Στο προηγούμενο σημείωμα, κορονοϊός και δόγμα του σοκ μέρος Ά, είδαμε πώς μια φυσική καταστροφή, όπως η Κατρίνα στη Νέα Ορλεάνη, έγινε ευκαιρία να επιβληθούν νεοφιλελεύθερες πολιτικές και να διαλυθεί πλήρως το σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης, και μια σειρά εταιρείες, με απ' ευθείας αναθέσεις, να εισπράξουν 3,4 δις δολάρια.

Επειδή όμως, κατά πώς φαίνεται, κάποιοι είτε κάνουν είτε πράγματι δεν καταλαβαίνουν τι λέμε και τι εννοούμε, -όλα πάνω μας είναι- θα προσπαθήσω να γίνω πιο κατανοητός.

Όχι, δεν είναι νεοφιλελεύθερος ο κορονοϊός.
Νεοφιλελεύθεροι είναι αυτοί που από το 2010 μέχρι σήμερα έχουν κλείσει 70.000 κρεβάτια στο δημόσιο σύστημα υγείας, μόνο στη Λομβαρδία, με αποτέλεσμα να έχει φτάσει η Ιταλία στη σημερινή κατάσταση. (Συνέντευξη της πνευμονολόγου του "Σωτηρία" Μερόπης Μανταίου στο tvxs).

Νεοφιλελευθερισμός είναι αυτός που επιβάλει στη Μεγάλη Βρετανία να νοιαστούν πρώτα για την οικονομία, κι αν είναι να πεθάνουν και μερικοί παραπάνω, τι να γίνει, θα στεναχωρηθούν.

Νεοφιλελευθερισμός είναι να μην έχεις τεστ διάγνωσης κορονοϊού, να μην έχεις εξοπλισμό για το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, να μην έχεις κρεβάτια εντατικής, να μην έχεις γιατρούς και να μη φροντίζεις ακόμα και την τελευταία στιγμή να προσλάβεις, κι ας παραμυθιάζεις τον κόσμο ότι προσπαθείς -γιατί αν ήθελες υπάρχουν στη λίστα αναμονής και περιμένουν-, κι εσύ να βγαίνεις στα κανάλια και να ρίχνεις το βάρος της αντιμετώπισης του κορονοϊού στον κόσμο και στην ατομική ευθύνη.

Να καλύπτεις την ανεπάρκειά σου ρίχνοντας το βάρος της ευθύνης στην πλάτη του άλλου.

Να καλείς τον κόσμο να μείνει στα σπίτια του, γιατί μόνο αυτό μπορείς να κάνεις, να αδειάζουν σοκάκια, δρόμοι, πλατείες και ό,τι άλλο, κι εσύ να ψάχνεις αφορμή με το κιάλι για να επιβάλεις απαγόρευση κυκλοφορίας.

Και τελικά την επιβάλεις, γιατί θέλεις να δημιουργήσεις "κλίμα", θέλεις να αρχίσει ο άλλος να ακούει και να συνηθίζει το "απαγορεύεται", θέλεις να δημιουργήσεις τις προϋποθέσεις για τη συνέχεια. Για μετά τον κορονοϊό.

Γιατί ο νεοφιλελευθερισμός νοιάζεται για το "μετά". Γιατί ο κορονοϊός θα φτιάξει το γήπεδο για να αρχίσει το παιχνίδι, και το παιχνίδι θ' αρχίσει "μετά".

Οι εκπρόσωποί του στη χώρα μας είναι συνεπέστατοι με τις διδαχές του, τόσο όσον αφορά τους επιδιωκόμενους στόχους όσο και τις τακτικές που θα πρέπει να ακολουθήσουν.

Στόχος: "να αναπτύξουν τις εναλλακτικές πολιτικές ώστε το πολιτικά αδύνατο να γίνει πολιτικά αναπόφευκτο" (Φρίντμαν).

Τακτική: Σοκ, δόγμα του σοκ.
Έτσι έχουμε μια προπαγανδιστική ομοβροντία για τη "μεγάλη ευκαιρία" που ανοίγεται ώστε να αλλάξει η αγορά εργασίας και να τρέξουν μια ώρα αρχύτερα οι "αναγκαίες" και οι "αναπόφευκτες" αλλαγές.

Σαλπίζουν μια γενικευμένη επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων σύμφωνα με τα σχέδια που έχει εδώ και καιρό πάνω και κάτω απ' το τραπέζι ο ΣΕΒ για ένταση της εκμετάλλευσης με όλες τις μεθόδους.

Εκτίναξη της "ευελιξίας" και της δουλειάς - λάστιχου με την αξιοποίηση και της τηλεργασίας, παραπέρα ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις, πετσόκομμα σε μισθούς και συντάξεις, χτύπημα της συλογικής οργάνωσης και δράσης.
Χαρακτηριστική είναι η ατάκα του εκπροσώπου της κυβέρνησης, στην εκπομπή "10" της Όλγας Τρέμη στις 17/3/2020, ότι "μετά τον κορονοΪό στην εργασία τίποτα δεν θα είναι το ίδιο".

Όμως, όσο το σκέφτομαι κι όσο ψάχνω τα μέχρι στιγμής πεπραγμένα, βλέπω ότι τα εγχώρια "παιδιά του Σικάγο" δεν περιμένουν το "μετά".

Το παιχνίδι, σύμφωνα με το δόγμα του σοκ, ήδη έχει αρχίσει.

Και απ' ότι φαίνεται, για να μπούμε στις λεπτομέρειες, θα χρειαστεί και τρίτο μέρος.