Ένα από τα φιλόδοξα έργα πράσινης ενέργειας που ενέπνευσε τους κατοίκους της Μυτιλήνης και αποτέλεσε πηγή ελπίδας για το μέλλον της τοπικής αυτοδιοίκησης, οδηγείται πλέον στα σκουπίδια – ή μάλλον, στην ανακύκλωση. Το διοικητικό συμβούλιο της Αναπτυξιακής Δημοτικής Επιχείρησης Λέσβου (ΑΔΕΛ) αποφάσισε την ανακύκλωση των υπολειμμάτων των ανεμογεννητριών στην περιοχή Κουτσουμπάρα Κρατήγου, σφραγίζοντας το τέλος μιας μακράς και ταραχώδους ιστορίας.

Το αιολικό πάρκο της Μυτιλήνης, το πρώτο δημοτικό αιολικό πάρκο της Λέσβου και δεύτερο στο Αιγαίο, δημιουργήθηκε επί Δημαρχίας Νότη Παναγιώτου με την ίδρυση της «Αιολικής» Δημοτικής Επιχείρησης Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας. Δύο ανεμογεννήτριες στην Κουτσουμπάρα αποτέλεσαν σύμβολο μιας πρωτοποριακής για την εποχή προσπάθειας αξιοποίησης της πράσινης ενέργειας. Αργότερα, επί Δημαρχίας Χοχλάκα, η εγκατάσταση ενισχύθηκε με την προσθήκη μιας τρίτης ανεμογεννήτριας και φωτοβολταϊκών πάνελ, κάνοντας το πάρκο σημείο αναφοράς για την τοπική κοινωνία.

Η λειτουργία του πάρκου δεν περιοριζόταν μόνο στην παραγωγή ενέργειας και εσόδων. Κατάφερε να εμπνεύσει και να εκπαιδεύσει τους πολίτες και ιδιαίτερα τους μαθητές στις εναλλακτικές πηγές ενέργειας, προσφέροντας ένα φωτεινό παράδειγμα για ένα πιο βιώσιμο μέλλον. Ωστόσο, τα πρώτα προβλήματα εμφανίστηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 2000. Κακή συντήρηση, φθορές και καταστροφές που έμειναν αναπάντητες προκάλεσαν την παρακμή του έργου.

Η κρίσιμη καμπή ήρθε επί Δημαρχίας Βουνάτσου, όταν η «Αιολική» υπήχθη στην ΑΔΕΛ. Τότε, αντί να δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία στο έργο, οι ανεμογεννήτριες οδηγήθηκαν σε σταδιακή απαξίωση: μία πουλήθηκε για παλιοσίδερα, μία καταστράφηκε, και η τρίτη αφέθηκε να παρακμάσει. Η αδιαφορία των προηγούμενων δημοτικών αρχών οδήγησε τελικά στο σημερινό αδιέξοδο.

Πλέον, ο χώρος που κάποτε συμβόλιζε την ενεργειακή αυτονομία και την περιβαλλοντική ευαισθησία των Μυτιληνιών, μετατρέπεται σε μια θλιβερή υπενθύμιση της εγκατάλειψης και της απουσίας μακροπρόθεσμου σχεδιασμού. Η ανακύκλωση των υπολειμμάτων των ανεμογεννητριών μπορεί να αποτελεί τη μόνη λύση, ωστόσο το ερώτημα παραμένει: ποιος ευθύνεται για τη διαχείριση ενός έργου που από πρότυπο πράσινης ανάπτυξης κατέληξε σε παλιοσίδερα;

Οι πολιτικά υπεύθυνοι για αυτήν την κατάσταση, παρότι είναι γνωστοί, δεν έχουν λογοδοτήσει. Και, όπως όλα δείχνουν, δεν πρόκειται να λογοδοτήσουν ούτε στο μέλλον. Έτσι, ένα όραμα που θα μπορούσε να αλλάξει τον ενεργειακό χάρτη της Λέσβου, αποχαιρετά την ιστορία, αφήνοντας μόνο μαθήματα προς αποφυγή για τις επόμενες γενιές.