Μπορεί και να τον έστειλε ο Θεός. Όπως στο γνωστό πλέον και σοφό ανέκδοτο με τον ιερέα, το οποίο βγήκε τις μέρες που η εκκλησία αρνιόταν να ευθυγραμμιστεί με τις προτροπές της επιστήμης και πολλοί λειτουργοί της κήρυτταν ότι ο Θεός θα μας σώσει.

Ο ιερέας του Υψίστου λοιπόν, αρνήθηκε να σωθεί από την πλημμύρα με διάφορους ανθρώπινους τρόπους που του προσφέρθηκαν (φουσκωτό, ελικόπτερο κλπ) λέγοντας « Ο Θεός θα με σώσει» και πνίγηκε. Όταν πήγε στον παράδεισο (φυσικά) ζήτησε το λόγο από το Θεό. Εκείνος τότε του απάντησε: «Όλα αυτά τα μέσα που σου’ στειλα, φουσκωτά, ελικόπτερα κλπ γιατί δεν τα χρησιμοποίησες ;».

Ο Θεός λοιπόν προίκισε τον άνθρωπο με έναν νου που σκέφτεται, συνδυάζει, ιεραρχεί -όταν λειτουργεί απροκατάληπτα- και αντιμετωπίζει χίλια προβλήματα της ζωής. Και τα προβλήματα ο Θεός μας τα στέλνει. Για να κατανοούμε τη ζωή και να διορθώνουμε την πορεία μας, να της δίνουμε νόημα και να εισπράττουμε ευχαρίστηση απ’ αυτό. Κι εμείς τι κάνουμε;

Μας έχει στείλει την κλιματική καταστροφή του είδους μας, κι εμείς λέμε: «Μπα, δεν υπάρχει· αυτά τα λένε αυτοί που θέλουν να κερδοσκοπήσουν». Κι αυτά τα κηρύττουν οι ισχυροί του πλανήτη -αυτοί που έχουν στο μυαλό τα κέρδη τους- κι εμείς τα ακούμε και δε μιλάμε. Λέμε «Θα μας σώσει ο Θεός».

Μας έστειλε το προσφυγικό- μεταναστευτικό, κι εμείς λέμε «Αυτοί που έρχονται είναι κατώτεροι, δεν είναι σαν κι εμάς, θέλουν να μας πάρουν αυτά που έχουμε. Είναι εισβολείς. Να τους αποτρέψουμε. Αυτό δεν έχει συμβεί ούτε θα συμβεί σ’ εμάς, εμάς μας σώζει ο Θεός μας από κάθε κακό». Δε λέμε «τι έπαθαν κι' αφήνουν τις πατρίδες τους αυτοί οι άνθρωποι; Τι φταίει για τις καταστροφές των τόπων τους;»

Έχει στείλει πολλές ακόμα τέτοιες μικρές καταστροφές ο Θεός για να μας αφυπνίσει. Να μας ωθήσει να βγούμε από το προσωπικό βόλεμα και τον ωχαδερφισμό.

Μήπως η πανδημία δεν μας έδειξε την αναγκαιότητα των ισχυρών δημόσιων συστημάτων υγείας; Εμείς όμως μπορούμε και πάλι να προτιμήσουμε την ιδιωτική κερδοσκοπία, όπως επιτάσσει το νεοφιλελεύθερο σύστημα της «θεάς» αγοράς.

Πολλούς άλλους παρόμοιους προβληματισμούς μας βάζει ο Θεός μέσω Κορονοϊού και όχι μόνο.

Εμείς όμως μέχρι τώρα προτιμήσαμε να μην κουραστούμε, να μην ξεβολευτούμε. Δεν έχουμε χρησιμοποιήσει επαρκώς τη σκέψη, το εργαλείο με το οποίο μας προίκισε για να τους αντιμετωπίσουμε απροκατάληπτα, με υπευθυνότητα απέναντι στην κοινωνία και με θάρρος. Θα καταφεύγουμε πάντα στο «θα μας σώζει ο Θεός»; Μέχρι τελικής πτώσεως;