Είσαι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας. Η χώρα σου εδώ και αρκετούς μήνες υγειονομικά και, ειδικότερα, επιδημιολογικά δεν τα πάει και πολύ καλά. Κάθε άλλο, μάλιστα, αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή. Στα τέλη Οκτωβρίου έφτασε να έχει η χώρα πάνω από 3000 κρούσματα ημερησίως και τον Φεβρουάριο, μετά και το άνοιγμα της αγοράς, τα κρούσματα ξεπερνάν καθημερινά τα 1000, με βάση πάντα τις επίσημες μετρήσεις του ΕΟΔΥ. Την ώρα που γράφονται αυτές εδώ οι αράδες, Αθήνα και Θεσσαλονίκη  έχουν τα περισσότερα κρούσματα στην επικράτεια (565 στην Αττική και 106 στην Θεσσαλονίκη).

Κι εσύ τι ακριβώς κάνεις; Με πρόσχημα τον έλεγχο της πορείας του εμβολιασμού ταξιδεύεις στην Ικαρία(!!!). Στην Ικαρία που από τον Μάρτιο του 2020 μετρά συνολικά τον –υπέρογκο, αν μη τι άλλο- αριθμό των 4 κρουσμάτων. Αλλά δεν μένεις εκεί. Πηγαίνεις να δειπνήσεις συνωστιζόμενος με δεκάδες συνδαιτυμόνες στο σπίτι του τοπικού βουλευτή, τη στιγμή που έναν ολόκληρο χρόνο κουνάς το δάχτυλο για ατομική ευθύνη. Λες και ζούμε στον 20^ο αιώνα, όταν δεν υπήρχαν μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και δεν θα μάθαινε κανείς τι διημείφθη, πιστεύοντας τον κυβερνητικό εκπρόσωπο που έκανε λόγο για «πρόχειρο γεύμα» ή τα ΜΜΕ που στην ουσία το κουκούλωσαν.

Όταν ο ελληνικός λαός θυσιάζει εδώ και ένα χρόνο την ατομική του ελευθερία, δείχνοντας συνεργάσιμος και δεκτικός σε υπέρμετρους πολλές φορές περιορισμούς, οφείλει και η πολιτική εξουσία να παρουσιάζεται συνεπής και να σέβεται τις προσπάθειες αυτές. Είναι ανήκουστο ο ίδιος ο πρωθυπουργός μιας χώρας να καταπατά τους νόμους που θεσπίζει η ίδια του η κυβέρνηση. Είναι, επίσης, ανήκουστο να στερεί η κυβέρνηση σου στους πολίτες το δικαίωμα κυκλοφορίας από τις 18.00 (παρεμπιπτόντως, θέσπιση άγραφου κανόνα δικαίου ενδέχεται να μην είχαμε ούτε στην εφταετία, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα), κι εσύ, ως πρωθυπουργός της χώρας, να κάνεις ταξίδι στην Ικαρία, με πρόσχημα τον έλεγχο της πορείας του εμβολιασμού, τη στιγμή που υπάρχουν νοσοκομεία στη χώρα που «βουλιάζουν» από κρούσματα.

Η νοοτροπία που αποπνέει αυτή η στάση δείχνει μια αντίληψη φανερώνει μια αντίληψη, ότι δηλαδή αυτοί που κατέχουν την εξουσία δεν καταλαμβάνονται από το γράμμα του νόμου, δεν είναι το ίδιο με τον πολίτη αλλά είναι κάτι ανώτερο αυτού. Και οι τακτικές αυτές θα έχουν και συνέπειες. Ο λαός θα πάψει να είναι ανεκτικός και συνεργάσιμος, υπακούοντας τυφλά στις οδηγίες των επιδημιολόγων. Για να μην μιλήσουμε για το γεγονός ότι η όλη κατάσταση δημιουργεί ένα ευεπίφορο έδαφος για την διόγκωση του ποσοστού αρνητών του κορονοϊού και για αμφισβήτηση των επιστημονικών ευρημάτων και μελετών…

Για να καταλήξω, δεν είναι θέμα να βγει κάποιος πρωθυπουργός ή κυβερνητικός εκπρόσωπος να ζητήσει συγγνώμη. Η συγγνώμη αφορά ασυνείδητες πράξεις. Εδώ μιλάμε για μια περιττή, αν όχι επικίνδυνη, επίσκεψη σ’ ένα νησί που έγινε συνειδητά, έχοντας πλήρη επίγνωση της επικρατούσας περιρρέουσας ατμόσφαιρας. Σε άλλες χώρες κάτι τέτοιο θα είχε λυθεί με παραίτηση και το όλο θέμα θα θεωρούνταν λήξαν. Δυστυχώς, από πολιτικής πάντα σκοπιάς βρισκόμαστε στην Ελλάδα.

*Ο Στράτος Μαρινάτος είναι απόφοιτος Νομικής του Α.Π.Θ.