Έχεις δει τις αλητόγατες στους κάδους; Τα πρόσωπα τους είναι αλλιώτικα από τις " δικές μας" της αυλής και ας είναι και αυτές αδέσποτες και εκτεθειμένες στα παιχνίδια του καιρού. Έχουν κάποιον να τις νοιαστεί, ένα πιάτο σταθερό κάθε μέρα, ένα όνομα να γυρίσουν. "Κοπελίτσα", "Αγελάδα", "Μέσι" ένα όνομα που μαρτυρεί πως δεν είναι αόρατες, μια γλυκιά ή στριγγλή φωνή ανάλογα με το πόσες φορές τρίβονται στα πόδια μου ή επιχειρούν να τρυπώσουν στο σπίτι.

Οι γάτες των κάδων είναι σκληρές. Δε πιστεύουν στα γλυκόλογα, ούτε στις καλές προθέσεις των ανθρώπων. Σε παρακολουθούν με αναίδεια, ίσως και ειρωνεία εσένα τον καλοζωισμένο με την παντόφλα και τη ζακετούλα που πετάχτηκες να πετάξεις τα σκουπίδια σου πριν χωθείς πίσω στη ζέστη του σπιτιού σου.
Τούτες οι αγριόγατες της πόλης δε θα τριφτούν στις γάμπες σου να τις λυπηθείς, ούτε θα απαντήσουν στα ψιτ ψιτ σου όταν προσπαθήσεις να τις διώξεις. Σε βλέπουν σαν σακούλα σκουπιδιών. Αυτό είσαι. Όλες έχουν μούτρα ίδια με τα κατακάθια των φυλακών.

Σε άλλη λείπει το ένα αυτί, άλλη κουτσαίνει, σε μία έλειπε ολόκληρο το άνω χείλος αφήνοντας τα δόντια της μονίμως έξω σε κοινή θέα. Υπάρχουν βέβαια και τα θηρία. Οι καλοζωισμένες. Οι νονοί της γειτονιάς. Υπέρβαρες, επιθετικές χωρίς λόγο, ανελέητες στην ίδια τους την φυλή.

Κάπου εκεί βρίσκεται ο πορτοκαλής μου. Αρτιμελής, σνομπ, μεγαλοπρεπής μέσα στην βρώμα του. Πάνε τρία χρόνια που απαρνήθηκε την ασφάλεια της αυλής και ακολούθησε τη ζωή της άσωτης γαλής. Αδιαφορεί όποτε με βλέπει και μια μόνο φορά καταδέχτηκε να επιστρέψει και να φάει σαν κλέφτης λίγη γατοτροφή ανόρεχτα και με σχετική επιφυλακή. Πρέπει να τον είχαν σφίξει μεγάλες πείνες και ας μη το παραδέχτηκε ποτέ.

Αγρίεψε ο πορτοκαλής από επιλογή, μεγάλη μαγκιά να απαρνιέσαι τη χλιδή ακόμα και για γάτα. Έγινε ξένος, αφέντης των πρασίνων κάδων της στροφής που η γειτονιά πετάει αδιακρίτως σκουπίδια και ανακυκλώσιμα παρόλα τα ταμπελάκια του Δήμου. Άλλη ιστορία αυτή... Που λες αλήτεψε ο πορτοκαλής και όσο και αν οι ζαρωμένες θηλυκές των δρόμων κόβουν φλέβα για την και καλά "αγριάδα" του, τούτος έχει τα ίδια μούτρα.

Η μούρη του η μουτζουρωμένη παραμένει ήμερη γιατί δέχτηκε αγάπη από μωρό, γνώρισε το νοιάξιμο. Ξέρει πώς είναι να σου τρίβουν το σβέρκο και τα αυτιά, πώς είναι η ζεστασιά της παλάμης όταν περνά καταμήκος της ραχοκοκαλιάς και καταλήγει στην ουρά και αυτό τον αφήνει όμορφο. Μεγάλη ρετσινιά στην πιάτσα των κάδων.

Δε θα σκληρύνει ποτέ η μουσούδα του πορτοκαλί όσο και αν το παλεύει.
Το χάδι, τα γλυκόλογα, το ένα πιάτο φαγητό.. Αυτό έκανε τη διαφορά ανάμεσα στους γάτους, στην Πριγκίπισσα και τον αλήτη, στην Καλοσύνη και στην Κακία.
Πάντα να φροντίζετε να αφήνεται φαγητό στους γάτους των κάδων. Τα παιδιά σας δεν θα ζουν πάντα στην αυλή σας και ο πορτοκαλής ποτέ δεν θα ξεχάσει το χέρι που τον τάισε όσο και αν προσποιείται μπροστά στο θηλυκό του γατομάνι.