Εκεί στη σκάλα την πλατιά στη σκάλα των δακρύων
στο Βίνερ Γκράμπεν το βαθύ το λατομείο των θρήνων
Εβραίοι κι αντάρτες περπατούν Εβραίοι κι αντάρτες πέφτουν,
βράχο στη ράχη κουβαλούν βράχο σταυρό θανάτου

Εκεί ο Αντώνης τη φωνή, φωνή, φωνή ακούει
ω καμαράντ, ω καμαράντ βόηθα ν' ανέβω τη σκάλα
Μα κει στη σκάλα την πλατιά και των δακρύων τη σκάλα
τέτοια βοήθεια είναι βρισιά τέτοια σπλαχνιά είν' κατάρα

Ο Εβραίος πέφτει στο σκαλί και κοκκινίζει η σκάλα
κι εσύ λεβέντη μου έλα εδώ βράχο διπλό κουβάλα.
Παίρνω διπλό, παίρνω τριπλό μένα με λένε Αντώνη
κι αν είσαι άντρας, έλα εδώ στο μαρμαρένιο αλώνι

«Ο Αντώνης», από το «Μαουτχάουζεν» του Μίκη Θεοδωράκη

Τέτοια σπλαχνιά είν’ κατάρα. Πόσο «βαριά» φράση. Και σε ποιες αναλογίες παραπέμπει αυτόματα… Αλήθεια, δεν είναι κάτι σαν «κατάρα» σήμερα στη Λέσβο -και τα άλλα νησιά του ανατολικού Αιγαίου- να «είσαι υπέρ» του πρόσφυγα, ενεργά αλληλέγγυος ή έστω στα λόγια ακόμη;

Δεν θα αντιμετωπίσεις θυμωμένα πρόσωπα, κραυγές, μπορεί και βρισιές και κατάρες, ακόμη και προπηλακισμούς; Δεν θα αναγκαστείς να μη μιλάς γιατί αν μιλήσεις και πεις αυτά που πιστεύεις, το λιγότερο θα καβγαδίσεις -κι όχι με δική σου ευθύνη- αν όχι θα προπηλακιστείς από συμπεριφορές χύδην όχλου; Στο τέλος, αν είσαι αρκετά «σταμπαρισμένος», δεν θα αντιμετωπίσεις την απειλή από το ρόπαλο του φασίστα που επελαύνει δαφνοστεφανωμένος την «κοινή αποστολή» που υπογράφουν οι πολλοί; Όλα αυτά συμβαίνουν σήμερα, εδώ, μπροστά μας, στη Λέσβο - και στα άλλα νησιά. Και τι θυμίζουν να δεις…

Εβραίοι κι αντάρτες… Όχι δεν πρόκειται για τέτοιους στην κυριολεξία. Πρόκειται όμως για τους ίδιους ακριβώς - κατ’ ιστορική αναλογία! Στη θέση του Εβραίου είναι ο πρόσφυγας. Πώς θα στρογγυλοκαθόταν ο Χίτλερ στην καγκελαρία αν δεν είχαν δαιμονοποιηθεί οι Εβραίοι; Και αν κοντά σ’ αυτόν δεν είχαν στοχοποιηθεί και ο κομμουνιστής και ο σοσιαλδημοκράτης ακόμη, σαν… αλληλέγγυοι ή και «φωλιές» Εβραίων;

Τώρα, στη Λέσβο και τα άλλα νησιά, μπροστά στα δικά μας μάτια κι όχι τα μάτια κάποιου ιστορικού αναλυτή, δεν ήταν τα φασιστικά τάγματα εφόδου που απείλησαν, μεταξύ άλλων, όχι μόνο την εισβολή στο Καρά Τεπέ (απειλήθηκε εισβολή φασιστών σε καταυλισμό προσφύγων, κι ύστερα σε κάποιους φαίνονται υπερβολικές οι συγκρίσεις με τη Γερμανία του Μεσοπολέμου!!!) αλλά και με εισβολή σε στέκια αλληλέγγυων, αριστερών και εργαζόμενων σε ΜΚΟ;

Ο Εβραίος πέφτει στο σκαλί και κοκκινίζει η σκάλα. Κι εσύ, λεβέντη μου, έλα εδώ, βράχο διπλό κουβάλα.

Ο «Εβραίος», ο πρόσφυγας σήμερα, πέφτει και η σκάλα άρχισε ήδη να κοκκινίζει. Δεν κουβαλάει βράχους κάτω από το μαστίγιο του δεσμοφύλακα των SS, είναι όμως ξεριζωμένος, χωρίς ελπίδα και ζει, αυτός και τα παιδιά του, σε απέραντη δυστυχία και κάτω από ένα βουνό κακουχίες, τέτοιες που αντιστοιχούν σε νεκρουπόλεις της Αφρικής ή σε φαβέλες της Λατινικής Αμερικής. Το γεγονός ότι αυτό λίγους συγκινεί, το γεγονός ότι αυξάνονται διαρκώς και τείνουν να γίνουν περισσότεροι -αν δεν έχουν γίνει ήδη- αυτοί που λένε «τέτοια και χειρότερα, για να το πάρουν απόφαση να ξεκουμπιστούν», είναι ένα ακόμη τεκμήριο ότι το φασιστικό αυγό του φιδιού είναι σε προχωρημένο στάδιο επώασης.

(Απομένει να μάθουμε ποιος είναι ο «λεβέντης» του στίχου που προορίζεται να κουβαλήσει διπλό βράχο... Κάπου πάει το μυαλό σας, έτσι;)

Η αλήθεια του Δημοσθένη ή… «πάρ’ το αλλιώς»

«Προς γαρ το τελευταίον εκβάν έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται»

Δημοσθένης Δημοσθένους Παιανιεύς

Η «αλήθεια» των πολιτικών διεργασιών στο νησί της Λέσβου αποκαλύφθηκε με τρόπο που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση στο πρόσφατο τριήμερο της «κρίσης» με τα γεγονότα με επίκεντρο τη Μόρια. Μην πελαγοδρομούμε σε δευτερεύοντα και τριτεύοντα.

Το μείζον γεγονός και η απαστράπτουσα αλήθεια ήταν ότι τα φασιστικά τάγματα εφόδου αισθάνθηκαν ότι ευνοούνται να πάρουν όχι μόνο το λόγο αλλά και τα όπλα (όχι, ακόμη, πυροβόλα, αλλά στειλιάρια) στο όνομα των πολλών. Να αναλάβουν ρόλο «δημόσιας αρχής», δηλαδή τοπικής εξουσίας για σχεδόν ένα διήμερο στη Μόρια, να απειλήσουν εισβολή σε καταυλισμό προσφύγων (Καρά Τεπέ), να πολιορκήσουν μαγαζιά-στέκια αλληλέγγυων στη Μυτιλήνη και να πραγματοποιήσουν πογκρόμ κατά όσων έμοιαζαν για τέτοιοι στο κέντρο της πόλης - με την πανταχού παρούσα και τα πάντα ορώρα αστυνομία να κάνει πως δεν βλέπει…

Θα ήταν αυταπάτη στα όρια της ηλιθιότητας να ανασηκώσουμε αδιάφορα τους ώμους λέγοντας «έλα μωρέ, μέσα στην αναμπουμπούλα έκαναν κι αυτοί τα δικά τους». Δεν πρόκειται γι’ αυτό! Η «αλήθεια που καίει» αφορά το ερώτημα: γιατί ήταν οι φασίστες, κι όχι ας πούμε οι αριστεροί, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ ή έστω η «φωτισμένη» δεξιά, που αισθάνθηκαν ότι «κολυμπούν σαν το ψάρι στο νερό» κι ότι ήρθε η ώρα να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους; Γιατί, αντίθετα, παρέλυσαν μπροστά στο κρεσέντο των φασιστών; Τι έδωσε αυτό το δικαίωμα ειδικά στους φασίστες και σε κανέναν άλλον; Από πού άντλησαν αυτή την αυτοπεποίθηση;

Η απάντηση είναι απλή: διότι όλες οι κινητοποιήσεις για το προσφυγικό ηγεμονεύονται από ανθρώπους και ιδέες που μπορεί να μην είναι φασιστικές καθαυτές αλλά «βγάζουν στο αφρό» και «κάνουν μάγκες» τους φασίστες! Όσοι συμμετείχαν σε αυτές τις κινητοποιήσεις αυταπατώμενοι ότι «εκμεταλλεύονται ρωγμές» και ότι μπορούν στην πράξη να «ερμηνεύσουν αλλιώς» το νόημα των κινητοποιήσεων, ήρθε η ώρα να βγάλουν τα συμπεράσματά τους.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι η «κεντρική ιδέα» ότι «οι πρόσφυγες είναι (το) πρόβλημα»! Ότι πρέπει να φύγουν επειδή «είναι πρόβλημα». Ότι «θα φύγουν μια ώρα αρχύτερα αν τους κάνουμε τη ζωή δύσκολη». Αυτή η κεντρική ιδέα μόνο τους φασίστες και πρακτικές πογκρόμ κατά των προσφύγων μπορεί να εμπνεύσει. Ήδη έχουμε 20.000 πρόσφυγες πάνω στο νησί. Πού οδηγεί αν τραβηχτεί στα άκρα αυτή η κανιβαλική κεντρική ιδέα; Να αμοληθούν οι φασίστες με κανονικά όπλα, να βασανίζουν και να δολοφονούν; Τα πογκρόμ και ο μαζικός κανιβαλισμός είναι το μέλλον μας σε αυτό το νησί; Τραβηγμένη στα άκρα, εκεί οδηγεί αυτή η κεντρική ιδέα - εκεί και πουθενά αλλού! Και μένει σε καθένα και καθεμιά που διαθέτει έστω και στοιχειώδη νοημοσύνη να αποφασίσει αν θέλει μια τέτοια προοπτική.

Τα πράγματα είναι απλά: Οι πρόσφυγες δεν ήρθαν εδώ για να μείνουν. Θέλουν να φύγουν και να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς τις χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης. Ποιος τους εμποδίζει; Και τι απαντάμε όταν μας λένε «κι εμείς να φύγουμε θέλουμε, αλλά η κυβέρνηση δεν μας αφήνει»;;; Μήπως δεν γνωρίζουμε την απάντηση στο ερώτημα γιατί δεν τους αφήνει η κυβέρνηση να φύγουν; Γιατί αυτό προβλέπει η συμφωνία-αίσχος Ευρωπαϊκής Ένωσης - Τουρκίας. Η οποία όχι μόνο δεν τους επιτρέπει να περάσουν τα ελληνικά σύνορα προς την κεντρική και βόρεια Ευρώπη, αλλά δεν τους επιτρέπει καν να φύγουν από τα νησιά στην ενδοχώρα. Ότι έτσι έχουν τα πράγματα το ξέρουν και οι πέτρες! Γι’ αυτό είναι καιρός να ξεφύγουμε από τον παραλογισμό ότι το πρόβλημα είναι οι ίδιοι οι πρόσφυγες.

Όχι, το πρόβλημα είναι σε πρώτο χρόνο αυτοί που δημιουργούν την προσφυγιά και σε δεύτερο χρόνο αυτοί που τους εγκλωβίζουν στα νησιά. Στην κατάσταση λοιπόν θα αντιστοιχούσε μια κοινή μαζική διαδήλωση, προσφύγων και Ελλήνων κατοίκων του νησιού, με κοινό αίτημα τον απεγκλωβισμό.

Όχι απεγκλωβισμό σαν αίτημα των Ελλήνων ενάντια στους πρόσφυγες -που ισοδυναμεί με το «να ξεκουμπιστούν» και τρέφει τη λογική του πογκρόμ και του φασισμού- και με τα μεγάλα «λουκέτα» του εγκλωβισμού να παραμένουν άθικτα, αλλά σαν κοινό αίτημα Ελλήνων και προσφύγων που ζητούν να σπάσουν τα «λουκέτα» του εγκλωβισμού!

Σε όσους, συνειδητά ή από έλλειψη στοιχειώδους συναίσθησης, βάζουν πλάτη για να οδηγηθούν τα πράγματα βαθύτερα στη λογική των πογκρόμ και του αντιπροσφυγικού κανιβαλισμού, ήρθε η ώρα να φωνάξουμε: Θέλουμε το νησί μας, που απειλείται με κατάληψη από φασίστες, ακροδεξιούς, πολιτικούς κερδοσκόπους και φανατισμένα ορκ χωρίς σκέψη, πίσω!

Θέλουμε τη Λέσβο που έχτισαν πρόσφυγες, τη Λέσβο των δημοκρατικών παραδόσεων και κατακτήσεων, τη Λέσβο του αντιφασιστικού αγώνα, τη Λέσβο των τεχνών και του πολιτισμού. Αυτή τη Λέσβο, που δεν θα επιτρέψουμε να την κάνετε «χώρα των Ούγκανων»!