“Μαμά μη διανοηθείς να βγεις από το σπίτι, άσε τα ψώνια στο super market, άσε τους λογαριασμούς που τρέχουν, άσε τα δάνεια, και κάτσε σπίτι. Πες στη γιαγιά να κάνει ίδιο, και όλα καλά θα πάνε, θα περάσει.” Έτσι ξεκινά πλέον ένα καθημερινό τηλεφώνημα στους δικούς μας με “μαμά κάτσε στο σπίτι”.

Γεμάτη η Χαλκιδική, λέει. Μποτιλιάρισμα στα διόδια. Λέει. Για τον Θεό, οι παππούδες μας πεθαίνουν. Οι πατεράδες, οι θείοι, και οι γιαγιάδες μας. Κάθε κίνησή σου έχει αντίκτυπο, παίρνει πρόσημο, είτε θετικό είτε αρνητικό. Δεν έχει να κάνει μ’ εσένα έχει να κάνει με το γενικό καλό του πληθυσμού. Σταματήστε τις εξορμήσεις στην ύπαιθρο και στις παραλίες, επεκτείνεται τον ιό με την αντικοινωνική σας συμπεριφορά. Δεν είναι καιρός για διακοπές και ψυχαγωγία. Σταματήστε να συμπεριφέρεστε λες και είστε άτρωτοι, γιατί δεν είστε, και ούτε οι συμπολίτες σας είναι.

“Εγώ είμαι νέος δεν αρρωσταίνω”, ναι, όμως ο παππού σου είναι ηλικιωμένος και αρρωσταίνει.

“Προσέχω που πάω, και δεν μένω πολλή ώρα έξω”, ο ιός όμως δεν προσέχει που πάει και είναι μόνιμα έξω.

Είναι η πανδημία, ηλίθιε. Δεν έχει σημασία ούτε αν προσέχεις κατά την έξοδό σου ούτε αν μένεις μακριά από ευπαθείς ομάδες. Η διασπορά δεν κάνει διακρίσεις. Δεν θα ενδιαφερθεί αν κάποιος άλλος που επίσης “προσέχει” μεταδώσει στον πατέρα σου τη νόσο, επειδή εσύ “φυλάγεσαι”.
Τις επόμενες εβδομάδες τα κρούσματα θα αυξηθούν, η ελληνική κοινωνία θα περάσει ακόμη μια δύσκολη δοκιμασία. Ίσως πιο δύσκολη και από αυτή της κρίσης.

Δεν είναι κομπίνα για να βγάλουν οι φαρμακευτικές χρήματα, όπως λένε ανεγκέφαλοι, δεν είναι μια απλή γρίπη, όπως λένε κάποιοι άλλοι αφελείς. Είναι ο πιο επικίνδυνος εχθρός της ανθρωπότητας των τελευταίων 100 χρόνων. Μείνετε σπίτι και πάψτε να βάζετε σε κίνδυνο ζωές άλλων. Ποτέ άλλοτε, στη σύγχρονη ζωή ένας, και μόνο ένας άνθρωπος δεν είχε τόση ευθύνη συσσωρευμένη στις πλάτες του. Σταθείτε στο ύψος των περιστάσεων.

Ο εφιάλτης αυτός θα μας συντροφεύει ακόμη για πολλά βράδια. Υπομονή. Δυστυχώς, ακόμη και οι πιο αισιόδοξες προβλέψεις των επιστήμων κάνουν λόγο για παραμονή της νόσου στη ζωή μας, για τουλάχιστον ένα χρόνο. Μην αναμένετε για φάρμακα και εμβόλια.

Από τη στιγμή που κάποιο από αυτά ξεκινήσει τις κλινικές δοκιμές χρειάζεται τουλάχιστον 14 μήνες για να βγει στο εμπόριο. Θα είμαστε μόνοι μας σε αυτόν τον πόλεμο με μοναδικά μας όπλα τα αποθέματα κοινωνικής ευθύνης και αλληλεγγύης. Και να είστε βέβαιοι, κραδαίνοντάς τα, ο αόρατος αυτός εχθρός θα μπει σε καταστολή ταχύτατα.

Δεν μπορώ να κρύψω πως φοβάμαι και τρέμω για την ακεραιότητα των ανθρώπων που αγαπώ. Και πώς να μη νιώθω έτσι, αφού οι συγκυρίες τα έφεραν ώστε εμείς: οι γιοι, οι κόρες, τα εγγόνια, τα ανίψια να είμαστε πλέον οι υπεύθυνοι για την υγεία αυτών που μας μεγάλωσαν, που μας φρόντισαν με απόλυτη ανιδιοτέλεια, από τη στιγμή που γεννηθήκαμε μέχρι και τώρα.

Που μας έπλασαν με ό,τι εφόδια κατείχαν και μας μετέτρεψαν σε αυτό που είμαστε σήμερα. Αυτή η μάχη δεν δίνετε για μας, αλλά για εκείνους που στερήθηκαν για να έχουμε εμείς. Για εκείνους που θα βάζανε τη ζωή μας πάνω από τη δική τους.

Μαμά, γιαγιά θα περάσει.