα» (αναφερόμενος πάντα στις υποκλοπές) σίγουρα δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητες. Στα μάτια μου οι εκφράσεις των οποίων έκανε συνολικά χρήση ο πρώην πρόεδρος της Ν.Δ., δημιουργούν κλίμα αμφισβήτησης και θέτουν με τρόπο καταφανή θέμα ηγεσίας. Άλλωστε, είχαν προηγηθεί αντίστοιχες δηλώσεις αμφισβήτησης για το ίδιο θέμα και από άλλους βουλευτές της καραμανλικής πτέρυγας, όπως αυτές των Τζαβάρα, Κακλαμάνη και Ρουσόπουλου.

Το περιστατικό Ανδρουλάκη δεν είναι μοναδικό. Έχουν ήδη υπάρξει αποκαλύψεις για καταγραφές και παρακολουθήσεις δημοσιογράφου, ενώ ελέγχεται και περίπτωση παρακολούθησης βουλευτή της αντιπολίτευσης, τη στιγμή που η κυβέρνηση διαψεύδεται  με πάταγο για αντίστοιχα φαινόμενα κατά τη διακυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. Όσο προχωρά αυτή η οιονεί προεκλογική περίοδος, φαίνεται η φθορά και η εσωκομματική διάσπαση θα επεκτείνεται όλο και περισσότερο.

* Ο Στράτος Μαρινάτος είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και ασκούμενος δικηγόρος