Η φοβερή προσφυγική κρίση, περνά πάνω από το νησί μας, περνά κι από πάνω μας. Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς.
Περνά πρώτα απ’ όλα, πάνω από τους κατοίκους των γύρω από την Μόρια περιοχών.

Είναι πολύ δύσκολο δίπλα στο σπίτι σου, δίπλα στα χωράφια σου, δίπλα στα μαντριά με τα ζώα σου, να βρίσκονται στοιβαγμένοι, κάτω από τόσο άθλιες συνθήκες διαβίωσης, είκοσι χιλιάδες άνθρωποι. Δεν γίνεται να μην επηρεαστείς και συ από αυτό. Χάνεται μέρος της ήρεμης καθημερινής ρουτίνας σου, μέρος της χαλαρότητας σου, εντέλει μέρος της ελευθερίας σου.

Οι κάτοικοι αυτής της περιοχής ζούνε κάτω από μια συνεχή πίεση. Ποτέ δεν πρέπει να τους κρίνουμε άδικα.

Η φοβερή αυτή προσφυγική κρίση σαρώνει το μυαλό μας. Μας φέρνει αντιμέτωπους με τον ίδιο μας τον εαυτό. Μας μπερδεύει. Είναι δυνατόν λίγα χιλιόμετρα μακριά από το κέντρο της Μυτιλήνης, να βρίσκονται είκοσι χιλιάδες άνθρωποι παρατημένοι στην μοίρα τους και να μην αντιδρούμε;

Είναι φυσιολογικό, είναι αποδεκτό δίπλα στην πόλη μας, να βρίσκεται σε εξέλιξη ανθρωπιστική κρίση και να μην παίρνουμε θέση; Ο καθένας μας ας μετρηθεί με τον εαυτό του, και ας αποφασίσει. Θα αντιδράσουμε ως άνθρωποι, ώστε να διευθετηθεί με ανθρώπινους όρους το αίσχος της Μόριας; Ή θα παραμείνουμε απαθείς, έρμαια των ακροδεξιών κηρυγμάτων, ανθρώπων όπως ο κύριος Μουτζούρης, που δεν μπορούν να δουν πέρα από την μύτη τους και την στεγνή ψυχή τους;

Να ξέρει όμως κάτι ο κύριος Μουτζούρης, που περιφέρει παντού αυτάρεσκα, τον διχαστικό του λόγο: Σήμερα στην Λέσβο γράφεται ιστορία. Κι η ιστορία θα τον κρίνει. Αμείλικτα.

Πολύς κόσμος αντιδρά. Μαζεύει ότι μπορεί. Ρούχα, μπουφάν, κουβέρτες, παπούτσια. Και τα μοιράζει στους παρατημένους από Θεό κι ανθρώπους, πρόσφυγες της Μόριας. Μια κουβέρτα, ένα μπουφάν, ένα ζευγάρι παπούτσια. Είναι μια ανάσα ζωής.

Όταν κάποια στιγμή, θα αναμετρηθούμε με την συνείδηση μας, θα πούμε: «Ήμασταν εκεί. Δεν αδιαφορήσαμε.»
Αυτό όμως που είναι αξιοσημείωτο όλον αυτό το καιρό, από την αρχή της έντονης κρίσης έως σήμερα, αυτό που ξενίζει, είναι μια απουσία. Όφειλαν να είναι εκεί. Η θέση τους είναι να είναι παρόντες. Όμως αυτοί είναι τραγικά απόντες. Ανύπαρκτοι και άφαντοι.
Για την εκκλησία μιλώ.

Η Ιερά Μητρόπολη Μυτιλήνης είναι προκλητικά απούσα από τα μέρη του ανθρώπινου πόνου. Από τον ελαιώνα της Μόριας.

Θυμόμαστε την Ιερά Μητρόπολη Μυτιλήνης, να πρωτοστατεί, για να μαζευτούν εφόδια για τον δοκιμαζόμενο τότε σερβικό λαό. Και έκανε πολύ καλά. Κι ο κόσμος ανταποκρινόταν. Σήμερα που τα θύματα του πολέμου είναι μέσα στο σπίτι μας, γιατί η Μητρόπολη αδιαφορεί; Για την Ιερά Μητρόπολη Μυτιλήνης δεν υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν; Δεν μπορεί να τους δει σαν ανθρώπους που χρειάζονται βοήθεια; Η Ιερά Μητρόπολη Μυτιλήνης συμπεριφέρεται απολύτως αντιχριστιανικά. Δυστυχώς, ως σύγχρονοι «γραμματείς και Φαρισαίοι», δεν έχουν καταλάβει τίποτα από τα λόγια και τα έργα του Χριστού…

Η Μυτιλήνη, η Λέσβος ο τόπος μας, έχει τεράστια δημοκρατική, προοδευτική παράδοση. Δυστυχώς, οι συγκυρίες έφεραν στα αξιώματα της πόλης και του νησιού, ανθρώπους που μαυρίζουν την λαμπρή, φωτεινή παράδοση του τόπου μας.

Ο κύριος Μουτζούρης με τον ακραίο του λόγο είναι μια σκοτεινή παρένθεση στην ιστορία της Λέσβου. Ήδη το παρατηρητήριο ρατσιστικών εγκλημάτων, κατέθεσε μήνυση σε βάρος του, για ξενοφοβικη διασπορά ψευδών ειδήσεων, προτροπή σε ρατσιστική βία και ρητορική μίσους. 

Τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν θέση στην δημοκρατική κοινωνία μας. Ας τους απομονώσουμε κι ας μην παρασυρόμαστε από τον ακραίο διχαστικό τους λόγο.
Όταν θα φύγουν, θα είναι σαν να μην υπήρξαν. Κανείς δεν θα τους θυμάται, ή δεν θα θέλει να τους θυμάται…