Το Πλωμάρι αποτέλεσε το επίκεντρο μιας ξεχωριστής ακαδημαϊκής και πολιτισμικής συνάντησης, καθώς εκεί πραγματοποιήθηκε η πρώτη δια ζώσης συνάντηση του Διιδρυματικού Μεταπτυχιακού Προγράμματος Σπουδών «Εφαρμοσμένη Κλινική Κοινωνιολογία και Τέχνη», που υλοποιείται από κοινού από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου και το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας. Όπως ανέφερε η διευθύντρια του προγράμματος, καθηγήτρια Αναστασία Ζήση, η επιλογή του Πλωμαρίου δεν ήταν τυχαία, καθώς πρόκειται για έναν ιστορικό ναυτότοπο με πλούσια πολιτισμική κληρονομιά και ζωντανή σχέση με την τέχνη και την κοινωνική ζωή.

Η κ. Ζήση ευχαρίστησε θερμά τον αντιδήμαρχο Πλωμαρίου Δημήτρη Μαλλιαρό για την παραχώρηση του Πολύκεντρου και τον Δήμο Μυτιλήνης για τη στήριξη, όπως και τον ιστορικό Πολιτιστικό Σύλλογο Πλωμαρίου «Το Πόλιον» για τη θερμή φιλοξενία και την προσφορά βιβλίων στους φοιτητές. «Το μεταπτυχιακό μας ενδιαφέρεται βαθιά για την άυλη πολιτισμική κληρονομιά και τη μελέτη των τοπικών κοινωνιών. Θέλουμε να εξετάσουμε πώς μετασχηματίζονται, ανανεώνονται ή και φθίνουν, και να χρησιμοποιήσουμε την τέχνη ως όχημα κοινωνικής αλλαγής και διαλόγου», σημείωσε η ίδια, υπογραμμίζοντας τη σημασία της ακαδημαϊκής σύμπραξης δύο ακριτικών πανεπιστημίων που ενώνουν τις δυνάμεις τους για να γεφυρώσουν την επιστήμη με την τέχνη.

Οι φοιτήτριες του μεταπτυχιακού, που προέρχονται από διάφορες περιοχές της Ελλάδας, μίλησαν με ενθουσιασμό για την εμπειρία τους στο Πλωμάρι. Η Άννα Σπυρίδου από τη Δράμα, που ζει στο Ηράκλειο, ανέφερε πως «το μεταπτυχιακό συνδυάζει με πρωτότυπο τρόπο την τέχνη με την κοινωνιολογία, μέσα από κοινωνικές παρεμβάσεις στις κοινότητες. Τα μαθήματα στο Πολύκεντρο, έναν χώρο με ιστορία που στεγάστηκε παλιότερα σε σαπωνοποιείο, αποτελούν μια ζωντανή εμπειρία μάθησης».

Από την πλευρά της, η Ειρήνη Κουτουλάκη από τα Χανιά τόνισε πως «το Πλωμάρι αποπνέει ιστορία και έμπνευση. Η αρχιτεκτονική, τα παλιά αρχοντικά, η καθημερινότητα των κατοίκων και η επαφή με τη φύση δημιουργούν ένα περιβάλλον ηρεμίας και στοχασμού που δύσκολα βρίσκει κανείς στις μεγάλες πόλεις».

Η ίδια η πόλη, όπως επεσήμανε η κ. Ζήση, βιώνει μια φάση μετάβασης, με νέους κατοίκους να επιλέγουν να εγκατασταθούν εκεί, δημιουργώντας ένα δυναμικό μείγμα τοπικής και νέας κοινωνικότητας. Έτσι, το Πλωμάρι δεν αποτέλεσε απλώς τόπο φιλοξενίας, αλλά ζωντανό εργαστήριο σκέψης και δράσης για τους νέους κοινωνικούς επιστήμονες και καλλιτέχνες που συμμετέχουν σε ένα πρωτοποριακό εγχείρημα διαλόγου μεταξύ επιστήμης, τέχνης και κοινωνίας.