Ανάμεσα στις κατ’ αρχήν συμφωνίες του Αλέξη Τσίπρα με τον Ταγίπ Ερντογάν, συγκαταλέγεται και η ακτοπλοϊκή σύνδεση Σμύρνης- Θεσσαλονίκης.

Δεν μπορώ να ξέρω τι τελικά θα συμφωνηθεί, ούτε ποιο ακριβώς θα είναι το δρομολόγιο κι αν θα πιάνει το λιμάνι της Μυτιλήνης.  Αν  συμβεί αυτό, όφελος μεγάλο θα προκύψει για το νησί μας.

Αυτό που όμως με κάνει ν’ απορώ και να εξίσταμαι, είναι πώς χρόνια τώρα δεν διαπιστώνω όχι λύση του μεγάλου προβλήματος, ούτε καν κινητικότητα προς την κατεύθυνση αυτή.

Διαβάζουμε και ακούμε για τα πράγματι τρομακτικά μεγέθη του τουρισμού προς την Ελλάδα, που επιτεύχθηκαν τα τελευταία χρόνια.  Μαθαίνουμε και κάποιοι βλέπουμε τους μεγάλους αριθμούς τουριστών, που επισκέπτονται την Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια την Χαλκιδική, προερχόμενοι απ’ τα κατακαημένα  Βαλκάνια, που όλο και πιο πολύ προωθούνται  προς εμάς, όχι ελπίζω για να μας καταλάβουν ή να μας αλλοιώσουν τα εθνικοθρησκευτικά μας ιδεώδη, όσο για να περάσουν μερικές μέρες ανεμελιάς, ξεκούρασης  και , όσο γίνεται ευτυχίας.

Βλέπουμε τα ξενοδοχεία της Χαλκιδικής να αυξάνονται, να εξοπλίζονται να  γίνονται ολοένα και πιο πολυτελή, για να εξυπηρετήσουν το τουριστικό κύμα των πολιτών της ανατολικής Ευρώπης. Χωρίς καν να διανοούμαστε ή να σχεδιάζουμε πώς θα ήταν δυνατόν, να εισπράξουμε κι εμείς, ως νησί, μέρος απ’ αυτόν τον πλούτο που διαχέεται σ’ όλη την Ελλάδα, εκτός απ’ τη Λέσβο.

Ήταν κάποτε μια Ναυτιλιακή Εταιρία Λέσβου, που φαγώθηκε όπως φαγώθηκε, χωρίς ποτέ να μάθουμε, δικαστικά εννοώ, ποιοι καζάντισαν απ’ αυτό το φαγοπότι, που είχε ένα δρομολόγιο την εβδομάδα Μυτιλήνης-Θεσσαλονίκης, χειμώνα καλοκαίρι, που εξυπηρετούσε όσο να ‘ναι, κάποιες ανάγκες. Και μετά τίποτα. Όταν οι οικονομίες του κοσμάκη, που πίστεψε στο θαύμα, έγιναν από μετοχές, νεράκι και μάλιστα πολύ θολό, τα πάντα σταμάτησαν.

Δυο δρομολόγια την εβδομάδα Μυτιλήνης-Καβάλας  κι ένα Μυτιλήνης-Θεσσαλονίκης, που μεταφέρει όμως μόνο οχήματα, δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν τον κόσμο, που θέλει να επισκεφθεί, ένα από τα πιο όμορφα νησιά του Αιγαίου, όπως λένε άλλοι, όχι εμείς.

Και μένει το αεροπλάνο, με δυο εταιρίες να εξυπηρετούν τη γραμμή Μυτιλήνης-Θεσσαλονίκης, ανταγωνιζόμενες όχι στη μείωση, αλλά στην αύξηση του ναύλου. Κι εμείς βλέπουμε, μετρώντας κάθε φορά την αυξομείωση του αριθμού των τσάρτερς,  που προσγειώνονται στο αεροδρόμιό μας.

Για τον πολύ κόσμο, που συνωθείται στις προβλήτες του λιμανιού της Θεσσαλονίκης, δεν νοιαζόμαστε. Για όλους αυτούς που θέλουν να μας «καταλάβουν», να γευτούν τα μεζεκλίκια μας, να φάνε τα τυριά μας, να πιουν τα ούζα μας, να κολυμπήσουν στις θάλασσές μας, εκτός κι αν μας νοιάζει να τις κρατάμε καθαρές και αμόλυντες, από βρωμοσλαύους , γυφτοσκοπιανούς και άλλα φρόκαλα των Βαλκανίων.

Δεν έχω δει τα τελευταία χρόνια καμιά σημαντική και δυναμική κίνηση του Δήμου, της Περιφέρειας, του Επιμελητηρίου, των ξενοδόχων και όποιων άλλων  αρμοδίων τέλος πάντων, να επαναλειτουργήσει  η ακτοπλοϊκή γραμμή Μυτιλήνης-Θεσσαλονίκης, την ίδια ώρα που κάθε χρόνο αυξάνονται οι συνδέσεις της πρωτεύουσας της Μακεδονίας (της ελληνικής και όχι της μόνης) με Κρήτη, Κυκλάδες και Σποράδες.  Κανείς δεν σκέφτεται πόσο δύσκολο είναι για κάποιον να ξεκινήσει από Κοζάνη ή Φλώρινα ή και Θεσσαλονίκη για Καβάλα κι από κει με το πλοίο να έρθει στη Λέσβο; Για αυτό κάποιοι, προτιμούν το ταξίδι, μέσω Τουρκίας και Αϊβαλιού. Κανείς δεν υπολόγισε την μείωση της δαπάνης, ενός τέτοιου ταξιδιού, αν γίνεται απ’ ευθείας από την Θεσσαλονίκη;

Εκθέσεις και προβολές για διάφορα λεσβιακά θέματα, γίνονται στην Αθήνα, με τελικό στόχο «επισκεφθείτε  τη Λέσβο», χωρίς κανείς να υπολογίζει ότι οι κάτοικοι του λεκανοπεδίου, έχουν πολλές και απείρως φθηνότερες προσβάσεις. Στα νησιά του Αργοσαρωνικού, τις Κυκλάδες, τα Ιόνια νησιά, ακόμα και την  Κρήτη, της οποίας ακτοπλόοι και ξενοδόχοι προσφέρουν ολοένα και περισσότερες διευκολύνσεις στους ταξιδιώτες. Η Θεσσαλονίκη, συστηματικά αγνοείται, εκτός από κάποιες συμμετοχές σε ΔΕΤΡΟΠ.

Βρέθηκα πριν μερικούς μήνες σε συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Λέσβου, που απ’ ότι φαίνεται δεν θα το ξαναδούμε, στο οποίο καταναλώθηκε περίπου 1,5 ώρα συζήτησης, για το αν θα έπρεπε να λάβει την συμφωνημένη αμοιβή της, μια εταιρία στην οποία ανατέθηκε, δοκιμαστικά, να εκπονήσει σχέδιο για τουριστική ανάπτυξη του νησιού. Εφαρμογή κάποιου σχεδίου δεν έχω δει ακόμα.

Η αύξηση των ταξιδιωτών προς την Ελλάδα, θα εντείνεται απ’ ότι φαίνεται. Η κάθοδος των βορείων επίδοξων κατακτητών θα αυξάνεται. Αλλά οι προσβάσεις και η χάραξη δρόμων προς τη Λέσβο, δεν φαίνεται ούτε καν να σχεδιάζονται.

Ίσως να τους ακούσουμε στις προεκλογικές δεσμεύσεις των υποψηφίων δημάρχων, περιφερειαρχών, ακόμη και βουλευτών φαντάζομαι, για να τους ξεχάσουμε σε λίγο, μη βγαίνοντας από το τσόφλι του αυγού μας, που  είναι, ως φαίνεται, πολύ σκληρό.