Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς στους οποίους ζούμε και κατά τους οποίους (πέραν του γεγονότος ότι ο βιασμός έχει καταστεί κουλτούρα και η γυναικοκτονία συνήθεια) η δημοκρατία δοκιμάζεται και τα συνταγματικά ατομικά δικαιώματα σχετικοποιούνται όλο και περισσότερο, οφείλει κανείς να σπάει τη σιωπή του, διότι, διαφορετικά, είναι συνένοχος. Τέτοια περίπτωση συνιστά και η δίωξη του Κώστα Βαξεβάνη.

Κάνοντας μία σύντομη αναδρομή στο παρελθόν, για να γίνει αντιληπτό το μένος και ο ρεβανσισμός εκ μέρους όσων υπηρετούν την κυβέρνηση (εν στενή και εν ευρεία εννοία) κατά του δημοσιογράφου, αρκεί να ρίξει μια σύντομη ματιά στη λίστα Πέτσα.

Η εφημερίδα Documento, ιδιοκτησίας του διωκομένου, δεν περιλαμβανόταν στη συγκεκριμένη λίστα που σκοπό είχε την μετάδοση της καμπάνιας περί υγειονομικής προστασίας κατά του ιού, ενώ περιλαμβάνονταν σάιτ θνησιγενή, με μόνο σκοπό της ίδρυσής τους την χορήγηση και ενίσχυσή τους με δημόσιο χρήμα, ή σε άλλες περιπτώσεις μέσα τα οποία προέβαλλαν συνωμοσιολογικές απόψεις, όπως για παράδειγμα το Βεργίνα ΤV ιδιοκτησίας Στέργιου Καλογήρου, κουμπάρου –ω του θαύματος- του υπουργού Άδωνι Γεωργιάδη (https://www.2020mag.gr/politics/2870-adonis-gate-ti-elege-o-koumparos-tou-ypourgoy-anaptyksis-gia-tin-pandimia-kai-tin-kyvernisi-mitsotaki-video-eikones). Σημειώνεται, επίσης, ότι ο ίδιος υπουργός ανέφερε ότι δεν θίγεται το τεκμήριο αθωότητας από την κλήση του δημοσιογράφου σε απολογία. Αυτό είναι σαφές. Αλλά, απορώ, δεν θίγεται το τεκμήριο αθωότητας όταν ένα από τα πιο προβεβλημένα μέλη της κυβέρνησης (μαζί με άλλους δύο δημοσιογράφους) προαναγγέλει τη δίωξη Έλληνα πολίτη πριν καν αυτή κινηθεί;

Από εκεί και πέρα σε ουσιαστικό επίπεδο κανείς, πέραν εισαγγελέα και ανακριτή, δεν μπορεί να γνωρίζει τί έχει συμβεί. Ας κάνουμε, όμως, κάποιες υποθέσεις εργασίας. Αν ο δημοσιογράφος διέδιδε ψεύδη και ανακρίβειες, φαίνεται να είναι αρκετή μια απλή διάψευση εκ μέρους της κυβέρνησης, αντί να σύρεται ένας δημοσιογράφος στα δικαστήρια.

Ας φανταστεί κανείς πόσο σκεπτικός θα είναι κάποιος δημοσιογράφος να προβεί σε δημοσιεύσεις στοιχείων, απόρροια της προσωπικής του έρευνας. Αν πάλι οι πληροφορίες αποτελούν υλικό έρευνας, τότε πολύ καλώς έπραξε και τις δημοσίευσε και πολύ κακώς διώκεται, διότι αφενός στο πρόσωπο του Βαξεβάνη θα διώκεται η ερευνητική δικαιοσύνη, αφετέρου θα καταδεικνύεται μεροληψία εκ μέρους της δικαιοσύνης, κάτι που προσωπικά αδυνατώ να πιστέψω.

Όπως και να έχουν τα πράγματα, δεν χρειάζεται κανείς να εντάσσεται στο χώρο της αριστεράς, για να υποστηρίξει τον Βαξεβάνη. Αρκεί να συλλάβει κανείς την ευκολία με την οποία σχετικοποιούνται τα ατομικά δικαιώματα, την ευκολία με την οποία ένας δημοσιογράφος οδηγείται στη φίμωση. Αρκεί να κατανοήσεις εσύ που αυτή τη στιγμή διαβάζεις αυτές εδώ τις αράδες ότι σήμερα είναι ο Βαξεβάνης, αύριο πολύ πιθανόν να είσαι εσύ ο ίδιος.

Και σ’ αυτές τις στιγμές οι στίχοι του ποιητή αποκτούν νόημα: «ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου, γιατί νομίζω πως θα’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο , με έναν ψίθυρο , με ένα τραύλισμα , με μια κραυγή που θα μου λέει: ΜΙΛΑ!….» (Σώπα μη μιλάς- Αζίζ Νεσίν)