Γράφει ο ΗΛΙΑΣ ΨΥΡΟΥΚΗΣ 

Η επιχειρηματικότητα χωρίς την ακαδημία στην καλύτερη θα σου φέρει ένα μπέργκερ μέχρι την πόρτα. Η ακαδημία χωρίς την επιχειρηματικότητα στην καλύτερη θα σε αφήσει να πεθαίνεις από κάποια αντιμετωπίσημη ασθένεια στην άκρη του δρόμου.

Το 2020 το ΕΜΠ πανηγύριζε ότι έβγαλε τον πρώτο του τεχνοβλαστό, με μια καθυστέρηση ενός αιώνα σε σχέση με τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο. Εν τω μεταξύ στο ΕΜΠ ένα σημαντικό μέρος Διδακτορικών δεν πληρώνονται ή πληρώνονται με έναν βασικό μισθό από κάποιο ευρωπαϊκό πρόγραμμα για να βγάζουν εκτός από την έρευνα τους και όλη τη λάντζα του ιδρύματος. Οι καλύτεροι καθηγητές φεύγουν εξάμηνα στη Google, τη Microsoft κτλ για να διασφαλίσουν έναν αξιοπρεπή μισθό για τη διαβίωσή τους και να επιστρέψουν έχοντας πάρει τεχνογνωσία που στην Ελλάδα δε θα έβλεπαν ποτέ και να την προσφέρουν στους φοιτητές τους κι ας μην έχουν τις υποδομές. Ταυτόχρονα, σε Πανεπιστήμια που κάθε άλλο παρά βιώσιμα είναι, πληρώνονται καλύτερα από τους διδακτορικούς άνθρωποι οι οποίοι μάλλον είναι μόνο για φωτοτυπίες και excel, και ούτε αυτά τα κάνουν καλά. Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα και με το σνομπισμό που σκορπίζουν πλουσιοπάροχα οι "παλιοί", τα πανεπιστήμια γίνονται άνδρο ενός μέρους της κοινωνίας που πιστεύει ότι δεν μπορεί να έχει μία καλύτερη ζωή γιατί τους έχουν αδικήσει και ότι πρέπει να διατηρήσουν την ανωτερότητα τους, καθώς όσοι δεν ανήκουν σε αυτούς είναι χαζοί, λαμόγια κτλ, οπότε μόνο αυτοί αξίζουν το σεβασμό στην κοινωνία.

Από την άλλη πλευρά, πανηγυρίζουμε για την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα, που τη θυμηθήκαμε εσχάτως την τελευταία δεκαετία. Ζούμε σε μία χώρα που νομίζει ότι θα γίνει ΗΠΑ χωρίς λεφτά, αλλά θέλει να γίνει και Σκανδιναβία για μια καλύτερη ζωή που όμως δεν μπορεί να παράσχει. Αν πάτε σε διαγωνισμούς νεοφυούς επιχειρηματικότητας θα διαπιστώσετε ότι το μεγαλύτερο μέρος των startups θα είναι είτε νέοι που νομίζουν ότι είναι serial entrepreneurs και έχουν την καλύτερη ιδέα του κόσμου, κι ας μην έχουν ούτε business plan, είτε επιστήμονες που δεν έχουν ιδέα πώς στο καλό στήνεις κάτι που μπορεί να βγει στην αγορά. Επιπλέον, πολλές από τις ομάδες που όντως έχουν μια ιδέα ή ένα προϊόν που βγάζει νόημα και έχουν την τεχνογνωσία να το υλοποιήσουν και να το πουλήσουν, φεύγουν έξω γιατί εδώ δε θα μπορέσουν ποτέ να έχουν την υποστήριξη και τα χρήματα που χρειάζονται για να κάνουν γρήγορα και αποδοτικά την ανάπτυξή τους. Παράλληλα στην Ελλάδα η λέξη επιχειρηματικότητα ήταν πάντα ένας κακός δαίμονας, ένα ταμπού, για πολιτικούς κυρίως λόγους. Αυτό μας οδήγησε σε μια κοινότητα που προσπαθεί πρώτα να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας και μετά να κάνει κάτι ουσιαστικό.

Επομένως, έχουμε δύο δυσλειτουργικά οικοσυστήματα, που έχει το καθένα τα προβλήματά του και βολεύονται στο να παραμένουν χωριστά. Αντί να δούμε πώς η Ακαδημία θα καταφέρει να είναι από μόνη της βιώσιμη, χωρίς να εξαρτάται αποκλειστικά από το κράτος και την ΕΕ, αντί να δούμε πώς η επιχειρηματικότητα θα αρχίσει να παράγει υψηλής προστιθέμενης αξίας προϊόντα, καθόμαστε και συζητάμε αν είναι πιο χρήσιμοι αυτοί που κάνουν διδακτορικό ή αυτοί που δουλεύουν σε εταιρίες. Μαντέψτε.

Μια κοινωνία τους χρειάζεται όλους. Χρειαζόμαστε και τους ανθρώπους που αγαπούν τόσο πολύ την επιστήμη τους που δουλεύουν υπό άθλιες συνθήκες για να ανακαλύψουν κάτι που θα βελτιώσει τον κόσμο μας, χρειαζόμαστε και τους ανθρώπους που θα πάνε και θα βαράνε το κεφάλι τους στην αγορά και στην κοινωνία για να δημιουργήσουν ρωγμές για να περάσει αυτό το κάτι στη καθημερινή μας ζωή. Τους χρειαζόμαστε όλους και τους χρειαζόμαστε να δουλεύουν μαζί, κι ας κάνουν και κανένα συμβιβασμό.

Ο τρόπος με τον οποίο αναπτύσσεται και παράγει ο καθένας μας είναι διαφορετικός και καθόλου μονοδιάστατος. Το στοίχημα της κοινωνίας μας είναι το πώς παίρνει τον καθένα μας και τον συνδέει με κάθε άλλο με τον πιο παραγωγικό τρόπο.

Αν πρέπει να προβληματιζόμαστε με κάτι σε αυτή τη χώρα, είναι το πώς θα εντοπίζουμε τα ταλέντα των ανθρώπων και θα τους παρέχουμε το περιβάλλον και την υποστήριξη για να αναπτυχθούν και να πετύχουν αυτό που θέλουν και μπορούν.