Είναι κάποιοι άνθρωποι που όταν έρχονται στη ζωή σου σε κάνουν να ξαναπιστέψεις στον άνθρωπο, σε κάνουν να ελπίζεις πως οι αξίες της αριστεράς ριζώνουν και δίνουν καρπούς , απλά αθόρυβα χωρίς τυμπανοκρουσίες αλλά με μια δύναμη που σε γεμίζει χαρά και σε κάνει να νιώθεις δικαίωση.

Τέτοιος άνθρωπος ήταν για μένα ο Γιάννης. Δεν χρειαζόταν να δηλώσει αριστερός. Η καθημερινή σου συμπεριφορά, η ανιδιοτελής προσφορά του η καθημερινή έγνοια του για τους κατατρεγμένους αυτού του κόσμου που έφταναν στο νησί μας ζητώντας ένα καλύτερο μέλλον πήγαζε από αξίες της αριστεράς που έβρισκαν την έκφραση τους στον καθημερινό αγώνα του Γιάννη.

«Είμαστε αριστερή κυβέρνηση Εριφύλη» μου έλεγε, όποιες κι αν είναι οι δυσκολίες πρέπει να στηρίξουμε αυτούς τους ανθρώπους. ΄Συζητήσεις, τηλέφωνα, αγωνίες κουβέντες με τα υπουργεία. Αυτό πρέπει να γίνει , το άλλο, οι εργαζόμενοι είναι απλήρωτοι, καθυστερούν οι συμβάσεις ….Να πιέσουμε … Εγώ με φωνές εκείνος πάντα ευγενικός αλλά πάντα αποφασιστικός όπου έπρεπε.

Γιατί ο Γιάννης είχε πυξίδα τον άνθρωπο, γιατί ο Γιάννης νοιαζόταν να υπηρετήσει τον άνθρωπο. Δούλευε με χρήματα λιγότερα κι από τη σύνταξή του, γιατί η πατρίδα ήταν χρεοκοπημένη αλλά οι πρόσφυγες είχαν ανάγκες, δούλευε χωρίς ωράριο, χωρίς να διαμαρτύρεται ακόμα κι όταν αγανακτούσαμε όλοι οι άλλοι.

Τρία περίπου χρόνια ως συντονίστρια του ΣΥΡΙΖΑ είχα την τιμή να συνεργαστώ πολύ στενά με το Γιάννη το Μπαλμπακάκη , να τιμηθώ με τη φιλία του να γνωρίσω από κοντά την όμορφη οικογένειά του, να υποκλιθώ σ’ έναν αληθινά ΑΡΙΣΤΕΡΟ άνθρωπο.

Πριν ένα χρόνο ο Γιάννης τίμησε το αυτοδιοικητικό μας ψηφοδέλτιο και έδωσε μαζί μας και αυτή τη μάχη.

Σήμερα πρέπει να τον αποχαιρετήσουμε όλοι εμείς οι συνταξιδιώτες του στο όνειρο και στον αγώνα για μια καλύτερη ζωή.

Όλοι εμείς οι «Πυξιδιώτες» που πορευτήκαμε με ΠΥΞΙΔΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ και τις κοινές μας αξίες του δίνουμε την υπόσχεση πως θα κρατήσουμε σταθερή την πορεία του αγώνα με πυξίδα το προσωπικό του παράδειγμα.