Ρεπορτάζ  '' Στο Νησί '' με θέμα τον αθέατο κόσμο της φτώχειας. Θέμα ευαίσθητο που αφορά ανθρώπους της καθημερινότητας μας, που  κάποτε, ίσως να ήταν  '' κάπως αλλιώς '' και στο μέλλον ίσως κάποιοι από μας να γίνουν '' κάπως έτσι ''

Να το πω από την αρχή. Εκτιμώ, ιδιαίτερα που οι άνθρωποι που έκανα το ρεπορτάζ δεν κατέφυγαν σε πιασάρικες  και ευκολοχώνευτες λύσεις. Που δεν κατέφυγαν σε συνεντεύξεις από ''ωφελούμενους'', έστω και με τη πλάτη, που διαφύλαξαν και τη δική τους αξιοπρέπεια και των ανθρώπων που καταφεύγουν στις υπηρεσίες της δομής.

Οι συνεντεύξεις είναι από εργαζόμενους και τον πρόσεδρο της δομής, «Σύνδεσμος Κοινωνικής Προστασίας και Αλληλεγγύης».

«Δεν έχουν ούτε τρία ευρώ για ντεπόν»,  «Ζουν με 400 ευρώ επίδομα ανασφάλιστου υπερήλικα και προσπαθούν να καλύψουν λογαριασμούς, φάρμακα και τρόφιμα.», «Η νομοθεσία δεν επιτρέπει να σιτίζονται, να πηγαίνουν στο κοινωνικό παντοπωλείο αυτοί που παίρνουν το κατώτατο εγγυημένο εισόδημα, 216 ευρώ».  

Λόγια γροθιές στο στομάχι, που, όμως,  για κάποιους ανθρώπους είναι τρόπος ζωής. Είναι οι '' ωφελούμενοι '', οι '' ευάλωτοι '', οι ''εξυπηρετούμενοι'' ή, αν θες, ψάξε να βρεις άλλες λέξεις, πιο κομψές...

Το Κοινωνικό Φαρμακείο στηρίζεται αποκλειστικά από ιδιώτες. Το Κοινωνικό Παντοπωλείο κι αυτό από ιδιώτες. Το ίδιο και η  Ιματιοθήκη, και τα μαθήματα ελληνικής γλώσσας σε πρόσφυγες  Για τη σίτιση πληρώνει ο Δήμος. Στο φαγητό, λοιπόν, σίτιση και Κοινωνικό Παντοπωλείο, για το ποιος θα φάει και ποιος θα μείνει νηστικός μπαίνει στη μέση η νομοθεσία. Όποιος παίρνει το κατώτατο εγγυημένο εισόδημα, δηλαδή 216 ευρώ(!) απαγορεύεται να φάει. Από 'κει και μετά... '' ατομική ευθύνη ''

Για να καταλάβουμε το μέγεθος του προβλήματος παρόμοιες υπηρεσίες, περισσότερο ευκαιριακά, προσφέρει και η εκκλησία, και το Εργατικό Κέντρο, και ο σύλλογος των συνταξιούχων, ίσως και άλλοι  και βέβαια πολύ καλά κάνουν.

Υπάρχει, όμως, ένα μεγάλο πρόβλημα, ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ. Γιατί, όλοι αυτοί οι άνθρωποι, που όσο περνά ο καιρός πληθαίνουν, να φτάνουν σ΄ αυτή τη κατάσταση; Γιατί η ίδια η πολιτεία να μη φροντίζει να να βάζει '' κόφτες '' ώστε αυτοί οι άνθρωποι, πολίτες αυτού του κράτους, να μη φτάνουν στην ανάγκη για δημοτικό συσσίτιο, για κοινωνικό φαρμακείο, κοινωνικό παντοπωλείο, και ότι άλλο '' κοινωνικό '';

Πως;  Μα να φροντίσει ο κάθε πολίτης της να μπορεί να ζήσει με τη δουλειά του και  οι παντός είδους συντάξεις, κύριες ή βοηθητικές, εθνικές ή ανταποδοτικές, γήρατος ή αναπηρίας και ότι άλλο , κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και για οποιονδήποτε λόγο να εξασφαλίζουν στον δικαιούχο τη δυνατότητα να ζει. Να ζει και όχι να επιβιώνει, και μάλιστα με το με το ζόρι. Έτσι , ώστε να εξασφαλίσει τη δική της αξιοπρέπεια αλλά και των πολιτών της. Αν βέβαια την ενδιαφέρει.

Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει να μπει μέσα στις προτεραιότητες του κράτους . Και οι προτεραιότητες ΑΥΤΟΥ του κράτους είναι άλλες. Οι ιδιοκτήτες ΑΥΤΟΥ του κράτους πρέπει να ξοδέψουν για όπλα, για πολέμους, για συμμαχίες, πρέπει να ξοδέψουν για '' δρόμους '' και για '' αγορές '', να ξοδέψουν δηλαδή για τα κέρδη τους.

Όλοι οι άλλοι, εμείς οι πολλοί δεν εμπίπτουμε στις προτεραιότητες τους, για μας δεν υπάρχει '' δημοσιονομικός χώρος ''. Αυτόν τον χώρο θα πρέπει να τον δημιουργήσουμε εμείς, μόνοι μας. 

Πως; Μα αφαιρώντας τον από αυτούς που τον έχουν!