Πρόσφατα, μετά από πάρα πολύ καιρό, άνοιξα την τηλεόραση. Συνήθως προσπαθώ να την αποφεύγω για ευνόητους λόγους (τρομολαγνεία , διασπορά ψευδών ειδήσεων κοκ). Και δεν μπορώ να πω ότι το μετανιώνω.

Για να κλείσω αυτή την παρένθεση, ανοίγοντας την τηλεόραση πέφτω πάνω σε μια συζήτηση σε υψηλούς τόνους –μετριοπαθής σχολιασμός- μεταξύ του υπουργού ανάπτυξης, Άδωνι Γεωργιάδη, και του δημοσιογράφου της Αυγής , Ανδρέα Πετρόπουλου, σχετικά με το μείζονος σημασίας ζήτημα του κορωνοϊού.

Θα περίμενε κανείς από τον δεύτερο τη τάξει αξιωματούχο της Νέας Δημοκρατίας και θεσμικό φορέα να μην κάνει χρήση οξέων, διχαστικών εκφράσεων, να είναι ψύχραιμος, χωρίς ισχυρισμούς που αρύονται σε μεταφυσικά και μεσαιωνικά δόγματα, που ούτως ή άλλως ακούσαμε από βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας (βλ. δηλώσεις Έλενας Ράπτη σχετικά με την θεία κοινωνία) και από επίσημα στελέχη της εκκλησίας (βλ. συνέντευξη Μητροπολίτη Φθιώτιδας, δεν αναφέρομαι στον Αμβρόσιο, όλοι οι νουνεχείς έχουν αντιληφθεί πλέον την γραφικότητά του).

Αποδείχθηκε, τελικά, κατώτερος των προσδοκιών, όπως άλλωστε και σε πολλές άλλες περιπτώσεις. Σε γενικές γραμμές αυτό που ισχυρίσθηκε ήταν ότι όσοι δεν πιστεύουν, δεν μπορούν να μιλούν για το αν οι εκκλησίες θα κλείσουν ή αν θα παραμείνουν ανοιχτές, δεν τους αφορά. Δεν αφορά, δηλαδή τους αγνωστικιστές, ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, ένα ζήτημα δημόσιας υγείας, δεν μπορούν να εκφέρουν άποψη περί αυτού. Έκανε λόγο για κόμπλεξ κατά της εκκλησίας. Λες και αυτό το μέρος του πληθυσμού έχει μπει στο απυρόβλητο του ιού και δεν υπάρχει περίπτωση να προσβληθεί.

Πέραν του ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης όταν μιλά δημόσια δεν μιλά ως ιδιώτης ή ως υπουργός μόνον όσων πιστεύουν, αλλά ως υπουργός του ελληνικού κράτους, πέραν του ότι τέτοιοι ισχυρισμοί διχάζουν και ξεπερνούν τα όρια της αμετροέπειας, μπορούν να οδηγήσουν στον πλήρη φανατισμού πολλών πιστών, που ήδη έχει αρχίσει να εξωτερικεύεται. Ποιος εγγυάται ότι τέτοιες συνεντεύξεις προσώπων που κατέχουν θέσεις βουλευτών και υπουργών δεν θα «τυφλώσουν» τους πιστούς, ωθώντας τους σε φαινόμενα φονταμενταλισμού και σε μεσαιωνικές πρακτικές; Είναι τουλάχιστον μη φυσιολογικό να προτρέπουν τα πιο επίσημα χείλη προς την θεία κοινωνία , αγνοώντας τις επιταγές της επιστήμης, τη στιγμή που στην Ιταλία έχουν κλείσει όλες οι εκκλησίες,. Αγνοώντας τους κινδύνους που ελλοχεύουν τέτοιες προτροπές.

Η δημόσια υγεία δεν είναι κάτι αστείο, ασήμαντο ή κάποιο πεδίο στο οποίο μπορεί κάποιος να λαϊκίζει εποφθαλμιώντας στην επίτευξη ψηφοθηρικών στόχων. Δεν είναι καν πεδίο ανάπτυξης κομματικών ή πολιτικών αντιπαραθέσεων. Κι αυτό, για να μην παρεξηγηθώ, ισχύει εκατέρωθεν. Ισχύει και για τους «Γεωργιάδηδες» και για τους «Κραουνάκηδες» (τον οποίο μπορεί να εκτιμώ ως καλλιτέχνη, δεν έχει όμως καμία απολύτως σχέση με την ιατρική επιστήμη και εκφράζοντας γνώμη επί του θέματος απλά εκτίθεται). Η κατάσταση είναι σοβαρή, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να τρομοκρατούμαστε.

Υ.Γ.: Σ’ αυτές τις δύσκολες ώρες δεν πρέπει να ξεχάσουμε την συμβολή των δημοσίων νοσοκομείων στην αντιμετώπιση του ιού παρά την έντονη κριτική που είχαν δεχθεί από τη Νέα Δημοκρατία και παρά τις απολύσεις από την κυβέρνηση την περίοδο 2012-2014, καθώς και τις ιδιωτικές κλινικές που κοστολογούν τα τεστ κορωνοϊού 300 ευρώ(!). Με ό,τι αυτό συνεπάγεται…

*Ο Στράτος Μαρινάτος είναι Φοιτητής Νομικής Α.Π.Θ.