Υπάρχουν βουνά που τα γνωρίζεις από τις φωτογραφίες και άλλα μόνο όταν περπατήσεις στα μονοπάτια τους. Ο Όλυμπος ανήκει και στις δύο κατηγορίες. Είναι ίσως το πιο αναγνωρίσιμο ελληνικό βουνό, ένας τόπος που έχει συνδεθεί με τη μυθολογία, την ιστορία, τη λογοτεχνία και ορειβατική παράδοση. Όσα όμως και να έχεις διαβάσει ,δει και ακούσει για αυτό το μυθικό βουνό η πρώτη πραγματική γνωριμία μαζί του ξεκινά αρκετά απλά: από ένα μονοπάτι μέσα στο δάσος και ένα σακίδιο στην πλάτη.

Για μένα ήταν η δεύτερη φορά που θα ανέβαινα στον Όλυμπο, κι όμως, απτά πρώτα βήματα  δεν είχα την αίσθηση ότι επιστρέφω σε ένα γνώριμο βουνό. Η πρώτη φορά πάει πίσω στον Οκτώβριο του 2020, τότε ανεβήκαμε με αφετηρία τα Πριονιά, από εκεί στο οροπέδιο των Μουσών μετά στην ψηλότερη κορυφή της Ελλάδας το Μύτικα στα 2.918 και κατάβαση από την πλευρά της Πετρόστρουγκας μέχρι την θέση της Γκορτσιάς.

Αυτή την φορά η διαδρομή μας ξεκίνησε από την θέση Γκορτσιά στα 1.137μ, με κατεύθυνση το καταφύγιο της Πετρόστρουγκας στα 1.945μ. Η πρώτη από τις τέσσερις ημέρες που θα περνούσαμε στο βουνό, σε μια πορεία που θα μας οδηγούσε σιγά σιγά από ένα πυκνό δάσος από ρόμπολα μέχρι το πρώτο ξέφωτο που βρίσκεται το ορειβατικό καταφύγιο της Πετρόστρουγκας.

Στα πρώτα χιλιόμετρα ο Όλυμπος δεν θυμίζει ακόμη τον Όλυμπο των καρτ-ποστάλ. Το μονοπάτι είναι δασοσκεπές και η θέα ανοίγει μόνο κατά διαστήματα. Η διαδρομή μέχρι την θέση Μπάρμπα στα 1.477 είναι ανηφορική με αρκετή κλίση έπειτα το μονοπάτι γίνεται επίπεδο για λίγο μέχρι να δώσει μια δυνατή κόντρα που θα σε κάνει να σκεφτείς γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου. Σε λίγα χιλιόμετρα θα περάσουμε από  την κλασική δεξαμενή με την ελληνική σημαία, σημάδι ότι λίγο ακόμα έμεινε για το καταφύγιο. Όταν πια φτάσεις στην Πετροστρούγκα έρχεται η πρώτη μεγάλη ανάσα. Το σώμα ηρεμεί και έχεις τον απαραίτητο χρόνο για ξεκουράσει αλλά και για να απολαύσεις μια θεά, οπού φτάνει μέχρι την Θεσσαλονίκη!

Η διανυκτέρευση σε ένα ορειβατικό καταφύγιο πάντα είναι κάτι που αρέσει, όλοι όσοι βρίσκεστε εκεί έχουμε κοινά βιώματα , ανεβήκαμε τα ιδιά μονοπάτια περάσαμε τις ιδίες δυσκολίες, πράγμα που κάνει την κοινωνικοποίηση πολύ πιο. Μην παραξενευτείτε αν βρεθείτε στο ίδιο τραπέζι με αγνώστους και τώρα τρωτέ και συζητάτε ορειβατικές εμπειρίες μαζί. Η δικιά μας ιστορία δεν αποτελεί εξαιρέσει αφού η πρώτη μέρα έκλεισε κάπως έτσι.

Από το δάσος στο Αλπικό τοπίο

Ένα από τα ενδιαφέροντα πράγματα στον Όλυμπο είναι πόσο γρήγορα μεταβάλλεται το τοπίο. Λίγα χιλιόμετρα αρκούν ώστε το δάσος να μετατραπεί σε αλπικό τοπίο. Η πορεία προς το Οροπέδιο των Μουσών ξεκίνησε νωρίς το πρωί αφήνοντας πίσω το καταφύγιο κατευθυνθήκαμε προς τη Σκούρτα την πρώτη κορυφή που θα συναντούσαμε σε υψόμετρο 2.483. Εδώ ο Όλυμπος αρχίζει να αποκαλύπτει τον χαρακτήρα του οι κορυφές δεν είναι πια κάτι που βλέπεις μακριά, αλλά ένα τοπίο μέσα στο οποίο κινείσαι.

Θέα από την κορυφή της Σκούρτας είναι από τις καλύτερες εικόνες που μπορεί να δει ένας πεζοπόρος στην Ελλάδα, μπροστά σου ανοίγεται ένα μονοπάτι που αριστερά και δεξιά του βρίσκονται απότομες κόψεις . Το μονοπάτι του Λαιμού είναι μια ομαλή σχετικά διαδρομή που ενώνει την Σκούρτα με το οροπέδιο των Μουσών.
Στο βάθος βρίσκεται ο θρόνος του Δια με τις μεγάλες του κορυφές τον Μύτικα και το Στεφάνι και δεξιά του ο προφήτης Ηλίας και λίγο πιο πέρα η κορυφή Τούμπα. Μαζί με τις υπόλοιπες κορυφές σχηματίζουν ένα ανάγλυφο που δύσκολα συγχέεται με οποιοδήποτε άλλο ελληνικό βουνό.

Το μονοπάτι πάνω στο Λαιμό είναι συγκλονιστικό και νιώθεις πως περπατάς σε ένα τεντωμένο σκοινί, σε λίγο θα βρισκόμαστε στο πέρασμα του Γιώσου , ένα σημείο που θέλει ιδιαίτερη προσοχή. Όταν φτάσαμε όλα τα μέλη της ομάδας μας κόψαν ρυθμό και για να έχουν απολυτή προσήλωση σε κάθε βήμα.

Λίγο μετά θα μπαίναμε στο οροπέδιο των μουσών τα δύσκολα σημεία είχαν τελειώσει και πλέον περπατάγαμε σε ένα καταπράσινο λιβάδι , εκεί θα μας υποδεχτούν οι πραγματικοί ορειβάτες του Ολύμπου τα Αγριόγιδα.

Το Αγριόγιδα (rupricapra rupricapra) δεν έχει καμία σχέση με τις οικόσιτες κατσίκες στην πραγματικότητα είναι η αντιλόπη των βαλκάνιων. Ζουν κοπάδια και είναι δεινοί αναρριχητές. Τα Αγριόγιδα του Ολύμπου είναι αρκετά εξοικειωμένα με τον άνθρωπο, αλλά ξέρουν ποτέ να κόψουν τις πολλές κοινωνικότητες.

Μια νύχτα στο Οροπέδιο

Φτάνοντας στο Οροπέδιο των Μουσών θα διαπιστώσεις πως είναι από εκείνα τα σημεία του Ολύμπου που δύσκολα περιγράφονται χωρίς να ακουστείς υπερβολικός. Ένα βύθισμα στεφανωμένο με μεγάλες κορυφές να δημιουργούν ένα τοπίο υπερβατικό. Έτσι το πρώτο πράγμα που κάναμε είναι να στήσουμε καλά τις σκηνές, μιας και το βραδύ προβλεπόταν δυνατές ριπές αέρα.

Το απόγευμά έπεσε η ιδέα να ανηφορίσουμε προς την κορυφή της Τούμπας, αυτή η πρόταση μου φάνηκε πολύ καλή ιδέα μιας και δεν την είχα επισκεφθεί. Λίγο πριν δύσει ο ήλιος με μερικούς συντρόφους βάλαμε ξανά τα πεζοπορικά μποτάκια και ανηφορίσαμε προς την κορυφή Τούμπα στα 2.801μετρα, ώστε να δούμε όλες τις απόκρημνες κορυφές να φωτίζονται ροζ πορτοκαλί. Ειλικρινά δεν έχω αντικρίσει πιο εντυπωσιακό πανόραμα του Ολύμπου. Κορυφές, χαράδρες και ορθοπλαγιες όλα μπροστά μας με τα καλυτέρα χρώματα.

 Όμως ο χρόνος περνάει γρηγορά και δεν έχουμε την πολυτέλεια να μείνουμε, πρέπει να κατέβουμε όσο και να μην το θέλουμε , η κουζίνα του καταφυγίου κλείνει στις 21:15 και τα φωτά στις 22:00 . ένα καλό δείπνο είναι επιτακτικό , μπορεί να είναι αρχές Αυγούστου αλλά στα 2.700 μ η θερμοκρασία είναι χειμωνιάτικη. Και την νύχτα θα έπεφτε και άλλο είναι σημαντικό να φουλάρουμε τις ενεργειακές μας αποθήκες για έναν άνετο ύπνο.

Την νύχτα στον Όλυμπο όλα αλλάζουν ξανά. Μακριά από τα φώτα των πόλεων, ο ουρανός αποκτά μια διαφορετική όψη και φωτίζεται από μυριάδες αστέρια και το μόνο που ακούγεται οι ριπές του αέρα. Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις μυθολογία για να καταλάβεις γιατί αυτό το τοπίο συνδέθηκε τόσο έντονα με τους θεούς των αρχαίων Ελλήνων.

Η κατάβαση

Η επόμενη μέρα ξεκίνησε αρκετά νωρίς καθώς ξυπνήσαμε πριν την ανατολή, στο οροπέδιο των Μουσών υπάρχει ακόμα μια κορυφή που θα ανεβαίναμε, ο προφήτης Ηλίας οπού βρίσκεται το υψηλότερο ορθόδοξο εκκλησάκι του κόσμου στα 2.803 αλλά και το καλύτερο σημείο για να δεις τον ήλιο να βγαίνει μέσα από το αιγαίο.

Σήμερα θα αφήναμε πίσω μας το οροπέδιο των Μουσών για να κατηφορίσουμε προς το καταφύγιο Σπήλιος Αγαπητός η κατάβαση μας θα γίνει μέσα από εμβληματικό μονοπάτι των Ζωναριών. Ένα στενό και απότομο πέρασμα που δεν πρέπει να το υποτιμήσουμε εδώ το παραμικρό λάθος κοστίζει. Το καταφύγιο Σπήλιος Αγαπητός είναι το πρώτο που ιδρύθηκε στον Ολύμπου και βρίσκεται στα 2.100 μ σε ένα ξέφωτο και κάτω από τις κορυφές. Εκεί θα είχαμε την τελευταία μας διανυκτέρευση στον Όλυμπο.

Την επόμενη μέρα θα ξεκινάγαμε προς τα Πριονιά μια μεγάλη αλλά σκιερή διαδρομή μέσα στην χαράδρα του Ενιπέα, τα αλπικά τοπία πλέον είναι παρελθόν. Όσο πλησιάζεις στα Πριονιά νιώθεις έντονα την παρουσία κόσμου. Τα πριονιά βρίσκονται στα 1100 μ. εκεί που φτάνει  η άσφαλτος υπάρχει το αναψυκτήριο, κόσμος συγκεντρώνετε για να ζήσει λίγο την εμπειρία του Όλυμπου. Για του περισσότερους η πεζοπορία τελειώνει εδώ όχι όμως για εμάς, εμεις έχουμε λίγο ακόμα.

Διαβαίνοντας το ξύλινο γεφυράκι και πεζοπορώντας διπλά στο ποτάμι θα φτάσουμε στις φυσικές πισίνες που σχηματίζει ο Ενιπέας με κρυστάλλινα νερά, εδώ θα κάνουμε στάση να απολαύσουμε το παγωμένο που νερό δρα σαν ευεργετικό μασάζ στα κουρασμένα ποδιά. Λίγο πιο πέρα υπάρχει ένα υπέροχο σημείο οπού βρίσκεται το μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου εν Όλυμπο , μέσα σε μια καταπράσινη χαράδρα είναι μια όαση ψυχικής ηρεμίας. Η ιστορία λέει ότι το μοναστήρι αντιτάχθηκε από τους Γερμανούς , και χρονιά μετα ένας Γερμανός αξιωματικός νιώθοντας τύψεις έδωσε στο ελληνικό κράτος φωτογραφικό υλικό που είχε κατά την διάρκεια αυτού του εγκλήματος. Έτσι η ελληνική πολιτεία μπόρεσε να το αναστηλώσει χωρίς να χαθεί καμία λεπτομέρεια και κανένα ιστορικό στοιχείο.

Εδώ Η τετραήμερη περιπέτεια μας έχει μόλις τελειώσει και τα σακίδια μας ήταν γεμάτα αναμνήσεις και εμπειρίες, ο Όλυμπος είναι ένα μέρος με τόσα πράγματα να δεις και να ζήσεις , όσες φορές και να τα επισκεφθείς πάντα θα αντικρίσεις κάτι το διαφορετικό.

Γράφοντας αυτή τη στιγμή το άρθρο από το γραφείο μου κοιτάζω έναν σελιδοδείκτη με τον θρόνο του Δια που αγόρασα από το Λιτόχωρο. Τον βλέπω και στιγμιαία , επιστρέφω για λίγο στο Οροπέδιο, στις κορυφές, στο κρύο της νύχτας και στις κουβέντες με φίλους στα καταφύγια. Ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο όμορφο πράγμα με ένα βουνό σαν τον Όλυμπο όταν γυρίσεις πίσω, συνεχίζει να υπάρχει κάπου μέσα σου. Κοιτάζω ξανά τον σελιδοδείκτη και σκέφτομαι πως, όσο κι αν γράψεις για τον Όλυμπο, πάντα θα μένει κάτι που δεν χωράει στις λέξεις. Έτσι δίνω υπόσχεση στον εαυτό μου να επιστρέψω εκεί ξανά στο μέλλον.