Με αφορμή τη συνάντηση της Πρωτοβουλίας Πολιτών στο γραφείο του Περιφερειάρχη, η Νότια Παράκαμψη επέστρεψε ξανά στο προσκήνιο και μαζί της επέστρεψε και το γνώριμο ερώτημα που στοιχειώνει την πόλη εδώ και χρόνια. Θα προχωρήσει επιτέλους ή θα χαθεί ξανά μέσα σε φακέλους, γνωμοδοτήσεις και ατέρμονες συζητήσεις. Τα δεδομένα που παρουσιάστηκαν μετά την επικαιροποίηση του Κτηματολογίου δεν αφήνουν χώρο για υπεκφυγές. Το έργο είναι εδώ, είναι ώριμο και περιμένει να περάσει από τα λόγια στην πράξη.

Η Νότια Παράκαμψη δεν είναι μια αφηρημένη γραμμή σε έναν χάρτη. Είναι η καθημερινή ταλαιπωρία χιλιάδων οδηγών, είναι τα φορτηγά που εγκλωβίζονται στο κέντρο, είναι οι γειτονιές που ασφυκτιούν από την κίνηση. Είναι η αίσθηση ότι μια πόλη μεγαλώνει αλλά οι υποδομές της μένουν πίσω. Κάθε πρωινό μποτιλιάρισμα είναι μια υπενθύμιση ότι η αναμονή κοστίζει.

Η συνάντηση ανέδειξε κάτι ακόμη πιο καθαρά. Ότι οι τεχνικές και θεσμικές εκκρεμότητες δεν είναι ανυπέρβλητα εμπόδια αλλά ζητήματα που λύνονται όταν υπάρχει βούληση. Οι σημειακές τροποποιήσεις που ζητά η Πρωτοβουλία Πολιτών δεν ανατρέπουν τον σχεδιασμό. Τον ξεμπλοκάρουν. Και αυτό ακριβώς φοβίζει όσους έχουν μάθει να κρύβονται πίσω από τη γραφειοκρατία.

Δεν μπορεί κάθε φορά που φτάνουμε ένα βήμα πριν την εκκίνηση να ανακαλύπτουμε ξανά τα ίδια επιχειρήματα. Το έργο έχει περάσει από δικαστήρια, έχει κριθεί και ξανακριθεί από το Συμβούλιο της Επικρατείας και έχει λάβει όλες τις απαραίτητες εγκρίσεις. Η επίκληση νέων φόβων μοιάζει περισσότερο με άρνηση ανάληψης ευθύνης παρά με ουσιαστικό προβληματισμό.

Η Νότια Παράκαμψη είναι υποδομή ζωής. Δεν αφορά μόνο τους οδηγούς αλλά το πώς αναπνέει η πόλη, το πώς κινείται η αγορά, το πώς σχεδιάζεται το μέλλον. Μια πόλη χωρίς σύγχρονες οδικές αρτηρίες είναι μια πόλη εγκλωβισμένη. Και η Μυτιλήνη έχει μείνει εγκλωβισμένη για πάρα πολύ καιρό.

Όσοι σήμερα θυμούνται τις αντιδράσεις για παλαιότερα μεγάλα έργα ας θυμηθούν και κάτι ακόμη. Ότι κανείς δεν θα ήθελε να γυρίσει πίσω στην εποχή πριν αυτά υλοποιηθούν. Τότε υπήρχαν ενστάσεις, σήμερα υπάρχει αποδοχή και όφελος. Η ιστορία επαναλαμβάνεται και το ερώτημα είναι αν θα μάθουμε επιτέλους από αυτήν.

Και το θέμα της χρηματοδότησης δεν μπορεί να σηκώνει άλλο φόβητρο. Όταν υπάρχει ώριμο έργο και καθαρός στόχος, τα χρήματα βρίσκονται. Αυτό που δεν βρίσκεται εύκολα είναι το θάρρος της απόφασης. Η Νότια Παράκαμψη δεν χρειάζεται άλλα χρονοδιαγράμματα που μετακινούνται. Χρειάζεται ένα σαφές ναι και μια ημερομηνία έναρξης.

Η Μυτιλήνη δεν αντέχει να ακούει άλλο ότι το έργο είναι σημαντικό χωρίς να βλέπει μηχανήματα στο έδαφος. Κάθε χαμένη χρονιά βαραίνει την πόλη και υπονομεύει την προοπτική της. Η Νότια Παράκαμψη πρέπει να προχωρήσει τώρα. Όχι ως υπόσχεση, όχι ως σχέδιο, αλλά ως πράξη. Γιατί μια πόλη που θέλει μέλλον δεν μπορεί να ζει διαρκώς στο περίμενε.