Έθιμο των Κελτών, των γελωτοποιών ων Γάλλων βασιλιάδων, των Ελλήνων δε ξέρω κι εγώ τι, δεν έχει σημασία.... Τολμώ να πω πως πολλά χρόνια τώρα σε ετούτη τη δουλειά, ένιωσα πως το έθιμο της Πρωταπριλιάς τιμήθηκε κατ’ έτος τέτοια μέρα δεόντως. Με πλάκες που έγιναν πιστευτές αλλά και με μια τέτοια φάρσα που κατέληξε ένα συνάδελφο κατηγορούμενο για διασπορά ψευδών ειδήσεων!

Πλάκες που έβγαλαν γέλιο κι έμειναν στην ιστορία του τοπικού τύπου. Όπως η εύρεση του τάφου της Σαπφούς στο κάτω κάστρο της Μυτιλήνης! Που ανακοινώθηκε έως και σε αρχαιολογικό συνέδριο ως επιστημονικό δεδομένο!

Σήμερα όμως δε θέλω να κουβεντιάσουμε για τις πλάκες και το γέλιο που βγάλανε.

Αλλά για εκείνη την πρωταπριλιάτικη φάρσα με την οποία ασχολήθηκε η Ελληνική Δικαιοσύνη. Αποδεικνύοντας ότι η Θέμις κατά Τσιφόρο μπορεί να έχει κέφια αλλά ενίοτε δεν έχει χιούμορ!

Στα μέσα το λοιπόν της δεκαετίας του 1990 στο πατάρι των γραφείων της αλήστου μνήμης εφημερίδας «Αιολικά Νέα» στην οδό Αγίας Ειρήνης με το συνάδελφο Νίκο Μανάβη  συλλάβαμε την ιδέα της πρωταπριλιάτικης φάρσας για το γκρέμισμα της γέφυρας στον Καρά Τεπέ που εμφανιζόταν τότε ως τεχνικό θαύμα. Μερακλής και ο γραφίστας με τις δυνατότητες τις γραφιστικές της εποχής και το πρωταπριλιάτικο πρωτοσέλιδο έγινε πραγματικότητα. Η πολύφερνη γέφυρα  «έπεσε»...

Τηλέφωνα και γέλια αλλά λίγες μέρες μετά να και... ο Εισαγγελέας! Ο οποίος κάλεσε το Νίκο να απολογηθεί για παράβαση του νόμου περί διασποράς ψευδών ειδήσεων. Και απολογήθηκε ο Νίκος και του απαγγέλθηκε κατηγορία και κάθισε στο σκαμνί. Και μαρτύρησα ενόρκως εγώ εις το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Μυτιλήνης και γελούσε ως και ο Χριστός στο κάδρο πάνω από το κεφάλι του δικαστή! Τότε και έμαθα ότι ψευδής είδηση δεν είναι όποιος δια του τύπου λέει ψέματα (η γενικώς λέει ψέματα) αλλά  «όποιος (δημόσια ή μέσω του διαδικτύου πλέον) διαδίδει ή διασπείρει με οποιονδήποτε τρόπο ψευδείς ειδήσεις με αποτέλεσμα να προκαλέσει φόβο σε αόριστο αριθμό ανθρώπων ή σε ορισμένο κύκλο ή κατηγορία προσώπων,». Οι οποίοι μετά τούτο και «αναγκάζονται να προβούν σε μη προγραμματισμένες πράξεις ή σε ματαίωσή τους, με κίνδυνο να προκληθεί ζημία στην οικονομία, στον τουρισμό ή στην αμυντική ικανότητα της χώρας ή να διαταραχθούν οι διεθνείς της σχέσεις».

Και επειδή ουδείς είχε εμφανιστεί να πει πως φοβήθηκε, δεν έκανε κάτι προγραμματισμένο, ματαίωσε δουλειές και δεν ήρθαν οι Τούρκοι ένεκα τούτου από απέναντι δεν τιμωρήθηκε ο Νίκος «με φυλάκιση έως τρία έτη ή χρηματική ποινή» ως ο Νόμος όριζε και ορίζει. Αλλά αθωώθηκε με χαμόγελα από το σοβαρό Εισαγγελέα (ανώτατος Εισαγγελικός λειτουργός είναι σήμερα ο άνθρωπος) ενώ η δικαστίνα προέτρεψε «να προσέχουμε οι δημοσιογράφοι το χιούμορ μας».

Τα μαζέψαμε άρον άρον και πήγαμε για ούζα, έκτοτε όμως τέτοια μέρα θυμάμαι ετούτη την ιστορία και γελώ με το δικασθέν χιούμορ εκείνων των ημερών και το σημερινό μας δράμα. Περί του οποίου δυστυχώς η Θέμις περί άλλων τυρβάζει!

Και του χρόνου...