Είναι στιγμές που πολιτικοί θεσμοί δημιουργούν δυσαρέσκεια, παρά την σπουδαιότητα και τη σημασία τους. Αρκεί μια στιγμή, ώστε πρόσωπα, ως φορείς αυτών των θεσμών, παρά την πορεία που έχουν χαράξει στο παρελθόν, να τη διαγράψουν. Προφανώς, αναφέρομαι στην πολυσυζητημένη φωτογραφία της Προέδρου της Δημοκρατίας στο φράχτη του Έβρου.

Πριν πω ο,τιδήποτε  πρέπει να υπογραμμίσω: ανήκω σε εκείνη την κατηγορία που, κατ’ αρχήν και υπό κανονικές συνθήκες, θέλουν ανοιχτά σύνορα για τον κατατρεγμένο και κυνηγημένο.  Γι’ αυτόν, δίπλα από τον οποίο σφυρίζουν οι σφαίρες του πολέμου και το σπίτι του έχει μετατραπεί σ’ ένα σωρό μπάζα. Υπό τις κρατούσες συνθήκες, όμως, της εργαλειοποίησης των προσφύγων από την Τουρκία για πολιτικά παιχνίδια αντιλαμβάνομαι τον λόγο ύπαρξης του φράχτη. Τον αντιλαμβάνομαι, δεν τον αποδέχομαι (παρεμπιπτόντως, ο φράχτης στήθηκε για την αποτροπή των… «απειλητικών προσφύγων» ή γι’ αυτό που συμβολίζει και για την ανταπόκριση που βρίσκει σ’ ένα συγκεκριμένο ακροατήριο;).

Αυτό που σίγουρα δεν καταλαβαίνω είναι γιατί κάποιος να θέλει να φωτογραφηθεί με τέτοια επιδειξιομανία, αμετροέπεια και ίσως και με μία δόση σαδισμού μπροστά από το φράχτη και, μάλιστα, έτσι, ώστε να φαίνεται το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος του. Μπροστά από ένα φράχτη που έχει αποτελέσει αιτία θανάτου για πολλούς ανθρώπους και χωρισμού πολλών οικογενειών.  Γιατί να θέλει κάποιος να φωτογραφηθεί σε ένα σημείο που το μόνο που σηματοδοτεί ανθρώπινο πόνο, δυστυχία, εκμετάλλευση; Δημιουργούνται στην κ. Σακελλαροπούλου, συνειρμικά, βλέποντάς τον, θετικά συναισθήματα;

Και μου προκαλεί αλγεινά συναισθήματα όταν το όλο ζήτημα έχει προκύψει από έναν άνθρωπο που χαρακτηριζόταν και (κατ’ επίφαση τουλάχιστον) ήταν προοδευτικός. Που παρουσιαζόταν ως υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών, υπό την πρότερη ιδιότητά της ως προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας (η… προοδευτικότητά της δεν είχε φανεί, βέβαια, όταν στο ανώτατο δικαστήριο είχε ταχθεί υπέρ της συνταγματικότητας των μνημονίων).

Και η κ. Σακελλαροπούλου ενδεχομένως να μην σέβεται την ιδιότητά της ως Προέδρου της Δημοκρατίας, ως ανώτατου θεσμικούς οργάνου, ως αρχηγού ενός κράτους. Θα ισχυριστεί κανείς ότι αυτό ίσως συμβαίνει ίσως και δικαιολογημένα, αν σκεφτούμε ότι ο συγκεκριμένος θεσμός αν δεν έχει πέσει σε αχρησία, η μόνη χρησιμότητά του φαίνεται στο κόψιμο κορδέλων. Μπορεί να μην σέβεται το γεγονός ότι διετέλεσε δικαστής σε ανώτατο δικαστήριο. Μπορεί, επίσης, να έχει δικαίωμα στον αυτοεξευτελισμό, όπως ο καθένας. Δικαίωμα, όμως, να εξευτελίζει τον πόνο, τον αγώνα επιβίωσης και τις απώλειες των κατατρεγμένων δεν έχει.

Η μόνη εικόνα στην οποία θα μπορούσε να παραπέμψει η φωτογραφία της Προέδρου είναι –και λυπάμαι που το λέω- αυτή του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ να στέκεται μπροστά από τον φράχτη που χωρίζει τη χώρα του από το Μεξικό. Με τη διαφορά, βέβαια, ότι για εκείνον γνωρίζαμε ποιος ήταν και τι εκπροσωπούσε, είχε δώσει σχετικά διαπιστευτήρια. Ας ελπίσουμε ότι η στάση και η εικόνα αυτή της κ. Σακελλαροπούλου υπήρξε απλά μια ατυχής  παρένθεση στην όλη πορεία της.

Υ.Γ.: Δεν καταλαβαίνω, γιατί προκαλούν τέτοια εντύπωση οι δηλώσεις Λασκαρίδη. Την πραγματικότητα περιέγραψε σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα, ότι, δηλαδή, το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και ότι η εκάστοτε ελληνική κοινοβουλευτική πλειοψηφία, όποια κι αν είναι αυτή τις τελευταίες δεκαετίες, νομοθετεί προς τέρψη των εφοπλιστών.