Τις τελευταίες μέρες δημοσιεύτηκε μια επιστολή που απέστειλε μαθήτρια του 5ου Λυκείου Μυτιλήνης στην κα Υπουργό Παιδείας κατά την οποία υποστήριζε ότι όλοι οι τελειόφοιτοι υποστηρίζουμε την εισαγωγή μας στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση με βάση την πορεία μας στα τελευταία τρία χρόνια του Λυκείου. Πολλοί μαθητές της Λέσβου εξέφρασαν τον θυμό τους μιας και η επιστολή αυτή δεν εκπροσωπεί το σύνολο των τελειόφοιτων της Λέσβου, όπως υποστηρίζεται σε αυτή, αφού υπάρχει έντονος και ο αντίλογος.

Εγώ προσωπικά δεν συμφωνώ με την φρασεολογία που χρησιμοποιήθηκε εις βάρος της συγκεκριμένης μαθήτριας. Πιστεύω όμως ότι ο καθένας έχει τη δίκη του άποψη και είναι ελεύθερος να την εκφράσει. Είτε κάποιοι συμφωνούν είτε όχι. Όμως το σωστό είναι, κατά την γνώμη μου παντα, όταν κάποιος εκφράζει την άποψη του να την δημοσιοποιεί σαν δική του.

Από την στιγμή που πολλά παιδιά υποστηρίζουν τον αντίλογο, δεν είναι πρέπον ένας μαθητής (οποιοσδήποτε μαθητής) να ισχυριστεί ότι μιλάει εκ μέρους όλης της μαθητικής κοινότητας της Λέσβου (πχ).

Και επιθυμώ κι εγώ λοιπόν με την σειρά μου να κοινοποιήσω την ΚΑΘΑΡΑ δίκη μου άποψη θέλοντας να υποστηρίξω ΚΑΘΑΡΑ τον εαυτό μου και ΜΟΝΟ οποιον συμφωνεί μαζί μου:

Στο σημερινό ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, όχι το εικονικό αλλά το πραγματικό, είναι καταρτισμένοι εκπαιδευτικοί που δεν ελέγχονται για την τρέχουσα ψυχολογική τους κατάσταση αλλά ούτε για την επάρκεια των γνώσεων τους στο αντικείμενο που διδάσκουν. Το πρώτο, μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτό όταν καθηγητές καθημερινά μειώνουν μαθητές είτε χρησιμοποιώντας προσβλητική φρασεολογία είτε κάνοντας επίκληση στο συναίσθημα. Το δεύτερο, γίνεται αντιληπτό όταν πχ καθηγητές που έχουν σπουδάσει φυσικοί συμπληρώνουν τις ώρες τους διδάσκοντας χημεια σε τάξεις Λυκείου.

Επιπλέον, ψυχολόγοι στις σχολικές μονάδες δεν υπάρχουν (τουλάχιστον στο δικό μου σχολείο).Αυτό σημαίνει ότι αμέτρητοι μαθητές του Ελληνικού σχολείου δεν λαμβάνουν ψυχολογική υποστήριξη. Άρα, στα σχολεία εκπαιδεύονται ανάμεσα στους «φυσιολογικούς» και μαθητές που η ψυχολογία τους είναι διαταραγμένη για χίλιους λόγους που δεν μπορεί να γνωρίζουμε. Πείτε μου, πως αυτοί οι καθηγητές βαθμολογούν δίκαια τους μαθητές και πως αυτοί οι μαθητές είναι ικανοί να δείξουν τις πραγματικές τους ικανότητες όταν το σχολείο τους υποβαθμίζει;

Παράλληλα, υπάρχουν μαθητές στο σχολείο που αθλούνται καθημερινά χάνοντας ώρες από το διάβασμα, επιβαρύνοντας όμως έτσι την βαθμολογία τους στον έλεγχο. Οι μαθητές αυτοί που αγωνίζονται καθημερινά, έχουν δίκαια επιβραβευτεί με μόρια που θα προστίθονταν σε αυτά που θα έγραφαν στις πανελλήνιες εξετάσεις, δεν έχουν το δικαίωμα στην ανώτερη εκπαίδευση του πανεπιστημίου; Αυτά και πολλά άλλα παραδείγματα!

Οι μαθητές αποκτούν μόρφωση και αγωγή σε ένα περιβάλλον που τους σέβεται, όχι σε ένα περιβάλλον που επιβαρύνεται καθημερινά η ψυχολογία του.  Από την στιγμή που το εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας δεν είχε πάρει τα σωστά μέτρα για γίνεται σωστά η αξιολόγηση των μαθητών, δεν θα επρεπε να υποστηρίζουμε την λήψη ενός μέτρου από την κα Υπουργό Παιδείας που μπορεί να βλάψει το μέλλον ΙΣΩΣ και της πλειονότητας των τελειόφοιτων.

Η Παρασκευή Παπαδοπούλου είναι Μαθήτρια του 2ου Γενικού Λύκειου Μυτιλήνης