Αλήθεια ποιος αγώνας και ποια δίκαια δικαιολογούν πρακτικές σαν τις σημερινές στη διάρκεια της πορείας για την επίσκεψη Γιόχανσον – Μηταράκη στη Μυτιλήνη;

Ποιος αγώνας επιτρέπει συνθήματα σαν το άθλιο «έξω ο π..... από τη Λέσβο», χυδαιότητες όπως αυτές γνωστών υπόδικων περί της αξίας του γεννητικού τους μορίου και μάλιστα απευθυνόμενοι σε γυναίκες δημοσιογράφους, για το τι κάνει η μάνα γνωστού αξιωματικού της Ελληνικής Αστυνομίας ή συνθήματα  της εγκληματικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή» που κάποιοι αντιλαμβάνονται σαν ... πατριωτικά;

Η Επιτροπή Αγώνα σήμερα ηττήθηκε κατά κράτος. Και η αιτία της ήττας της ήταν οι ολιγομελείς συμμορίες στις οποίες επέτρεψε να σφραγίσουν με την παρουσία τους την κινητοποίηση. Αποδεχόμενοι μέχρι και να συζητήσουν τον όρο «λαθρομετανάστες» αντί αυτόν για τους μετανάστες στο επόμενο ψήφισμα.

Γιατί αν το ήθος των αιτημάτων δεν βαδίζει στον ίδιο δρόμο με το ήθος των αγωνιστών η υπόθεση είναι χαμένη.

Ας σπεύσει η Επιτροπή να ζητήσει συγγνώμη. Να επανακαθορίσει τη στάση της. Να αντιληφθεί ότι οι κοινωνικοί αγώνες δεν είναι αγώνες συμμοριών χούλιγκαν γύρω από ποδοσφαιρικά γήπεδα. Αν θέλει να έχει μαζί της την κοινωνία και όχι το... Facebook και τους αγωνιστές που ξεφύτρωσαν από αυτό. Αν αντιλαμβάνεται ότι στις επόμενες εκλογές δεν ψηφίζουν οι λίγες δεκάδες των συμμοριών αλλά όλοι οι πολίτες και ιδιαίτερα αυτοί που σήμερα ανατρίχιασαν και τρόμαξαν από το ότι είδαν και από το ότι άκουσαν.

Όσον αφορά τις ελληνικές σημαίες που κάποιοι κρατούσαν, θυμήθηκα αυτό που είχε πει εύστοχα ο Πιτερ Ουστίνοφ: «Όταν ακούω να μιλάνε για την σημαία , το πρώτο που θέλω να μάθω είναι ποια χέρια την κρατάνε».