Στη γυναίκα της νύχτας… που «ξέρει να κρύβει, ξέρει να σωπαίνει». 

Σε καιρούς έντονων κοινωνικών μεταβολών, πνευματικής σύγχυσης, θεολογικής και εκκλησιαστικής τελμάτωσης, η απουσία προσώπων που εν ζωή ξεχώριζαν  με το έργο τους, φέρνει πόνο στην καρδιά. Έχει περάσει ένας μήνας από την κοίμηση του Στυλιανού (Χαρκιανάκη), αρχιεπισκόπου Αυστραλίας. Στον εκκλησιαστικό και μη εκκλησιαστικό χώρο η απώλεια του Στυλιανού πέρασε δίχως τον θόρυβο που συνήθως γίνεται για προσωπικότητες, οι οποίες προέρχονται από εκκλησιαστικό περιβάλλον. Έτσι, νομίζω, θα το ήθελε και ο ίδιος, καθότι ταπεινός ο Στυλιανός, δεν θα επιθυμούσε πομπώδη λογίδρια και επικήδειους. Ολίγοι εγνώριζαν ότι ο Στυλιανός, εκτός από ιεράρχης του Οικουμενικού Θρόνου, ήταν ποιητής και συγγραφέας. Από την πρώτη του ποιητική συλλογή: Η οικειότητα των πραγμάτων μέχρι και την τελευταία: Η χαμένη πανοπλία - η πρώτη κυκλοφόρησε του 1983 και η δεύτερη το 2011 - ο αμητός του συγγραφικού έργου του ξεπερνά τα τριάντα βιβλία. Όλα ανεξαιρέτως, υποδεικνύουν στον αναγνώστη την οικουμενικότητα και την αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας αλλά και την ομορφιά ετούτου του κόσμου. Η ποίησή του λαλεί την εσωτερική μιλιά του ποιητή Στυλιανού. Με ουράνια έμπνευση αναζητά την καθολική αγάπη προς τον κόσμο και τον άνθρωπο. Πρόκειται για ποιητικό έργο ενός ιεράρχη που δεν μετατοπίζει το περιεχόμενο του χριστιανικού μηνύματος σε απλή δικανική ηθικολογία, και δεν το εγκλωβίζει σε αντιθεολογικά ιδεολογήματα, γνωρίσματα άλλωστε πολλών ιεραρχών, εντός του ελλαδικού χώρου. Ο ποιητής αρχιεπίσκοπος Στυλιανός δεν δίσταζε να “εκτίθεται”, δημοσιοποιώντας πολλές φορές προσωπικές ευαισθησίες και οδύνες, κοινωνώντας με αυτόν τον τρόπο «ανθρώπινα και απροσχημάτιστα τη ζωή».

            Ενθυμούμε τη συμμετοχή του ως εισηγητή στο Συνέδριο για τον Άγιο Ανδρέα Κρήτης τον Ιεροσυλυμίτη, το οποίο με επιτυχία είχε οργανώσει η Ιερά Μητρόπολη Μυτιλήνης και ο μακαρίτης Ιωάννης Φουντούλης, εδώ στη Μυτιλήνη το 2004, όπου ο Στυλιανός είχε μιλήσει για τη ζεύξη ποίησης και δόγματος στο έργο του Αγίου Ανδρέα. Με απαράμιλλο ύφος γραφής και λόγου κατέστησε το ακροατήριο μέτοχο στο πως ποίηση και δογματική διδασκαλία, σ’ ένα από τα βασικότερα υμνογραφικά έργα του Αγίου Ανδρέα, τον Μεγάλο Κανόνα, η μετάνοια σημαίνει περεταίρω διείσδυση στην εικόνα του Βαπτίσματος, κάθοδος στον Άδη και κατατρόπωση του θανάτου, που προκαλεί πόνο και συντριβή.       

            Εν κατακλείδι, και μετά το θάνατο του Στυλιανού, το ποιητικό έργο του πάντοτε θα είναι μαθητεία κοντά του. Η ανάγνωσή του, ωστόσο, θα προϋποθέτει άριστες σχέσεις με τη θεολογία. Και μιας σε λίγο δύει ο ήλιος – το σημείωμα ετούτο γράφτηκε πριν λίγες ημέρες, όταν το φως της ημέρας το διαδεχόταν η νύχτα - έντονη θα ‘λεγα ότι είναι η αίσθηση μιας «θεολογίας του χρόνου»: «Νομίζαμε πως φεύγοντας ο ήλιος / θα ‘παιρνε μαζί του τις σκιές. / Μα κείνες ενώθηκαν σαν βασίλεψε / Και κάμανε τη νύχτα…», Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ. (2001). «Διαψεύσεις», στο: Ο βαθμός της εκπλήξεως. Αθήνα: Καστανιώτη, σ. 165.