Γιατί δε μίλησε η Σοφία Μπεκατώρου νωρίτερα διαβάζω σε τίτλους. Το πραγματικό ερώτημα θα έπρεπε να είναι πόσες Σοφίες Μπεκατώρου  δεν μίλησαν ποτέ; Θα μπορούσε να ήταν η μάνα μας ή οι κόρες μας ή ακόμη και εμείς οι ίδιες.

  Γιατί όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο ή ελαφρύτερο περιστατικό ή πρώτη αντίδραση είναι η ενοχή.

  "Εγώ φταίω. Ίσως δεν κατάλαβα καλά ή μπορεί να εξέπεμψα τα λάθος σήματα. Λες να φταίει το ντεκολτέ ή το κοντό μου σορτσάκι ".

  Φωνές που επιμένουν να υπάρχουν στο κεφάλι μας όμως είναι ξένες, δεν είναι δικές μας. Είναι οι φωνές των προηγούμενων γενιών που έχτισαν τα τοξικά πρότυπα που ούτε τώρα δυστυχώς εκλείπουν.

  "Όταν η γυναίκα λέει όχι είναι ναι". Όχι μάγκα μου. Το όχι σημαίνει όχι, μπορεί να ακουστεί στην αρχή της γνωριμίας, στα προκαταρκτικά ή κατά την διάρκεια το σεξ. Το όχι είναι όχι και το σεξ μία φυσιολογική λειτουργία που απαιτεί συναίνεση.

  Όταν βεβαία  ο βιασμός συμβαίνει σε νεαρό άτομο που  εμπιστεύεται το θύτη και τον βλέπει ως πατρική φιγούρα όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση απλά παγώνω.

   Εδώ δεν μιλάμε για ανήλικο ή οποιονδήποτε παραβατικό που μπορεί να συναντήσεις  οπουδήποτε. Εδώ έχουμε κάποιον σε θέση κύρους που του εμπιστεύεται ο γονιός το παιδί του και αυτός εκμεταλλεύεται την θέση του.

  Το θύμα φοβάται να μιλήσει και αυτοτιμωρείται για χρόνια ενώ ο θύτης στο απυρόβλητο συνεχίζει να κάνει το κέφι του...

  Δεν ξέρω τί τιμωρία θα υπάρξει για ένα έγκλημα που  συνεχίζει ες αεί στο μυαλό του θύματος. Γνωρίζω όμως ότι όσοι έχουμε αγόρια πρέπει να τα μάθουμε να ακούν το όχι και τα κορίτσια μας να μην φοβηθούν να καταγγείλουν.

  Όλα αυτά σε μια κοινωνία που όταν ακούν ασέλγεια ή βιασμό γελούν πονηρά. Όλα αυτά μέχρι να συμβεί σε κάποιον δικό τους.

   Το όχι είναι όχι . Ας το διδάξουμε στα παιδιά μας μαζί με τα όρια που θέτουμε ες όλους , ακόμη και σε εμάς τους ίδιους τους γονείς.