Οι μεγάλες πιέσεις που όλοι και όλες δεχόμαστε από την ανθρωπιστική κρίση που είναι σε εξέλιξη στα νησιά μας, με τους τεράστιους αριθμούς ανθρώπων που έχουν "παστωθεί" σε άθλιες συνθήκες στα ΚΥΤ , δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχάσουμε ότι, αυτή η εξέλιξη, είναι αποτέλεσμα της ηγεμόνευσης μιας συγκεκριμένης λογικής και η μετατροπή της σε κυβερνητική πρακτική.

Στον πυρήνα της, αυτή η λογική, αντιμετωπίζει τους πρόσφυγες και μετανάστες, όχι σαν ανθρώπους, αλλά σαν "εχθρούς", σαν "εισβολείς", σαν "ανεπιθύμητους" σαν "απειλή". Κατά συνέπεια, όπως άλλωστε με έμφαση σημείωσε πριν από λίγες ημέρες, ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, "δεν έχουν καμιά θέση, στην Ελλάδα και την Ευρώπη", παρά μόνο με εντελώς ελεγχόμενες και σφικτές προϋποθέσεις.

Στην βάση αυτής της λογικής, η "αποτροπή της απειλής" (με ότι μπορεί να σημαίνει αυτή) σε συνδυασμό με την "στεγανοποίηση της στα νησιά", γίνονται κυβερνητική πρακτική. Προβάλλονται ως οι πλέον αποτελεσματικοί τρόποι, προκειμένου να αντιμετωπιστεί "η απειλή": Οποιος ξεφεύγει από την "αποτροπή" δεν θα μπορεί να ξεφύγει από τα φυσικά εμπόδια που βάζει το νησί. Η "ελάχιστη δυνατή αποσυμφόρηση" του Κ. Μητσοτάκη και κατ' επέκταση η εμμονή της κυβέρνησης στα "κλειστά κέντρα" αυτό ακριβώς μας λέει.

Οι μεγάλες, λοιπόν, πιέσεις που όλοι και όλες δεχόμαστε από αυτή τη μεγάλη ανθρωπιστική κρίση που είναι σε εξέλιξη στα νησιά μας, δεν πρέπει, ούτε στιγμή, να βγάλουν από το μυαλό μας, ότι στην ουσία, αυτό που έχουμε να αντιπαλέψουμε, είναι μια λογική που υπήρχε στην κοινωνία μας και τώρα μετατράπηκε σε κυβερνητική πρακτική: Η ηγεμόνευση της λογικής του "εχθρού πρόσφυγα", έχει τραγικά αποτελέσματα, όχι μόνο για τους πρόσφυγες και μετανάστες αλλά για όλους και όλες μας.

Στο σημείο που έχουμε φτάσει, είναι αναποτελεσματικό να περιμένουμε λύση ή έστω συμβολή στη λύση, από όσους "τοπικούς παράγοντες" κινούνται στα πλαίσια της ίδιας λογικής με αυτήν της κυβέρνησης και για όσο διάστημα εμφορούνται και αυτοί, από "τον φόβο της "απειλής": Οταν κάθεσαι στην ίδια πλευρά του τραπεζιού, όσο και να μην το θέλεις, όσες καλές προθέσεις και να έχεις, στο τέλος κυριαρχεί η συμφωνία πάνω στην "ανάγκη αντιμετώπισης της απειλής" και της "αναγκαίας θυσίας που πρέπει να γίνει για να αποκρουστεί ο εχθρός". Γίνεσαι δηλαδή μια Ιφιγένεια, που απλά θα ζητάει ανταλλάγματα για τη θυσία της.