Τις προηγούμενες μέρες περνούσα από την περιοχή της Μόριας.
Μόλις είχε σκοτεινιάσει. Στην διασταύρωση που ο δρόμος συναντά τον περιφερειακό, προς την Παναγιούδα δηλαδή, είχε σταθμεύσει ένα αστυνομικό αυτοκίνητο.

Διακόσια μέτρα πιο πάνω στην διχάλα των μονόδρομων που ο ένας οδηγεί στην Μόρια κι ο άλλος σε βγάζει από την Μόρια, στεκόταν καμιά εικοσαριά άτομα. Με κοίταξαν, δεν μου είπαν κουβέντα και προχώρησα κανονικά. Προφανώς δεν με έκριναν ύποπτο ούτε για συνεργάτη των ΜΚΟ, ούτε για εργαζόμενο στο ΚΥΤ της Μόριας, ούτε για αλληλέγγυο.

Αναρωτιέμαι: Σαν τι στέκονται αυτοί οι άνθρωποι στην είσοδο της Μόριας; Σαν κάτοικοι που νοιώθουν ότι απειλούνται; Αν είναιέτσι, γιατί η αστυνομία δεν τους παρέχει την εγγύηση της ασφάλειας που ζητούν; Διακόσια μέτρα πιο κάτω στάθμευε το αυτοκίνητο της αστυνομίας. Και διακόσια μέτρα πιο πάνω, προς την έξοδο της Μόριας στάθμευε ένα δεύτερο αυτοκίνητο της αστυνομίας. Άρα μάλλον αυτοί οι άνθρωποι την συγκεκριμένη στιγμή δεν ένοιωθαν ότι απειλούνται από κανέναν.

Είχαν αποφασίσει όμως να παίξουν ένα παιχνίδι. Το παιχνίδι του παρακράτους.
Διαβάζω τον ορισμό του παρακράτους από το ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ: “Το παρακράτος είναι σύνολο παράνομων κρυφών μηχανισμών που στέκουν δίπλα στην πολιτική εξουσία, ή μέρος αυτής, και πράττουν ακολουθώντας εντολές της, ή και ανεξάρτητα, ώστε να χειραγωγείται η πολιτική ζωή ενός τόπου.”

Στην περίπτωση μας το παρακράτος είναι φανερό. Πιθανώς είναι ένα μάζεμα ανόητων ανθρώπων, που παίζουν τους κλέφτες και αστυνομικούς. Φαντασιώνονται τους σερίφηδες στην άγρια δύση που κυνηγούν τους ληστές. Δεν παύουν όμως να είναι επικίνδυνοι.

Απ’ ότι μαθαίνω κάποιοι από αυτούς είχαν να εμφανιστούν στην Μόρια πολλά χρόνια.

Το περίεργο είναι ότι η αστυνομία τους ανέχεται. Αυτοϋπονομεύοντας το έργο και τον ρόλο της. Παραχωρώντας μέρος της εξουσίας της σε είκοσι αυτόκλητους, απρόσκλητους σερίφηδες.

Κάποια στιγμή η παρωδία πρέπει να τελειώσει. Τα καρακόλια και τα τάγματα ασφαλείας δεν είναι αποδεκτά σε μια δημοκρατική πολιτεία.

Το δόγμα της κυβέρνησης νόμος και τάξη δεν άφορα μόνο τους καταλυμένους χώρους. Αφορά και τις ομάδες της Μόριας, που προπηλακίζουν,απειλούν και θεωρούν ότι έχουν το δικαίωμα να σταματούν την ελεύθερη, νόμιμη διακίνηση και διαμονή των πολιτών. Στα όρια του χωριού τους.

Υπάρχουν πάρα πολλές καταγγελίες για την συγκεκριμένη ομάδα “υπερασπιστών” της Μόριας.

Άραγε εμάς ποιος θα μας υπερασπίσει από τους υπερασπιστές;