Πριν από κάποια χρόνια, όχι και πολλά, τότε που το κάθε σπίτι είχε και τη κατσικούλα του για το γάλα της ημέρας, υπήρχε κι αυτός που είχε τον τράγο για να "αλλάζει", κοινώς να γονιμοποιεί, τις κατσίκες. Βεβαίως με το αζημίωτο.

Σ' ένα, λοιπόν, χωριό ο ιδιοκτήτης του τράγου, ας τον πούμε Παντελή, είχε και τον μικρό του μπαχτσέ με τα σχετικά μπαχτσαβανικά του για τις ανάγκες του σπιτιού.
Ένα πρωί την κοπανά ο τράγος από το μαντρί του, πάει στον μπαχτσέ και περιλαβαίνει τα πράσα. Τον παίρνει είδηση ο Παντελής, τρέχει γρήγορα- γρήγορα, βάζει τις φωνές στον τράγο και τον βγάζει απ' το μπαξέ έξω φρενών.

Όταν ξημέρωσε για τα καλά παίρνει τον τράγο και βγαίνει στη γύρα για το μεροκάματο. Στην πρώτη κατσίκα, όμως, που πήγαν, ο τράγος αρνιόταν να εκτελέσει τα καθήκοντά του. Παρά τις παρακινήσεις και τα παρακάλια του Παντελή, βλέπετε από τον τράγο εξαρτιόταν το μεροκάματό του, ο τράγος βέλαζε ανένδοτος. Παρακάλια ο Παντελής, "μπε" ο τράγος.

Κάποια στιγμή, όταν πια ο Παντελής έβλεπε πως το μεροκάματο θα χανόταν, έβαλε τις φωνές στον τράγο: "παλιορουφιάνε, στα πράσα χράτσα- χρούτσου, στον π****ο "μπεε;".Σταματάμε εδώ την ιστορία μας και στον τράγο θα επανέλθουμε στο τέλος του σημειώματός μας.

Αυτές τις μέρες, που για ακόμα μια φορά δοκιμάζονται οι περίφημες ευρωπαϊκές αξίες και αρχές, το μυαλό μου ξαναγυρνά πίσω στο 1979.

Τότε, που η ΕΟΚ φάνταζε για τη χώρα μας σαν σανίδα σωτηρίας. Τότε, που η ένταξή μας στην μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια ήταν η ασπίδα για όλα τα κακά που μας απειλούσαν.

Προστασία για τα σύνορά μας, προστασία για το πολίτευμά μας, προστασία και ανάπτυξη για την οικονομία μας, προστασία για το νόμισμά μας -τότε την δραχμή μας-, προστασία για το εισόδημα των εργαζομένων και τόσα άλλα ακόμα καλά κι ωραία.

Το μόνο που θα έπρεπε να κάνουμε εμείς ήταν να' μαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις μας, οικονομικές και πολιτικές, πιστοί στις ευρωπαϊκές αρχές και αξίες, και να παραχωρήσουμε, δια το κοινό καλό βεβαίως, μέρος -μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία- της ανεξαρτησίας μας, εθνικής και οικονομικής.

Πέρασαν τα χρόνια κι εμείς στις υποχρεώσεις μας πάντα σπαθί ξεγυμνωμένο.
Οι πληρωμές μας πάντα στην ώρα τους κι αν δεν είχαμε να τις δώσουμε, δανειζόμασταν.

Τους νόμους μας τους αλλάζαμε τα φώτα τους, πάντα όπως μας έλεγαν. Οι παντός είδους ανεξαρτησίες μας πάντα στην διάθεσή τους. Τ' αεροδρόμιά μας, τα λιμάνια μας, τα τραίνα μας, τις τράπεζές μας, τα εργοστάσιά μας, τον ΟΤΕ μας, τη ΔΕΗ μας, τα αγροτικά μας προϊόντα, όλα τέλος πάντων τα πράγματά μας όπου μας έλεγαν τα δίναμε κι ό,τι μας έλεγαν τα κάναμε.

Όμως, η συνέπεια στις υποχρεώσεις γεννά και δικαιώματα και, καμιά φορά, κι ανάγκες.

Τα σύνορά μας είναι μεν κι ευρωπαϊκά σύνορα, αλλά τις απειλές και τις προκλήσεις της Τουρκίας πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε μόνοι μας.

Τους πρόσφυγες και τους μετανάστες τους υποδεχόμαστε -και καλά κάνουμε- είμαστε όμως, λέει, υποχρεωμένοι να τους κρατάμε όλους εμείς.
Τις κρίσεις και τα μνημόνια αυτοί μας τα επέβαλαν, ναι μας τα επέβαλαν, όμως για να μας δώσουν την όποια βοήθεια, δανεικά δηλαδή, μας καταξέσκισαν κι ακόμα μας καταξεσκίζουν.

Και τώρα με τον κορονοϊό, όταν, σύμφωνα με την περιβόητη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, χρειάζεται όλοι να βάλουμε πλάτες -κορονοομόλογο- ώστε όλοι να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα, κάποιοι σφυρίζουν κλέφτικα. Χρειάζεται, λέει, τρία χρόνια προετοιμασίας...

Κι ακούω μέσα στ' αυτιά μου την αγανακτισμένη φωνή του Παντελή: "Παληορουφιάνοι, στα πράσα χράτσα χρούτσου, στον π****ο μπεε;;"