Πριν λίγο καιρό η μάνα μου ξεφορτώθηκε διαφορές σαβούρες. Είχα πάει να την βοηθήσω. Μέσα σε όλα αυτά που πέταξε ήταν ένα κουτί με κιτρινισμένα χαρτιά.
- Γιατί τα πετάς αυτά μαμά, τι είναι»;

- Πφφφ! Σαβούρες. Του πατέρα μου τα διπλώματα, αποδείξεις και διάφορα άχρηστα χαρτιά του θείου μου.

- Και γατί τα πετάς;

-Τι να τα κάνω; Έχουν πεθάνει όλοι εδώ και 20 χρόνια. Εδώ κοντεύω να πεθάνω εγώ... Πετά τα. Άχρηστα είναι.

Γνωστός ρακοσυλλέκτης εγώ, δεν τα πέταξα. Κράτησα το κουτί κρυφά, για να μην με διαολοστείλει, μέσα σε μια μπλε γυναικεία τσάντα που μόλις μου είχε χαρίσει εκείνη την μέρα. Και φυσικά όπως τα πήρα, έτσι τα άφησα, εδώ και οκτώ μήνες

Απόψε το βράδυ, βάλθηκα να καθαρίζω χαρτιά, συρτάρια κλπ. Βρήκα την τσάντα και το κουτί. Είπα να τα σουτάρω αλλά για έναν παράξενο λόγο άρχισα να διαβάζω τα χαρτιά. Αποδείξεις, αιτήσεις για τηλέφωνο του 1967, παλιά βιβλιάρια τραπέζης και διπλότυπα...
Και ξαφνικά η Ιστορία απλώνετε μπροστά μου με καλλιγραφικά πλάγια γράμματα έναν αιώνα μετά.

Η ιστορία της γιαγιάς μου της Ελένης, η σφαγή των Ποντίων στο Τεμιρτζι κιόι στην Σαμψούντα, η προσφυγιά, ο θάνατος, και ο χωρισμός των αδελφών προκειμένου να σωθούνε.

Ήταν όλα τους παιδιά. Από μηνών έως 12 χρόνων. Ορφανά. Τέσσερα έφτασαν στην Ελλάδα. Το καθένα χώρια. Το ένα στο στρατιωτικό ορφανοτροφείο της Κέρκυρας, το άλλο στο ορφανοτροφείο της Σύρου, το άλλο στην Λευκάδα και η γιαγιά μου στην Αθήνα, παρακόρη του Ευκλείδη Θρουμουλόπουλου, διευθυντή της Μεγάλης του Γένους Σχολής, που την μάζεψε από τον δρόμο στην Ορντού. Κανένα δεν γνωρίζει τίποτα για το άλλο. Τυλιγμένα προσεκτικά όλα τα γράμματα που ανταλλάχτηκαν με τις Υπηρεσίες, προκειμένου να ανακαλύψουν ο ένας τον άλλον.

Και το πιο συγκλονιστικό. Το πρώτο γράμμα μετά την ανακάλυψη του Κυριάκου από την γιαγιά μου και η περιγραφή που κάνει για το πως έγινε η σφαγή και πως σώθηκε μαζί με τον Θόδωρο, τον μεγαλύτερο αδερφό. Ο Κυριάκος επτά χρονών και ο Θοδωρής 10...

Και μετά η περιγραφή της γιαγιάς μου προκειμένου να πάρει την αποζημίωση από την ανταλλαγή πληθυσμών. Περιγραφή για την ζωή στην Τουρκία, για το βιός τους, για την σφαγή και την εξορία, για τους πεθαμένους... Η Ελένη όταν έγιναν αυτά ήταν πέντε ως εννιά  χρονών. Βρήκε τον Κυριάκο όταν αύτη ήταν 19 χρονών και αυτός 15, στη Γ΄ τάξη του Σχολαρχείου. Αυτός έγινε στρατιωτικός και έμαθε γράμματα καλά. Αυτή έμεινε παρακόρη και έμαθε μόνο να διαβάζει χωρίς να γράφει. Αυτή με μεγάλωσε και αντί για παραμύθια μου διηγούνταν αρχαίες τραγωδίες που τόσο της άρεσαν. Αυτή. Η ηρωίδα μιας αληθινής σύγχρονης τραγωδίας.

Κι εγώ σήμερα πως να κοιμηθώ όταν υπάρχει η Μόρια;

Πήρα την μάνα μου τηλέφωνο και της τα είπα όλα. Δεν ήξερε τίποτα. Δεν είχε διαβάσει ποτέ τα χαρτιά...

Η ΕΛΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΛΗ είναι Αντιδήμαρχος Τεχνικών  του Δήμου Χαλανδρίου