Μια τρυφερή πράξη με βαθύ συμβολισμό και ουσιαστικό αποτύπωμα πραγματοποιήθηκε στο Πάρκο Αγίου Ευδοκίμου της Μυτιλήνης. Η δεκάχρονη Ανδριάνα, μαθήτρια της Ε’ τάξης του 6ου Δημοτικού Σχολείου Μυτιλήνης, μαζί με τη μητέρα της Έλενα, αποφάσισαν να δράσουν εκεί όπου άλλοι βλέπουν μόνο εγκατάλειψη.

Αν και κάτοικος της περιοχής Βουναράκι, η μικρή Ανδριάνα διατηρεί δυνατές παιδικές αναμνήσεις από το Πάρκο Αγίου Ευδοκίμου, όπου συνήθιζε να παίζει στο μεγάλο "Καράβι" της παιδικής χαράς — ένα όργανο παιχνιδιού που έχει απομακρυνθεί εδώ και χρόνια. Το πάρκο, που κάποτε έσφυζε από ζωή, αναμένει εδώ και καιρό την ανακαίνισή του, ώστε να επιστρέψουν τα γέλια και οι φωνές των παιδιών.

Με οδηγό αυτές τις αναμνήσεις και κινούμενες από αγάπη και ευθύνη, η Ανδριάνα και η μητέρα της προχώρησαν στην αποψίλωση και φροντισμένη διαμόρφωση του βορείου παρτεριού του πάρκου. Στη θέση των αγριόχορτων, φύτεψαν αρωματικά φυτά, που εκτός από ομορφιά και άρωμα, υποδηλώνουν μια εναλλακτική πρόταση για τη διαχείριση των δημόσιων χώρων: εκείνη της προσωπικής ευθύνης και συλλογικής προσφοράς.

Η ενέργεια αυτή δεν πέρασε απαρατήρητη από τους κατοίκους της περιοχής, ενώ αξίζει να αναφερθεί και η ευγενική χορηγία του Δημήτρη Γιασσά από το κέντρο κήπου ΦΥΤΟπολις, που προσέφερε δωρεάν τα φυτά, ενισχύοντας την πρωτοβουλία.

Η πράξη της Ανδριάνας, αν και μικρής ηλικίας, είναι βαθιά πολιτική και συμβολική. Δείχνει πως η φροντίδα για τον δημόσιο χώρο δεν είναι μόνο ευθύνη των αρχών, αλλά και δικαίωμα και καθήκον των πολιτών, μικρών και μεγάλων. Δείχνει επίσης πως, σε μια εποχή που πολλά καταστρέφονται, υπάρχουν ακόμα παιδιά που φυτεύουν — κυριολεκτικά και μεταφορικά — σπόρους ελπίδας.

Μακάρι η πράξη της Ανδριάνας να γίνει παράδειγμα προς μίμηση και για άλλα παιδιά και οικογένειες της Μυτιλήνης. Γιατί τα πάρκα δεν χρειάζονται μόνο έργα ανάπλασης, χρειάζονται καρδιές που τα αγαπούν.