Πριν λίγες μέρες προκάλεσαν πανελλήνια κατακραυγή οι εικόνες από το Μαντούκι της Κέρκυρας, όπου το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου κάτοικοι έσφαξαν αρνιά για το Πασχαλινό τραπέζι στη μέση του δρόμου- για να καταλήξουν σηκωτοί στο τοπικό Αστυνομικό Τμήμα και να περιμένουν να (κατά)δικαστούν.

Το περιστατικό αυτό μού θύμισε τα παιδικά μου χρόνια, το μακρινό 1982, την πρώτη φορά που άκουσα να σφάζεται δίπλα στον τοίχο του σπιτιού το αρνί που είχε φέρει ο παππούς μου – ο οποίος ζούσε στο Μαντούκι- , και το οποίο η παιδική μου αφέλεια είχε θεωρήσει… κατοικίδιο (και έτσι το τάιζα μαρούλια όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα). Θυμήθηκα τα κλάματά μου και τις φωνές μου. Θυμήθηκα ότι το μόνο που έφαγα εκείνο το Πάσχα ήταν σαλάτες. Αλλά θυμήθηκα και ότι αρνί δεν ξαναήρθε στο σπίτι του παππού- ερχόταν πλέον κατευθείαν από το κρεοπωλείο.

Αλλά θυμήθηκα και τη Λέσβο, τα ωραία μας «έθιμα» της σφαγής των ταύρων (αλλά και των αρνιών) έξω από εκκλησιές, με πιο γνωστή τη δημόσια σφαγή στο πανηγύρι των Μυροφόρων, στον Ταξιάρχη του Μανταμάδου. Και θυμήθηκα τη Λέσβο γιατί και εκεί είχαν γίνει καταγγελίες κατά των τότε δημόσιων εκδοροσφαγέων. Και γιατί άκουγα και στην Λέσβο, όπως ακούω και στην Κέρκυρα, τις ίδιες αστείες δικαιολογίες » από μια (μικρή ευτυχώς) μερίδα των κατοίκων: «παραδόσεις», «έθιμα», «λαϊκή κληρονομιά».

Δεν θα μείνω στο νομικό κομμάτι των δημόσιων σφαγών- αυτό είναι δουλειά των Εισαγγελέων. Θα σταθώ στο κομμάτι του «εθίμου». Στο κάτωθι video (το οποίο ήταν διαθέσιμο ελεύθερα στο Youtube μέχρι πριν 2 χρόνια και το οποίο σας συνιστώ να το δείτε ΜΟΝΟ αν έχετε γερό στομάχι), καταγράφεται η «λαϊκή κληρονομιά» μας -όπως βιώθηκε στο πανηγύρι του Μανταμάδου Λέσβου το 2013. Σε αυτό αποτυπώνεται η «παράδοση» μας -που θέλει το αίμα να κυλάει σε δημόσια θέα για να γιορτάσουμε τη Λαμπρή. Φαίνονται τα ωραία μας «έθιμα» -που μάλλον απαιτούν να πραγματώνουμε δημόσια το Θάνατο για να γιορτάσουμε(; ) την Ανάσταση.

1982, 2013, 2019, Λέσβος, Κέρκυρα και δεκάδες άλλα μέρη στην Ελληνική ύπαιθρο. Έχει κυλήσει πολύς χρόνος και ακόμα περισσότερο αίμα στους δρόμους και στις εκκλησιές μας, αλλά κάποιοι ακόμα επιμένουν να τους μετατρέπουν σε παράνομα, υπαίθρια σφαγεία κάθε Πάσχα. Γιατί; Γιατί «το απαιτεί το έθιμο». Πότε επιτέλους θα κάνουμε αυτό που απαιτεί ο νόμος, η λογική και η ανθρωπιά- και τη δημόσια κατακρεούργηση ζώων που «απαιτεί το έθιμο» θα τη θυμόμαστε μόνον ως ένα παιδικό εφιάλτη;