Πάσχα το τερπνόν, Πάσχα  πανσεβάσμιον, Πάσχα ιερόν, Πάσχα Κυρίου Πάσχα, λέει ο εκκλησιαστικός υμνωδός, αλλά και ολόκληρη η Ελλάδα χαίρεται και γιορτάζει την Ανάσταση.

 Ανάσταση με ένταση θρησκευτική και κοινωνική, που δεν  την γιόρτασε τα  δύο προηγούμενα χρόνια.

Μέσα σ’ όλους που χαίρονται και γιορτάζουν και το Πλωμάρι, μετά από έναν βαρύ και δύσκολο χειμώνα, είδε τις πλατείες του να γεμίζουν, τους Επιτάφιούς του να συναντιούνται για μια ακόμη φορά, τα πεζοδρόμιά του ν’ ασπρίζονται, την περιπόθητη Πύλη Εισόδου να ξεσκονίζεται και να σφουγγαρίζεται. Περιμένοντας κι αυτό την πολυδιαφημισμένη τουριστική άνοιξη.

Έχει πολλά να δει κανείς και να κάνει στο Πλωμάρι. Γιατί ένας μικρός τόπος που παρόλα αυτά σου δίνει την αίσθηση του αστικού κέντρου. Όχι του χωριού. Γι αυτό και η μεγάλη ομάδα Σκανδιναυών, που το έχουν επιλέξει για μόνιμη κατοικία τους.

Το Πλωμάρι επεκτείνεται προς τα ανατολικά, Ταρσανάς και Άγιος Ισίδωρος και προς τα δυτικά όπου ο δρόμος προς Μελίντα έχει γεμίσει με νεόχτιστα, που περιμένουν τους ενοίκους τους. Αφήνοντας κενό όλο σχεδόν το εσωτερικό του  με μικρά ή μεγάλα σπίτια, που όλο και περισσότερο αδειάζουν.

Υπάρχει τρόπος αντιμετώπισης αυτού του θέματος, που έχει προταθεί από αυτήν τη στήλη. Η δημιουργία δηλ. ενός οργανισμού, εύρωστου οικονομικά, που σε συνεννόηση με τους ιδιοκτήτες, θα αναλάβει την ανακαίνισή τους, θα τα χρησιμοποιήσει για ένα διάστημα ως ξενώνες και θα τα αποδώσει μετά στους κυρίους τους. Αλλά κάτι τέτοιο απαιτεί πολιτική βούληση, γενναιότητα και δουλειά.  

Βαδίζοντας όμως από την παραλιακή οδό προς ανατολάς συναντά κανείς ένα τεράστιο κτίριο με κόκκινα τούβλα χτισμένο, ερειπωμένο, έτοιμο να καταρρεύσει. Με χαίνουσες πληγές, τις παλιές του πόρτες κατεδαφισμένες και τα κεραμίδια του, όσα έχουν απομείνει, έτοιμα να πέσουν σε κεφάλια ανύποπτων περαστικών. Παλαιότερα ο δήμος τοποθετούσε προστατευτικά δίχτυα ή σκοινιά, που προειδοποιούσαν τον κόσμο  για τον επικείμενο κίνδυνο. Τώρα δεν βλέπω  κάτι τέτοιο.

Αυτό λοιπόν το κτίριο, πρώην ελαιοτριβείο και πρώην ραφινερί, όπως αποκαλούνταν, προορίστηκε αρχικά για ξενοδοχείο και πολύ αργότερα για Ναυτικό Μουσείο Πλωμαρίου. Το αγόρασε ο τότε Δήμος, υπό την πίεση  κάποιων, που φανταζόντουσαν πράγματα που δεν μπορούσαν να γίνουν ή τουλάχιστον δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις να γίνουν.

Γιατί ένα μουσείο, πριν απ’ όλα πρέπει να διαθέτει εκθέματα, όταν μάλιστα είναι θεματικό, εκθέματα που προσδιορίζουν την ιδιότητά   του. Δεύτερον ένα κτίριο προορισμένο αρχικά για άλλο σκοπό, και μάλιστα πολύ παλιό, χρειάζεται μετασκευή, αν όχι ανακατασκευή.

Πέραν όμως αυτών απαιτούνται ειδικές μελέτες και ως προς την κτιριακή αναμόρφωσή του και ως προς την διευθέτηση των εσωτερικών χώρων που για ένα μουσείο και μάλιστα εξειδικευμένο, που χρειάζονται πολύ χρήμα για να εκπονηθούν και εν τέλει να υλοποιηθούν.

Δεν θυμάμαι ποιος ήταν ο δήμαρχος που αποφάσισε αυτήν αγορά, αντί 120.000.000 δρχ. αν θυμάμαι καλά, αλλά είμαι βέβαιος ότι όταν αποφάσιζε αυτήν την ενέργεια δεν είχε σκεφθεί τίποτα από όλα αυτά , ή αν κάποιος από τους συμβούλους τον είχε προϊδεάσει. Εν πάση περιπτώσει η αγορά έγινε και το κτίριο κάθε μέρα που περνά καταρρέει, χωρίς κανείς να ενδιαφέρεται για την τύχη του. Τώρα μάλιστα που ο Δήμος βρίσκεται στη Μυτιλήνη, είναι εξαιρετικά  μακριά από λύσεις προβλημάτων που ταλανίζουν το Πλωμάρι.

Μόλις προχθές, την Μεγάλη Εβδομάδα δηλαδή, με τους γενικούς καθαρισμούς, αποσύρθηκαν και τα απομεινάρια δυο ξύλινων βαρκών που προορίζονταν να καταλάβουν την θέση στο  μουσείο, που έμελλε να ιδρυθεί.      

Δεν είναι ασφαλώς το μόνο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το Πλωμάρι. Και μόνο να σκεφθεί κανείς πως ο δρόμος προς Μελίντα είναι επισήμως δρόμος αδιάβατος, αλλά παρά ταύτα με διαγραμμίσεις και σημάνσεις από επίσημες αρχές φτιαγμένες, αλλά και δρόμος που ένθεν και ένθεν οικοδομείται για φιλοξενία ξένων επισκεπτών. Και  δεν ντρέπεται κανείς αρμόδιος, δεν αναλογίζεται τους κινδύνους τους οποίους προκαλεί αυτή η κατάσταση.

Ζούμε δυστυχώς στην χώρα του ουτοπίας. Όπου κάποιοι φαντάζονται πράγματα  ανέφικτα να πραγματοποιηθούν, αλλά παρά ταύτα σε θεωρητικό επίπεδο θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα. Υπάρχουν πολλές απόψεις και γνώμες για την ουτοπία, που κατ’ αρχήν συμβάλλει στην εξέλιξη της κοινωνίας . Από τις  « Όρνιθες» του Αριστοφάνη, την «Πολιτεία» του Πλάτωνα, την «Ουτοπία» του Τόμας Μορ, τον ουτοπικό σοσιαλισμό και τις ιδέες του Διαφωτισμού, και την αισιόδοξη προοπτική της ανθρώπινης κοινωνίας όπως βλέπει την ουτοπία ο Όσκαρ Ουάϊλντ, φθάνουμε στις περιπτώσεις όπου η εφαρμογή της ουτοπίας στην πραγματική ζωή, παρουσιάζει ορισμένους κινδύνους για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας. Και βεβαίως η υπέρμετρη αφοσίωση στο όραμα της ουτοπίας, οδηγεί στην εξασθένηση του ρόλου του ανθρώπου στην κοινωνία του σήμερα.

Το «Ναυτικό Μουσείο» Πλωμαρίου αποτελεί τρανταχτό παράδειγμα του πώς η ουτοπία, χωρίς γερά θεμέλια και βάσεις των σχεδιαζομένων, σπαταλά χρήματα και δυνάμεις, χωρίς κανένα θετικό αποτέλεσμα.