Σίγουρα, είναι κακό πράγμα να σε κοροϊδεύει κάποιος. Αλλά αν είναι ένας, και για λίγο καιρό, ίσως και να το παραβλέψεις. Ή να δώσεις «τόπο στην οργή». Όμως, όταν αυτοί που σε κοροϊδεύουν, δεν είναι ένας, αλλά πολλοί, και δεν είναι για λίγο καιρό η κοροϊδία, αλλά κρατά είκοσι χρόνια… Ε, τότε, κάποια στιγμή πρέπει να πεις «έλεος, δεν πάει άλλο»! Γιατί αλλιώς, δεν είσαι απλό κορόϊδο. Είσαι κάτι χειρότερο. Ή, αν δεν είσαι, (αυτό το κάτι …χειρότερο), τότε αυτοί που σε κοροϊδεύουν, και τους εκλέγουν μάλιστα οι συμπολίτες σου, για την ηγεσία του τόπου σου, σίγουρα σε θεωρούν πολίτη, τουλάχιστον δεύτερης κατηγορίας. Και πιστεύουν ότι μπορούν να σε ταϊζουν σανό για πολύ καιρό. Αφού ανέχεσαι αυτή την κατάσταση για είκοσι τουλάχιστον χρόνια.

Τόσα έχουν περάσει, από τις αρχές του 2000, όταν η τότε δημοτική αρχή, έφτιαχνε τον μισό βιολογικό καθαρισμό στην πόλη της Μυτιλήνης. Και άφηνε τον υπόλοιπο μισό (της νότιας πόλης), για την επόμενη φάση… Κάποιοι βέβαια, κάτοικοι της νότιας πόλης, επώνυμοι μάλιστα, πολεμούσαν από τότε υπόγεια, αλλά και ανοιχτά, το έργο του βιολογικού στη νότια πόλη. Για τα δικά τους, κοντόφθαλμα συμφέροντα. Και αυτή τους την «απαίτηση», την έβαλαν και σαν όρο στήριξης δημοτικών παρατάξεων. Πώς να τα ξεχάσουμε αυτά τα αλισβερίσια…. Και «πέτυχαν» να …βαλτώσει το έργο.

Οι επίμονες εκκλήσεις και διαμαρτυρίες μεγάλου αριθμού δημοτών, κατοίκων των νότιων προαστίων, όλα αυτά τα χρόνια, προς όλους ανεξαιρέτως τους μέχρι σήμερα Δημοτικούς μας Άρχοντες, για να υλοποιηθεί επί τέλους το έργο του βιολογικού καθαρισμού, απευθύνονται μόνιμα σε «βουλωμένα» αυτιά. Δηλώνουν διαχρονικά την «κατανόησή τους στο δίκαιο αίτημα», δηλώνουν ότι «το έργο αυτό είναι στις …προτεραιότητές μας», ακόμη και ότι «έχει δρομολογηθεί» (έτσι είχε δηλώσει με στόμφο από το 2004 ο τότε Δήμαρχος), κι όμως εμείς, οι κάτοικοι στα νότια προάστια της πόλης, όλα αυτά τα χρόνια, ακούστε τι υπομένουμε, ως πολίτες δευτεροτρίτης κατηγορίας:

- Αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε κάθε μήνα, περί τα 120 ευρώ, για να αδειάζουμε νόμιμα τους βόθρους των σπιτιών μας με τα ιδιωτικά βυτιοφόρα (ουσιαστικά πληρώνουμε ενοίκιο για τα σπίτια μας), διότι, έχοντας τη στοιχειώδη περιβαλλοντική συνείδηση, δεν διανοούμαστε να ρίξουμε τα βοθρολύμματα στους αγωγούς των βρόχινων νερών.

- Όμως, όσοι διαθέτουμε την παραπάνω αναγραφόμενη περιβαλλοντική συνείδηση, πιανόμαστε διπλά κορόϊδα από τους ασυνείδητους (που δυστυχώς είναι πολλοί), και βγάζουμε τα συκώτια μας, καθημερινά, από τη βρώμα, αφού, μέρα – μεσημέρι, επιλέγουν (οι ασυνείδητοι) να αδειάζουν τους βόθρους των σπιτιών τους, μέσα στο δημοτικό δίκτυο των βρόχινων νερών. Η αποθράσυνσή τους αυτή, σε μεγάλο βαθμό, οφείλεται στην πλήρη αδιαφορία και ανοχή των δημοτικών μας αρχόντων σε αυτή την άθλια πρακτική. Παρά τη σωρεία σχετικών καταγγελιών, και προς τις υπηρεσίες του Δήμου και προς αυτές της ΔΕΥΑΛ, άπαντες κωφεύουν. Δεν τολμούν να πάρουν μέτρα και να επιβάλουν κυρώσεις. Ή μάλλον, δεν θέλουν. Αφού μετράει περισσότερο η συλλογή ψήφων… Το καλοκαίρι, δεν τολμάμε να καθίσουμε στα μπαλκόνια των σπιτιών μας, και πολλές φορές αναγκαζόμαστε να κλείνουμε και τα παράθυρα, για να μην μπει η βρώμα μέσα στα σπίτια μας.

- Δεν τολμάμε να κάνουμε μπάνιο (όσοι γνωρίζουμε την κατάσταση…) σε ολόκληρη την παραλία της νότιας πόλης, μέχρι το αεροδρόμιο. Αφού ξέρουμε ότι, όλα τα βοθρολύμματα, μέσω των ρεμμάτων και του δικτύου βρόχινων νερών, καταλήγουν (παράνομα βέβαια) στη θάλασσα. Με τι καρδιά να κολυμπήσεις! Την ίδια στιγμή, οι δημοτικοί μας άρχοντες ανακοίνωναν προγράμματα για την …περιβαλλοντική και τουριστική ανάπτυξη της χερσονήσου Αμαλής (ξέραμε για ιαματικά λασπόλουτρα, μέχρι σήμερα, αυτοί το παρα…ξήλωσαν!).

Την άνοιξη του περασμένου χρόνου, διαφάνηκε μια ελπίδα για το έργο, με το πρόγραμμα ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ του Υπουργείου Εσωτερικών. Ανακοινώθηκε με πανηγυρισμούς από τον Δήμο Λέσβου, η ένταξη, επιτέλους, του έργου «βιολογικός καθαρισμός νότιας πόλης». Παρακάμφθηκαν, λέει, όλα τα γραφειοκρατικά εμπόδια, και επί τέλους το έργο εντάχθηκε. Και η υπόσχεση ήταν, ότι μέχρι τέλους του 2019, το έργο θα είχε δημοπρατηθεί. Χρειαζόταν, απλώς, η επικαιροποίηση των τεχνικών μελετών. Η είδηση δημοσιεύθηκε σε όλα τα τοπικά ΜΜΕ και φάνηκε ότι επί τέλους, θα έμπαινε τέλος σε μια εικοσάχρονη κοροϊδία.

Κι όμως. Για άλλη μια φορά τα «έπεα» ήταν πτερόεντα. Ο χρόνος πέρασε. Η προηγούμενη δημοτική αρχή παρέδωσε και δεν «πρόκανε» να δημοπρατήσει το έργο, αφού οι τεχνικές της υπηρεσίες δεν κατάφεραν να κάνουν την επικαιροποίηση των μελετών. Η νέα δημοτική αρχή, που τόσα είχε υποσχεθεί, παρέλαβε τα ηνία, κι εκεί που θα έλεγε κανείς, ότι θα μεριμνήσει για τη δημοπράτηση, η πληροφόρηση είναι ότι, ο ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ ….πάει. Το διέψευσε μεν ο Υπουργός Εσωτερικών (δηλαδή ότι «το ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ θα συνεχισθεί» λέει), αλλά η τελευταία (άτυπη) απάντηση των υπευθύνων της ΔΕΥΑΛ, είναι «φτου και απ’ την αρχή» για άλλη μία φορά. Διότι «το έργο» λέει, «είχε χαθεί από τους προηγούμενους, δεν φταίμε εμείς». Έτσι λένε οι καινούργιοι…

Κι εμείς, λοιπόν, ζητάμε, να βγούν και να μας πουν υπεύθυνα, οι ….υπεύθυνοι του Δήμου : ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΕΡΓΟ? ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΕΝΤΑΓΜΕΝΟ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ? ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΠΟΤΕ? ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, ΘΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΘΕΙ ΠΟΤΕ Ο ΔΗΜΟΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΑΔΕΙΑΣΜΑ ΤΩΝ ΒΟΘΡΩΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΓΟΥΣ ΤΩΝ ΒΡΟΧΙΝΩΝ ΝΕΡΩΝ? Ή ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΘΕΑΤΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ?

Για να ξέρουμε κι εμείς. Για να ξέρουμε, δηλαδή, τι θα κάνουμε στη συνέχεια. Διότι, εάν οι πόρτες του Δήμου παραμένουν κλειστές, δεν μας μένει παρά να απευθυνθούμε σε κάποιες άλλες. Κατά τα Δικαστήρια μεριά, και πιο συγκεκριμένα, σ’αυτές της Εισαγγελίας.

Διότι τόσο η κοροϊδία, όσο και η ανοχή, έχουν τα όριά τους.

Εάν, λοιπόν, θέλετε να μπορείτε να ανοίγετε τα παράθυρα των σπιτιών σας, χωρίς τον φόβο ότι θα πιάνετε τη μύτη σας από την μπόχα των βοθρολυμμάτων. Εάν θέλετε να μπορείτε να κολυμπάτε στις παραλίες της νότιας πόλης, χωρίς τον φόβο ότι μετά το θαλάσσιο μπάνιο θα χρειάζεστε απολύμανση.

Εάν θέλετε να μην σας θεωρούν πολίτες δευτερο τρίτης κατηγορίας και ότι έχουν και τα δικά σας σπίτια δικαίωμα να συνδεθούν με το αποχετευτικό δίκτυο της πόλης. Τότε ελάτε να αγωνιστούμε όλοι μαζί. Να τους υποχρεώσουμε να μας ακούσουν.