Η περίπτωση του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΟΠΑ), ως χώρος έκφρασης δημόσιας «ανομίας» έχει απασχολήσει πολλές φορές τα ΜΜΕ. Ας μην ξεχνάμε ότι στο πλαίσιο του θεσμικού και κυρίαρχου μιντιακού λόγου για την αναβάθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης,περιστατικά στο και γύρω από το ΟΠΑ (διακίνηση ψυχοτρόπων ουσιών-παραεμπόριο) αποτέλεσαν και το σημείο αιχμής για την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου.

Ενός θεσμού -αδιάφορου βεβαίως για τις σύγχρονες εφαρμοσμένες πολιτικές που προασπίζουν τη δημόσια τάξη-συνυφασμένου με την ιστορία του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου (βλέπε Πανεπιστήμιο της Μπολόνια παρακαλώ και την πρώτη νομοθετική ρύθμιση για την προστασία των ελευθεριών της ακαδημαϊκής κοινότητας το 1155).

Αυτή τη φορά το ΟΠΑ, μετά την προφανώς καταδικαστέα άσκηση βίας προς τον Πρύτανη του, αποτελεί το εφαλτήριο για ένα νέο θεσμικό διάλογο για την προστασία και την ασφάλεια της ακαδημαϊκής κοινότηταςκαι της αξιοπρέπειας της, στη βάση της«αυστηρικοποίησης της ποινικής νομοθεσίας για αδικήματα που τελούνται σε περιοχές της πανεπιστημιακής κοινότητας».

Γιατί οι περιοχές της πανεπιστημιακής κοινότητας χρειάζονται για την προστασία τους ξεχωριστή ποινική νομοθεσία… Το αποδεικνύουν άλλωστε και τα στατιστικά της ελληνικής αστυνομίας για τα εγκλήματα στη χώρα μας (βλέπε σελίδα Υπουργείου Εσωτερικών), που φυσικά δεν περιλαμβάνουν καμία τέτοια ξεχωριστή κατηγορία. Επαναλαμβάνω, μην ξεχνιόμαστε, το άσυλο καταργήθηκε και η αστυνομία μπορεί να παρεμβαίνει.Βεβαίως, δυσκολεύεται να παρέμβει στην οδό Αντωνιάδου -όπου βρίσκεται μία από τις εισόδους τουΟΠΑ- που μοιάζει με αποθήκη ψυχών από χρήστες ψυχοτρόπων ουσιών και να σταματήσει τη διακίνηση.

Η Πανεπιστημιακή κοινότητα φυσικά και χρειάζεται ξεχωριστές ποινικές ρυθμίσεις και ειδικά σώματα ασφαλείας για την προστασία της αξιοπρέπειάς της.Ειδικότερα, όταν από τον νέο ποινικό κώδικα έχει αφαιρεθεί από τον κατάλογο των εγκλημάτων του άρθρου 8 (ΠΚ), η παράνομη κυκλοφορία και το εμπόριο άσεμνου υλικού, ενισχύοντας φαινόμενα σεξουαλικής εκμετάλλευσης στη χώρα μας. Αλλά η Πανεπιστημιακή κοινότητα είναι που χρειάζεται περισσότερη ποινικοποίηση.

Άρα με ποιους όρους ξανανοίγει ο δημόσιος διάλογος για την προστασία της ακαδημαϊκής αξιοπρέπειας; Τι χρειάζεται να σηματοδοτηθεί;

Ας μη γίνουν, λοιπόν, για ακόμα μία φορά τα περιστατικά στο ΟΠΑ όχημα για τη συκοφάντηση των δημόσιων Πανεπιστημίων. Ας μη στρέψουν για ακόμα μια φορά το ενδιαφέρον του δημόσιου λόγου μακριά από τα πραγματικά προβλήματα της λειτουργίας των δημόσιων ΑΕΙ.

Ας γίνουν όχημα για την προστασία της ακαδημαϊκής αξιοπρέπειας και την εστίαση στα ουσιαστικά ζητήματα της βελτίωσης της λειτουργίας τους και στην αναγκαιότητα του εκσυγχρονισμού των υποδομών τους, στην αναγκαιότητα της διασφάλισης μακροπρόθεσμηςχρηματοδότησης της έρευνας και στην αναγκαιότητα της συγκράτησηςτων νέων επιστημόνων στο ανθρώπινο δυναμικό της χώρας.