Γιατί, άραγε, με αφορμή το προσφυγικό – μεταναστευτικό φαινόμενο, κάθε λίγο και λιγάκι να μπαίνουμε στο παραπέτασμα του ρατσισμού, του φονταμενταλισμού, του εθνικισμού, κι όλων των άλλων –ισμών που μόνο δεινά, οδύνη και απανθρωπία φέρνουν στον κόσμο μας; Ποιος φταίει; Με την προβιά του λύκου ντυμένοι, που είναι η χριστιανική ταυτότητα που λέμε πως έχουμε; «Όταν λες πως “είμαι χριστιανός” δεν είναι σαν λες είμαι ποδηλάτης ή ορειβάτης», επισημαίνει με έμφαση ο πολύς Σταύρος Ζουμπουλάκης στο τελευταίο του βιβλίο.

Δύο πράγματα συνιστούν τη χριστιανική ζωή: η αγάπη και η προσευχή. Η πρώτη δεν μπορεί να είναι ένα απλό συναίσθημα. Είναι πράξη, «έμπονη πράξη», έμπονη καρδιακή προσευχή, για να θυμηθούμε και τον άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη. Η δεύτερη, η προσευχή, φέρνει τον άνθρωπο «απέναντι στο Θεό, τον κάμει να αναρωτιέται εάν βρίσκεται στο δρόμο του». Δίχως αυτά τα δύο χριστιανός δεν νοείται. Μόνο που ο δρόμος προς το Θεό δεν περνά μόνο από δρόμους που ζει ο ομοεθνής μας, ο ομόθρησκός μας, ο ομόφυλός μας.

Περνά κι από δρόμους  δ ι α φ ο ρ ε τ ι κ ο ύ ς  που, φαινομενικά, μας φαίνονται απόξενοι κι απόμακροι που, μέσα στις οικογένειες και στα σχολειά μας, μας έμαθαν να τους φοβόμαστε, γιατί λένε… όποιος τους περπατήσει και σ’ αυτούς συναντήσει ξένους (πρόσφυγες, μετανάστες, εχθρούς, διαφορετικούς ανθρώπους σε χρώμα, φυλή, πολιτισμό, θρησκεία), κινδυνεύει μήπως και του αλλάξουν την πίστη στο Χριστό, την αφοσίωση στην πατρίδα και στην οικογένεια.

Όμως, όποιος κι όποια με προσοχή ακούσει όσα λέγει ο Σεβασμιότατος Φθιώτιδος Συμεών ίσως, κατανοήσει ότι, τέτοιοι δύσκολοι δρόμοι, δρόμοι της διαφορετικότητας και της ετερότητας, μας βοηθούν να φτάσουμε στην ενότητα – στην Εκκλησία του Χριστού – την μόνη που πραγματώνει την οικουμενικότητα του Ευαγγελίου Του.

Γιατί το οικουμενικότερο είναι το τοπικότερο. Από τους λίγους ο Σεβασμιώτατος Φθιώτιδος, πράγματι, μολογά «τη διαφορετικότητα μέσα στην ενότητά της. Άλλωστε αυτό είναι το μυστήριο της Εκκλησίας. Η ενότητα μέσα στην ετερότητα!» Αξίζει να τον ακούσομε.