Σαββάτο απομεσήμερο στο μεγάλο σούπερ μάρκετ της Μυτιλήνης, το LIDL.
Στην είσοδο σε υποδέχεται ένας αγενέστατος σεκιουριτάς που τον ακούς να διώχνει απρεπέστατα μια γυναίκα που θέλει να βγει από την είσοδο και όχι από την… έξοδο. Αφγανή βλέπετε είναι και δεν ξέρει να διαβάσει τις ελληνικές επιγραφές.

Το σούπερ μάρκετ γεμάτο από ανθρώπους από το γειτονικό καταυλισμό του Καρά Τεπέ αλλά και από τον καταυλισμό της Μόριας. Η πλειοψηφία των πελατών του μεγάλου σούπερ μάρκετ είναι διαμένοντες στους καταυλισμούς. Αγοράζουν ότι μπορεί κανείς να φαντασθεί, ότι χρειάζεται κανείς για να επιβιώσει στους καταυλισμούς. Φορτωμένοι με σακούλες τους έχεις δει να περιμένουν το λεωφορείο για τη Μόρια. Ή με τα πόδια να επιστρέφουν. Φορτωμένοι. Αίροντες την πραμάτεια από το μεγαλομπακάλικο.

Και το σούπερ μάρκετ το έχει καταλάβει αυτό, έχει καταλάβει από τα έσοδα του προφανώς και έχει προσαρμοσθεί προσφέροντας και προβάλλοντας προϊόντα που απευθύνονται σε αυτούς τους δύστυχους που ζουν δίπλα μας κάτω από άθλιες συνθήκες.

Και οι οποίοι παρά το κόστος των πέντε ευρώ συν ΦΠΑ (επαναλαμβάνω πέντε ευρώ συν ΦΠΑ) που η Ευρωπαϊκή Ένωση καταβάλει δια της Ελληνικής Πολιτείας και του Ελληνικού Στρατού για τη διατροφή τους, σπεύδουν να ακουμπήσουν τα λιγοστά τους λεφτά στο Γερμανικό μεγαλομπακάλικο. Βλέπετε πέντε ευρώ συν ΦΠΑ κατ’ άτομο, πάνω από τρία εκατομμύρια ευρώ το μήνα δεν φτάνουν για να φάνε και να χορτάσουν. Χρειάζονται και αγορές από τα LIDL. Χρειάζονται και ότι άλλο πουλιέται στον καταυλισμό της Μόριας για να χορτάσουν την πείνα τους.

Αλήθεια το λοιπόν, αυτά τα τρία και βάλε εκατομμύρια το μήνα ποιους χορταίνουν; Ποιοι τρώνε από τα λεφτά αυτά που δεν διαχειρίζονται οι καταραμένες… ΜΚΟ;

Αλλά και κάτι ακόμα. Αλήθεια όλη η υπόλοιπη… «Ελληνοχριστιανική» Λέσβος των κάπου 70.000 κατοίκων ξοδεύει περισσότερα από τρία εκατομμύρια το μήνα για είδη διατροφής;

Επιστρέφω στο LIDL
Παντού εμφανής η παρουσία σεκιουριτάδων. Οι οποίοι προφανώς έχουν προσληφθεί με κριτήριο το βαθμό αγένειας τους. Δεν ξέρω αν έχουν αντιμετωπίσει πολλά προστατικά κλοπών από τους κύριους πελάτες τους, τους αποκλεισμένους στο νησί (και με τη βούληση των αφεντικών τους) τίποτα όμως δεν δικαιολογεί σχόλια, υποτιμητική πρακτική ως και χειρονομίες.

Και πάμε στο ταμείο. Μια γυναίκα με το παιδί της ακουμπά στο ταμείο το περιεχόμενο του καροτσιού. Η μάνα καταλαβαίνει από τις κινήσεις που συνοδεύουν το λόγο πως λέει στο παιδί ότι πήρε παραπάνω γάλα απ ότι έπρεπε και βγάζει στην άκρη ένα χάρτινο κουτί γάλα. «Να το πάει πίσω» ακούς την ταμία να λέει στα αγγλικά στο κορίτσι. Με τρόπο που κάθε άλλο παρά είναι τρόπος προς κάποιον άνθρωπο που σε λίγο θα σου αφήσει τα λεφτά του. Έλληνα ή Αφγανό ή ότι άλλο είναι. Το κορίτσι αδιαμαρτύρητα πάει πίσω το κουτί με το γάλα. Η μάνα του ακουμπάει στο μεγαλομπακάλικο κάπου 65 ευρώ.

Προσέχεις την ταμία. Δουλεύει με γάντια. Φορά μάσκα στο πρόσωπο. Προσέχεις τους εργαζόμενους στα ταμεία. Γυναίκες και άνδρες. Όλοι και όλες με γάντια. Και μπροστά σου η ταμίας με τη μάσκα.

Αναρωτιέσαι αν είσαι σε σούπερ μάρκετ στη Μυτιλήνη ή στη Γιουχάν. Από την άλλη λες πως πρέπει να προστατεύουν οι εργαζόμενοι την υγεία τους. Αλλά μόνο αυτοί; Από τι άραγε; Ξέρουν κάτι στα Lidl που εμείς οι κοινοί θνητοί που κυκλοφορούμε χωρίς γάντια και μάσκες δεν ξέρουμε; Ή μήπως τα λεφτά των απόκληρων του πλανήτη πελατών τους είναι «βρώμικα»;

Μωρέ βρώμικα είναι σκέφτεσαι αλλά όχι για όσους τα ακουμπάνε. Για αυτούς που τα αρμαθιάζουν ως κέρδη είναι.

Το ελάχιστο που έχεις να κάνεις. Φεύγεις. Έχει κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια. Και που δεν διαφημίζουν το… ανθρώπινο τους πρόσωπο