Οι άγιοι Πάντες, όλοι δηλ. οι άγιοι, τιμώνται την πρώτη Κυριακή μετά την εορτή της Πεντηκοστής. «Αστέρες πολύφωτοι του νοητού στερεώματος» της Εκκλησίας, αποδεικνύουν με τη λάμψη τους τη διαχρονική ζωοποιό αειφορία της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος.

Μετά την Ανάσταση, μαζί με άλλα, ο Ιησούς Χριστός είπε στους Αποστόλους και τα εξής· «Θα λάβετε δύναμη, όταν θα έλθει σ’ εσάς το Άγιο Πνεύμα και θα είσαστε μάρτυρές μου, ως την άκρη της γης». Η Εκκλησία λοιπόν, αφού γιόρτασε τον ερχομό του Αγίου Πνεύματος, γιορτάζει σήμερα την μνήμη όλων των Αγίων της, που η αγιοσύνη τους είναι καρπός της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος.

Για όλους λοιπόν τους Αγίους, που μαρτύρησαν «τον λόγο του Θεού και την μαρτυρία Ιησού», και που δεν είναι λίγοι, αλλά ένα ολόκληρο σύννεφο, θα μιλήσουμε. Όπως ο Ιησούς Χριστός ήρθε από αγάπη προς τον άνθρωπο, κήρυξε και δίδαξε ένα νέο ήθος ζωής και μια νέα αντίληψη των ανθρωπίνων πραγμάτων, αλλά παράλληλα για χάρη της ανθρωπότητας ήρε τον σταυρό του και θυσιάστηκε, συνεπής προς αυτά που ευαγγελιζόταν, όμοια και οι άγιοι και οι μάρτυρες της πίστεως έγιναν μιμητές του Κυρίου. Ακολουθώ τον Ιησού υπό μία έννοια σημαίνει σηκώνω και εγώ τον δικό μου σταυρό.Η άρση του σταυρού είναι αποτέλεσμα συνέπειας και πιστότητας. Οι άγιοι και οι μάρτυρες, λοιπόν, συνεχίζουν τη μαρτυρική πορεία της Εκκλησίας ανά τους αιώνες.

Η άρση του σταυρού ως ομολογία πίστεως

Αίρω, σηκώνω το δικό μου προσωπικό σταυρό, σημαίνει ομολογώ πίστη μέσα στον κόσμο που ζω. Αναγνωρίζω, ομολογώ και κοινοποιώ τη σχέση μου με το Χριστό, με κάθε απλότητα και σαφήνεια. Δεν διστάζω και δεν δυσκολεύομαι να προβάλω τις αξίες μου και τις αρχές μου, που ξεπηδούν από τη σχέση μου και την κοινωνία με τον Χριστό και την Εκκλησία.

Σε αυτή τη σχέση και την ομολογία υπάρχει πλήρης διαφάνεια. Το Ιερό Ευαγγέλιο, αναφέρει ότι διά των έργων μας και των καθημερινών πράξεών μας θα μας αναγνωρίσει και ο Κύριος ως δικούς του και θα μας παρουσιάσει ενώπιον του ουράνιου Πατέρα. Φαίνεται, ότι υπάρχει οργανική και λειτουργική σχέση μεταξύ της δικής μας ομολογίας και της εσχατολογικής αναγνώρισης. Η άρνησή μας από το Χριστό, κατά την έσχατη κρίση, είναι επακόλουθο της δικής μας τωρινής άρνησης.

Άρση του σταυρού σημαίνει μαθητεία

Η άρση του σταυρού και η απόφαση για θυσίες στη ζωή, δεν είναι μια τεχνική έννοια και μια καθηκοντολογία εφαρμογής κάποιων κανόνων και εντολών. Στη θυσία και στο μαρτύριο δεν χωρούν αυτά. Πρόκειται για μύηση σ’ ένα τρόπο ζωής. Είναι μια πραγματική μαθητεία.

Όμοια και ο πιστός λειτουργεί ως μαθητής του Χριστού και μυείται στη θυσιαστική πορεία του σταυρού. Και αυτό δεν έχει μόνο την αρνητική, τη θυσιαστική έννοια. Έχει και την θετική πλευρά. Έχει τη μαγεία της συμπόρευσης, τη μυσταγωγία της κοινωνίας και την πληρότητα της συσταύρωσης μετά του Χριστού. Η θυσία και το μαρτύριο δεν θα είχαν κανένα νόημα εάν δεν ήταν έκφραση της μαθητείας μας στη ζωή του Χριστού. Ένα είδος μίμησης του Χριστού.

Έτσι, άρση του σταυρού σημαίνει δύναμη και δυνατότητα απώλειας «της ζωής μας». Σημαίνει να μπορείς να θυσιάζεις την ατομική σου καθημερινότητα, τις προσωπικές σου προτιμήσεις, τις οποιεσδήποτε ψευδαισθήσεις που έχουμε για τον εαυτό μας και τη ζωή μας. Το ιερό Ευαγγέλιο, μας λέει, μόνο όποιος έχει τη δύναμη «να χάσει τη ζωή του» αυτός θα τη βρει σε μια ουσιαστικότερη μορφή. Μόνο ο σπόρος που πέφτει στη γη χάνεται και «πεθαίνει», αυτός θα δώσει βλαστό και πολλαπλάσιο καρπό. Διαφορετικά θα ξεραθεί και θα πεθάνει πραγματικά. Μόνο όταν δίνεις και δίνεσαι ανθοφορείς και καρποφορείς.

Γύρω μας συχνά βλέπουμε να καταπατούνται οι πνευματικές αξίες, οι άνθρωποι να ενεργούν εγωιστικά και συμφεροντολογικά. Η θυσία θεωρείται μωρία. Αυτοί που δεν είναι επιθετικοί και δεν διεκδικούν το προσωπικό τους συμφέρον χαρακτηρίζονται αδύναμοι και ανόητοι. Έξυπνοι είναι οι τυχοδιώκτες, που πλουτίζουν και κυριαρχούν εις βάρος των άλλων. Πράγματι, σε κάθε εποχή, αλλά ιδιαίτερα σήμερα, που ιδανικό είναι ο εύκολος πλουτισμός και η εξαπάτηση των άλλων, χρειάζεται ηρωισμός και πνεύμα σταυρού για να εμμένεις στις αξίες της ζωής και να ενεργείς έντιμα και ιπποτικά. Όταν οι άλλοι σε υποβλέπουν και προσπαθούν να σε ταπεινώσουν και να σε εξαπατήσουν κι εσύ σεμνά και ταπεινά ενεργείς με κριτήριο τη χριστιανική αγάπη, ουσιαστικά σηκώνεις κι εσύ το δικό σου σταυρό.

Η αγάπη προς το Χριστό εκφράζεται διά μέσου της αγάπης προς τους άλλους. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Αν η αγάπη μας προς τον Χριστό περνούσε από τον δρόμο του Θεού, τότε τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα και πιό ανώδυνα. Θα ήταν μια δοξοποιητική αγάπη. Όταν όμως καλείσαι να αγαπήσεις κάποιους που δεν αξίζουν όχι μόνο την αγάπη αλλά και την προσοχή σου, τότε είναι ένας πραγματικός σταυρός. Μια αγάπη, φαινομενικά, ταπεινωτική και εξουθενωτική.

Η αγάπη των Αγίων και Μαρτύρων προς τους διώκτες και τους εναντίους καταξίωσε τη χριστιανική αγάπη στην ιστορία.

Το ευαγγελικό Ανάγνωσμα προσπαθεί να προβάλει μια παράδοξη λογική. Όλοι οι δάσκαλοι και οι κήρυκες διαφόρων ιδεολογιών και διαφόρων πολιτικών και κοινωνικών αντιλήψεων επαγγέλλονται πάντοτε αγαθά και πλούτη. Οι υποσχέσεις είναι κύριο χαρακτηριστικό προσέλκυσης ακολούθων και οπαδών. Ο Χριστιανισμός και σ’ αυτό το σημείο διαφοροποιείται. Αντί υποσχέσεων προτείνει θυσίες. Έμβλημα δεν είναι η ισχύς και η δύναμη, αλλά ο σταυρός και η θυσία.

Μέσα σ’ αυτή τη λογική, αντιλαμβανόμαστε, γιατί οι ακόλουθοι του Ιησού δεν είναι οπαδοί και ούτε στελέχη ενός κοσμικού οργανισμού, αλλά πιστοί και μέλη ενός αγίου και ενιαίου σώματος της Εκκλησίας προς διακονία όλων των ανθρώπων.

Οι άγιοι Πάντες, ας πρεσβεύσουν στον Κύριο, κι ας Τον παρακαλέσουν και για μας όλους. Να Τον ακολουθούμε σ’ όλη μας τη ζωή, μέχρι την τελευταία μας ανάσα, «με λογισμό και μ’ όνειρο», με αγάπη, λατρεία και θυσία, όπως έκαναν και ‘κείνοι.

Χρόνια πολλά.