Το 1925 ο δημοσιογράφος Τέρπανδρος Αναστασιάδης εργάζεται στην εφημερίδα “Σάλπιγξ”, όπου γράφει και το χρονογράφημα. Στις 18 Απριλίου, Μεγάλο Σάββατο, δημοσιεύει το χρονογράφημα “Από του ύψους του Γολγοθά μου”, όπου με γλαφυρό και παιγνιώδες ύφος περιγράφει τη δυσκολία να αντεπεξέλθει στα πασχαλινά έξοδα, (τι σύμπτωση όπως και στις μέρες μας!). Με χιούμορ, αυτοσαρκαζόμενος απευθύνεται στη σύζυγό του κι απαριθμεί τα έξοδα που πρέπει να κάνει, χαρακτηρίζοντας τον εαυτό του σταυρωμένο λόγω εθίμου. Αν τα έγραφε σήμερα πιθανό να τον χαρακτηρίζαμε βλάσφημο.
Αριστείδης Καλάργαλης

Από του ύψους του Γολγοθά μου
Του Τέρπανδρου Αναστασιάδη

Και που λες λοιπόν κυρία μου, διά να εορτασθεί το Πάσχα δεν αρκεί να αποκυλίσει ο άγγελος τον λίθον από το μνημείον, και να αναστηθεί ο Χριστός.
Είναι ανάγκη επίσης να αγοράσωμεν αρνίον.
Αλλά πώς να το αγοράσωμεν το τρισευλογημένον, όταν τα έσοδα εις ουδεμίαν ευρίσκονται ανταπόκρισιν προς τα έξοδα, ο δε προϋπολογισμός του ατόμου παρακολουθεί κατά πόδας τον προϋπολογισμόν του Κράτους;
Αδυνατώ να εννοήσω, κυρία μου, την παράδοξον αλληλουχίαν ήτις υφίσταται μεταξύ της Αναστάσεως του Χριστού και των ποικίλων απαιτήσεων, σου και των τέκνων μας.
Αι απαιτήσεις αυταί, τόσον μου εφούσκωσαν το κεφάλι, ώστε θα ηυχόμην να μη συνέβαινε το μέγα αυτό δράμα του Γολγοθά, του οποίου τας δραματικοτάτας συνεπείας υπέστησαν γενεαί γενεών, και υφίσταμαι και εγώ σήμερον.
Κυρία μου, ούτε καλέμι ουλεμά το ντέρτι μου δεν γράφει. Και επειδή επί καλεμίου πρόκειται ας το λάβωμεν ανά χείρας και ας χαράκωμεν σημειώσεις.
Κάθε σημείωσις ισοδυναμεί προς τρισμέγιστον ήλον, ο οποίος διαπερά όχι χέρια και πόδια, αλλ' αυτήν την καρδίαν.
Και ουδείς υπάρχει ο συμπονών εις τας αλγηδόνας του μαρτυρίου μου.
Κυρία μου, από όρθρων εμελέτεσα τινί τρόπω θα ήτο δυνατόν ν' αποφύγω καμίαν από τας διαφόρους σημειώσεις, ήτοι τους ήλους που διαπερνούν την καρδίαν μου. Αδύνατον.
Κλίνω λοιπόν την κεφαλήν προ του μοιραίου και προσφέρω τον εαυτόν μου, θύμα εξιλαστήριον εις τον βωμόν των εθίμων.
Ήλος πρώτος, υπό τύπον σημειώσεως. Το νέον καπέλο σας, κυρία μου. Χιλιόδραχμον και να ιδούμε. Ήλος δεύτερος. Ζεύγος σκαρπινιών από λουστρίνι, πεντακοσιόδραχμον και να ιδούμε. Ήλοι τρεις μικρότεροι, αλλά πάντοτε ήλοι. Τα τρία ζεύγη υποδημάτων των παιδιών. Διά να μη χάνωμεν τον λογαριασμόν, ας προσθέσωμεν. Ήλοι μεγάλοι δύο, και μικροί τρεις μας γίνονται πέντε.
Κυρία μου, πόσοι διεπέρασαν το σώμα του Χριστού; Μόνον τρεις, και αυτοί διεπέρασαν τα άκρα του αχράντου Σώματος.
Εμένα με διαπερνούν δυο περισσότεροι.
Από του ύψους του Γολγοθά μου, ασθενής άνθρωπος εγώ, δεν έχω την δύναμιν να συγχωρήσω τους σταυρωτάς μου.
Σταγόνα προς σταγόνα ρέει το αίμα της καρδιάς μου, και ουδείς υπάρχει ο συμπονών εις τας αλγηδόνας μου.
Εμείναμεν εις τους πέντε ήλους. Αλλά να ήσαν μόνον αυτοί; Πρόσθεσον τον ήλον υπό τύπον τσουρεκίου, τον ήλον υπό τύπον ερυθρών ωών, τον ήλον υπό τύπον τυρού και τον ήλον, τον ακαταμέτρητον ήλον υπό τύπον αρνίου!... Τετέλεσται. Απλήγωτον μέρος του σώματός μου δεν υπάρχει πλέον...
Κυρία μου, εν μέσω δύο και μόνον ληστών εσταυρώθη ο Ιησούς.
Εμέ, απειράριθμοι λησταί με περικύκλωσαν. Άλλοι ακούουν εις το όνομα κασάπηδων, άλλοι παντοπωλών, άλλοι αυγουλάδων, άλλοι υποδηματοπωλών, και άλλοι πιλοπωλών.
Και εις την κορυφήν αρχιλησταί μεταξύ ληστών συ κυρία μου, και τα παιδιά μας με τας ατελευτήτους απαιτήσεις σας.
“Ηλί, Ηλί, Λαμά Σαβαχθανί”...
Από του ύψους του Γολγοθά μου ουδένα συγχωρώ. Κανείς δεν με συνεπόνεσε την ώραν αυτήν του μαρτυρίου μου. Ούτε ένας Κυρηναίος διά να άρει ολίγον τον σταυρόν μου, παρέχον επί πιστώσει όσα αδυνατώ να προμηθευθώ τοις μετρητοίς...
Και λοιπόν, κυρία μου, ποιος ισχυρίζεται ότι έχομεν Πάσχα; Ψευδέστατον. Παραμένομεν εις την Σταύρωσιν. Σου το λέγω εγώ από του ύψους του Γολγοθά μου...