Δεν τους προλαβαίνεις!
Προγραμματίζεις τα γραψίματά σου, σε τουλάχιστον δύο μέρη, γιατί έτσι που τα' χουν κάνει, πού να χωρέσουν σε ένα, και στο μεταξύ διάστημα τα κάνουν όλα άνω κάτω:
Επιτάσσουν εκτάσεις, σε χρόνο μηδέν, για να χτίσουν φυλακές, για αθώους και παιδιά, κόντρα στην εκφρασμένη θέληση της κοινωνίας όλων των νησιών του Αιγαίου.
Με διαδικασίες εξπρές περνούν ντροπολογίες, που τις ψηφίζουν ολομόναχοί τους, για τη διάλυση-ξεπούλημα-χάρισμα της ΛΑΡΚΟ, για τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, και για την επέκταση συμβάσεων παραχώρησης περιφερειακών λιμανιών, από πενήντα χρόνια σε εξήντα, χωρίς καν να τους υποχρεώνει κανένας.

Ο υπουργός οικονομικών Σταϊκούρας, σε συνέντευξή του δηλώνει ανερυθρίαστα πως "το μάρμαρο της κρίσης το πλήρωσαν οι τράπεζες".
Είναι αυτό που λένε στο χωριό μου "εμ δαρμένοι, εμ..."
Η υπουργός παιδείας Κεραμέως πανηγυρίζει: Για πρώτη φορά ισοτιμήθηκε ιδιωτικό πτυχίο πέντε εξαμήνων με πτυχίο ΑΕΙ πέντε ετών.
Και το μελάνι του νόμου της αντιστοίχησης των πτυχίων των ιδιωτικών κολεγίων με των δημόσιων πανεπιστημίων δεν έχει στεγνώσει ακόμα...
Η υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών υποθέσεων αρμόδια για θέματα Πρόνοιας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Μιχαηλίδου χαρακτηρίζει "κωμικό στοιχείο" τη λιποθυμία μαθήτριας από την πείνα.
Προσέξτε: "αρμόδια για θέματα Πρόνοιας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης" τρομάρα της...

Κι όλα αυτά, σε λιγότερο από μια βδομάδα.
Γι' αυτό λέω δεν τους προλαβαίνεις με τίποτα.
Παρόλα αυτά αισθάνομαι απόλυτη την ανάγκη να γράψω δυο κουβέντες για την προστασία της πρώτης κατοικίας.
Για την προστασία της λαϊκής κατοικίας.
Για το σπίτι της λαϊκής οικογένειας. Για το "κεραμίδι" που βάζει κανείς πάνω από το κεφάλι το δικό του και της οικογένειάς του. Αυτό που έφτιαξε με χίλια όνειρα και χίλιες στερήσεις, κι έρχεται τώρα ο θύτης, ναι ο θύτης, να του το πάρει.

Ας πάρουμε, όμως τα πράγματα με τη σειρά τους.
Ο Θοδωρής, ο κάθε Θοδωρής, ύστερα από οικονομίες χρόνων, δικές του και της γυναίκας του -τα παιδιά είναι ακόμα μικρά- και τη βοήθεια των γονιών έχει μαζέψει την πρώτη μαγιά.
Όμως τα λεφτά δεν φτάνουν.
Αποφασίζει λοιπόν -μαύρη να' ταν η ώρα- να χτυπήσει την πόρτα της Τράπεζας.
Κάνοντας τον λογαριασμό του "κι επιδεικνύοντας επιμέλειαν ως κάθε συνετός νοικοκύρης" που λένε και οι νόμοι τους, καταλήγει πως με το μεροκάματο ή το μισθό τον δικό του και της γυναίκας του και με τσοντάρισμα από τις συντάξεις των γέρων, η δόση της τράπεζας βγαίνει μια χαρά.
Τα εκθέτει όλα τούτα στην Τράπεζα, με το νι και με το σίγμα, συμφωνεί και η τράπεζα, παίρνει το δάνειο και με τα λεφτά στο χέρι πάει στον εργολάβο και μπαίνει στο σπιτάκι του.
Όλα καλά κι ωραία, περνά ο καιρός, τρέχουν οι δόσεις της τράπεζας, πληρώνονται κανονικά, κανονικότατα, και είναι όλοι ευχαριστημένοι.

Κάποια στιγμή όμως, η Τράπεζα, όλες οι Τράπεζες δηλαδή, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, τα κάνανε μαντάρα -άλλο ήθελα να γράψω, αλλά θα βρομίσει ο κόσμος.
Τα κάνανε μαντάρα λοιπόν, και το μακρύ χέρι των απανταχού του κόσμου Τραπεζών, οι απανταχού του κόσμου κυβερνήσεις, πηγαίνουν στους απανταχού του κόσμου Θοδωρήδες και γονιούς των και τους κόβουν μεροκάματα, μισθούς, συντάξεις, εισπράξεις απ' τα μαγαζιά τους "γιατί υπάρχει κρίσις".
Την ίδια στιγμή όμως, πηγαίνουν στους Θοδωρήδες και τους λένε: "Επειδή το τραπεζικόν σύστημα, εκ των βάσεων της οικονομίας μας και της πατρίδος κλπ κλπ" τους παίρνουν μερικά δις για τις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών.
Στη δικιά μας περίπτωση 45,4 δις αγύριστα.
Ναι, αλλά τώρα οι λογαριασμοί του Θοδωρή τινάχτηκαν στον αέρα.
Οι μισθοί, τα μεροκάματα, οι συντάξεις, οι εισπράξεις της ταβέρνας, ίσα που φτάνουν για το μεσημεριανό φαΐ, άντε και λίγο βραδινό.
Οι δόσεις της Τράπεζας δεν βγαίνουν ούτε με σφαίρες.
Πάει τότε η Τράπεζα, ναι αυτή η ίδια που τα' κανε σκατά -το' πα τώρα- και ήταν αιτία να κοπούν τα μεροκάματα, οι συντάξεις κι όλα τα σχετικά, και τους ζητά να πληρώσει τις δόσεις του δανείου διότι "η Εθνική Οικονομία και ο ρόλος των τραπεζών, και τα κόκκινα δάνεια, και τα NPL, και τα NPEs, και η ανάπτυξη και μπλα μπλα, θα σου πάρω το σπίτι".

-Ρε παιδιά, αμάν. Εγώ, όσο τα πράγματα πήγαιναν όπως ήταν όταν κάναμε τις συμφωνίες μας, ήμουνα σπαθί ξεγυμνωμένο. Πάντα πλήρωνα στην ώρα μου και μερικές φορές και πιο μπροστά. Τώρα, έτσι όπως τα κάνατε, δεν υπάρχει σάλιο.
-Ναι, εντάξει, να κάνουμε άλλη συμφωνία. Δώσε τώρα τόσα - όσα, και τα υπόλοιπα σε δόσεις.
-Ρε παιδιά, τι να δώσω; Δεν υπάρχει σάλιο σας λέω. Ούτε για να σας φτύσω.
-Τότε σου παίρνουμε το σπίτι.

Αυτά με τις τράπεζες και όλους εμάς τους Θοδωρήδες.
Και τώρα τι κάνουμε;
Οι τράπεζες με τις κυβερνήσεις τους κάνουνε τα δικά τους κουμάντα: πλειστηριασμοί, τιτλοποιήσεις, "Ηρακλής", νόμοι, ντροπολογίες και πάει λέγοντας.
Εμείς;
Θα τους αφήσουμε να τα πάρουν; Δε θα κάνουμε τα δικά μας κουμάντα;
Όλοι εμείς οι Θοδωρήδες, κι όσοι νοιάζονται για μας, από τη μια να κάνουμε πράξη το "κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη" και από την άλλη να αρχίσουμε σιγά σιγά να πιστεύουμε πως μπορεί να ξημερώσει κάποια μέρα που δεν θα κινδυνεύουν τα σπίτια των Θοδωρήδων.
Και να παλεύουμε γι' αυτό.-