Το νομοσχέδιο Χατζηδάκη δεν είναι ένα ανάμεσα στα άλλα.
Συνιστά αποφασιστική τομή στην νομοθεσία και επιδιώκει να αλλάξουμε πίστα στον τρόπο με τον οποίο θα ζει η πλειοψηφία του πληθυσμού: Το 70% που είναι μισθωτοί.
Φιλοδοξεί βάσιμα να οργανώσει την εργασιακή δυστοπία που μετά το 2010 έγινε ζούγκλα και μόνιμη ταπείνωση για τους εργαζόμενους.
Και αυτή τη ζούγκλα, αυτήν τη μόνιμη αδικία, αυτή την
καθημερινότητα που  η πλειοψηφία των μισθωτών βιώνει παράνομα -με βάση την ισχύουσα νομοθεσία- να την καταστήσει ευλογημένη από το νέο  Νόμο πραγματικότητα.
Είναι η επικύρωση μιας μακράς πορείας δυσμενών αλλαγών και ανατροπών που ξεκινήσανε από το1990 και εντάθηκαν μετά το 2010.
Τρία πράγματα είναι καθοριστικά και αλληλένδετα στο νομοσχέδιο:
1.Η μείωση του μισθολογικού κόστους του εργοδότη δηλαδή η μείωση του μισθού με την νομιμοποίηση της απλήρωτης εργασίας με το τρικάκι της μεταφοράς χρόνου.
2.Η αποδυνάμωση των Συλλογικών συμβάσεων και η νομιμοποίηση του εργοδοτικού πειθαναγκασμού από τον εργοδότη δεδομένου ότι η “μεταφορά” των ωρών εργασίας γίνεται χωρίς ΣΣΕ. Με ατομική « συμφωνία»
3.Η κατάργηση της απεργίας με θεσμοθέτηση μιας σειράς μέτρων και
εγγυήσεων που στην καλύτερη περίπτωση την καθιστούν ανώδυνο για τους εργοδότες συμβολισμό.
Να αντιπαρέλθουμε το γεγονός ότι όλοι οι νεοφιλελεύθεροι και ο
Χατζηδάκης ή δεν έχουν βαρέσει ένσημο ή ζούσανε και ζούνε
πλουσιοπάροχα από επιχειρηματικά ή κρατικά ρουσφέτια.
Να αντιπαρέλθουμε το γεγονός ότι πιστεύουν βαθύτατα πως η ανισότητα των ανθρώπων είναι φυσική συνθήκη και απαραίτητη για την πρόοδο και την ανάπτυξη του συστήματος. Έτσι χρειάζεται και έτσι βολεύει αυτούς και την τάξη τους.
Να πάμε παρακάτω μην αφήνοντας τον θυμό, τον πόνο, την αηδία και την απόγνωση να μας αποδιοργανώσουν τη σκέψη

Να δούμε τα εξής:
Η επίθεση αυτή βρίσκει τον κόσμο της εργασίας στο χειρότερο σημείο
από την εποχή του εμφυλίου και της δικτατορίας. Βρισκόμαστε χωρίς πολλές αξιόμαχες οργανώσεις, με ανυπόληπτες ή και εργοδοτικές οργανώσεις , χωρίς καθόλου συνδικάτα σε πολλούς τομείς .Αλλά και με πολύ πόνο και φόβο που δυστυχώς, ελλείψει ισχυρών πολιτικών και κοινωνικών οργανώσεων της εργασίας δεν μετουσιώνονται σε συνείδηση, σε ταξική συνείδηση, δηλαδή σε γνώση της ασυμφιλίωτης αντίθεσης με τον εργοδότη. Μεγάλο και μικρό….
20 χρόνια νεοφιλελεύθερης ιδεολογικής ηγεμονίας (1990-2010) και 10
χρόνια μνημονιακής σάρωσης  και αγώνων που δεν απέδωσαν γιατί
προδόθηκαν την πιο κρίσιμη στιγμή (2015), μαζί με την φτωχοποίηση , την οικονομική εξάντληση , την μεγάλη πραγματική ανεργία, όλα αυτά μας έχουν φέρει στο σημείο «περίπου μηδέν».
Όσο ο πόνος, η ταπείνωση και η ανασφάλεια είναι, σε διάφορους
βαθμούς έντασης  καθολικές συνθήκες ύπαρξης των εργαζομένων, άλλο τόσο η αντίδραση σε αυτές φαντάζει μάταιη, και η οργάνωση της μέσα από συνδικάτα θεωρείται  επικίνδυνη “γιατί θα  εκτεθούμε”.
Δεν προλαβαίνουμε φυσικά στις επόμενες μέρες να αλλάξουμε την
οργανωτική και πολιτική κατάσταση των συνδικάτων και των οργανώσεων της όποιας αριστεράς δεν έχει προσχωρήσει στον αντίπαλο.
Είναι απαραίτητο όμως να σκεφτούμε ένα πράγμα και να απεργήσουμε τουλάχιστον γι αυτό:
Άλλοι ενταγμένοι εδώ και πολλά χρόνια στην παραγωγή, άλλοι λιγότερα, άλλοι φτωχοποιημένοι συνταξιούχοι, άλλοι στο ξεκίνημα της ενήλικης ζωής τους έχουμε ένα κοινό καθήκον:
Να προστατέψουμε τους νέους , τα παιδιά μας, τα παιδιά που θα έρθουν από έναν κόσμο τόσο βάρβαρο που η ζωή σε αυτόν θα είναι αξιοθρήνητη και φτηνή.
Κι αν έχετε χίλιους λόγους να δυσανασχετείτε και να διστάζετε
-Παναγόπουλους της ΓΣΕΕ- συμβιβασμούς και κολπάκια αρκετών
συνδικαλιστών, ελπίδα “να μην φάμε τα σκάγια στα μούτρα” εμείς και τα παιδιά μας ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Ούτε ο μικρός εργοδότης θα χαριστεί γιατί είναι παλιό φιλαράκι, ούτε θα εκτιμήσει το αιματάκι που έδωσες χρόνια και χρόνια. Ο ανταγωνισμός θα σε θυσιάσει!

Ακόμη και μια κάποια μικρή περιούσια ή καβατζούλα δεν διασφαλίζει
κανέναν και καμιά μας έτσι που απαξιώνονται όλες οι κρυψώνες μας.
Αν λοιπόν δεν είμαστε, δεν είσαστε εργοδότες ώστε να έχετε συμφέρον από την φτηνή και υποταγμένη δουλειά-δουλεία του διπλανού σας , το να απεργήσουμε  είναι μονόδρομος.
Και αμέσως μετά ΕΠΕΙΓΕΙ η  ανασύνταξη του εργατικού κινήματος. Με
πολιτικό και αξιακό ιδεολογικό ξεκαθάρισμα  από τις πρακτικές που μας
έφεραν ως εδώ. Συνετέλεσε και η αδιαφορία πολλών από εμάς που επέτρεψε να επικρατούν εργοδοτικοί, συμβιβασμένοι, αριβίστες μέσα στα συνδικάτα μας. Να παραμερίσουμε   τους συμβιβασμένους που ξεπουλάνε τις αγωνίες μας. Για να ανατρέψουμε τα πάντα. Και να πάψουν να υπάρχουν πολιτικές σαν αυτές που μας καταντήσανε όπως τώρα. Δρόμος μακρύς. Δρόμος απαραίτητος. Που πρέπει να τον ξεκινήσουμε από τώρα