Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε στο Γενικό Λύκειο Μανταμάδου η δράση κατά του σχολικού εκφοβισμού.

«Ενώνουμε τις φωνές μας ενάντια στον εκφοβισμό με ένα τραγούδι»
Στην αίθουσα εκδηλώσεων του Γυμνασίου και Λυκείου Μανταμάδου η δράση ξεκίνησε με τον μουσικό «θόρυβο», κοινός ήχος που ακούστηκε την ίδια ώρα σε όλα τα Σχολεία που συμμετέχουν στο δίκτυο σχολικής διαμεσολάβησης. Ο ρυθμικός ήχος κρουστών εκτελέστηκε από τους μαθητές και συμβολικά έδειξε τη δύναμη της συλλογικότητας κατά της βίας και του σχολικού εκφοβισμού.

Το σύνθημα που επικράτησε ήταν «Κανένα παιδί στο περιθώριο»
Εκπρόσωποι του δεκαπενταμελούς μαθητικού συμβουλίου, η Δ/ντρια Σουλουγάνη Γαβριέλα και η φιλόλογος του Λυκείου Σαραντινού Κατερίνα, ενημέρωσαν μαθητές, καθηγητές και εκπροσώπους του Συλλόγου Γονέων για τη σημασία της σχολικής διαμεσολάβησης.

Ακούστηκε το τραγούδι «Ξανασκέψου» που δημιουργήθηκε από τη μαθήτρια Ζιαμπάρα Αντωνία και εκτελέστηκε από την ίδια και από τις μαθήτριες Άλκο Μαρίζα και Αψωκάρδου Αθηνά. Η Αντωνία είχε φιλοτεχνήσει και το ευφάνταστο πανό για τη συγκέντρωση των σχολείων για τα Τέμπη. Στη συνέχεια παρουσιάστηκε η «Φατιμά»,ταινία που δημιουργήθηκε από τους μαθητές της Β’ Λυκείου για να ακουστεί το μήνυμα: «κανένα παιδί δεν πρέπει να νιώθει μόνο του»

Ακολούθησε χαιρετισμός και συζήτηση από τη ψυχολόγο του Γυμνασίου κ.Μαλισόβα Χριστίνα και δράσεις των μαθητών του Γυμνασίου.

Οι στίχοι του τραγουδιού:
Μαγκιά δεν είν' να με χτυπήσεις
Μαγκιά είναι ωραία να μου μιλήσεις
Μη με βρίσεις, μη με φτύσεις,
ούτε την πόρτα να μου κλείσεις
Ακούνε οι misses αυτά που λες,
μετά θα φέρνεις αντιρρήσεις
Και σκέψου όταν αποφοιτήσεις
Οι τύψεις θα 'χουν όλες το μυαλό σου πλημμυρίσει

Πες μου,
θα ξαναχτυπήσεις;
Θα ξαναμιλήσεις;
Ή θα με κυνηγήσεις συγγνώμη να μου ζητήσεις;
Ζείτε μες το ψέμα κολυμπάτε στην παράνοια
Η σχέση με τη λογική μάλλον είναι σπάνια
από τη φτώχεια του μυαλού είναι κι από άγνοια
και στο συννεφάκι σας περνιέστε για τζιμάνια
Τα ίδια παραμύθια χρόνια και ζαμάνια
Πειράζετε τον κόσμο σε δρόμους και λιμάνια
Είσαστε αλάνια;
Είσαστε ζιζάνια;
Επιτέλους, που τα βρήκαμε ετούτα τα φιντάνια;

Τα δικαιώματα δεν μας τα δώσατε ακόμα
Όχι μόνο στην Λαμία αλλά σ' όλη την χώρα
Οι γυναίκες δεν φωνάζουμε,
μας κλείνετε το στόμα
Τα πτώματα των κοριτσιών τα θάβουνε με χώμα
Τις κόρες σας, τις μάνες σας, όλες αυτές τις σφάζετε
Τα κοριτσάκια που στριμώξατε στα κλαμπ τα βιάζετε
Μετά, έχετε και το θράσος, κρυφά αναστενάζετε

"Καλά είδες τι φορούσε; Δηλαδή δεν νοιάζεται;"

Και σκέψου το παιδάκι σου τώρα που μεγαλώνει
Θέλεις να κακομάθει και κοπέλες να πληγώνει;
Να γυρνάει απ'το σχολείο,
να μπαίνει στο σαλόνι
Και να βλέπει στην μανούλα του το χέρι σου να απλώνεις

Μόνο έναν κανόνα έχω, τώρα θα στον πω
Η βία και το ξύλο είναι φτώχια στο μυαλό
Κι αν δεν σου αρέσει, και μου κάνεις τον τρανό
Κοίταξε ν'αλλαξεις αλλιώς φύγε από 'δώ
Και πες γιατί τα κάνετε όλα αυτά στα κρυφά;
Άσε θα σου πω εγώ, θα πάθετε ζημιά
Το ξέρετε και σεις αυτό και τρέχετε σαν κότες
Να μη σας πιάσουν της αστυνομίας τα σκυλιά.
Και λένε πως το ψάρι βρωμάει απ'το κεφάλι
Δεν φταίνε μόνο τα παιδιά, φταινε και κάποιοι άλλοι
Αυτοί που δεν πληρώνουν για παιδεία, για σχολεία
Και σπρώχνουν τα λεφτά τους στου πολέμου τα σφαγεία