Τον Παναγιώτη Ταμβακέρα τον γνώρισα στο τέλος της δεκαετίας  του ’80 από την κοινή μας θητεία στο ΚΚΕ. Νεαρός Κνίτης εγώ, έμπειρο στέλεχος του κόμματος ο Παναγιώτης. Αργότερα συνδεθήκαμε περισσότερο, λόγω της μακρόχρονης συμπόρευσής μας αρχικά στο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ και στη συνέχεια στο ΣΥΡΙΖΑ, μετά το 2004. Πάντα με εντυπωσίαζε η πολιτική του οξυδέρκεια, αλλά και το γεγονός ότι στις άγονες εκείνες περιόδους για την Αριστερά, τις δεκαετίες 1990 – 2010, ακόμα και σε προχωρημένη ηλικία, έδινε πάντα το παρόν στους πολιτικούς και εκλογικούς μας αγώνες, για να είναι ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ στο κοινοβούλιο,  για να έχουμε παρουσία στην τοπική αυτοδιοίκηση. Ο ίδιος μάλιστα το 2010, σε μια περίοδο πολύ δύσκολη για την Αριστερά, παρά την προχωρημένη του ηλικία, δήλωσε υποψηφιότητα στην εκλογική μάχη με την «Αλλαγή Πορείας» του Γιώργου Πάλλη, για να γίνει εφικτή η κατάρτιση ψηφοδελτίου, όταν τότε, πολλά από τα μέλη και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ή κρύβονταν ή πλαισίωναν άλλα αυτοδιοικητικά σχήματα.

            Γεννημένος στον Πλακάδο το 1926, ο Παναγιώτης Ταμβακέρας γνώρισε τη γερμανική Κατοχή στο Πλωμάρι, όπου πήγε ως μαθητής Γυμνασίου. Ο πατέρας του Βλάσης, ανθυπασπιστής στον πόλεμο της Μικράς Ασίας, ήταν από τους πρώτους που μπήκαν στην Αντίσταση στη γερμανική Κατοχή, πλαισιώνοντας το ΕΑΜ Γέρας. Για την πατριωτική του αυτή δράση, ο Βλάσης κυνηγήθηκε μετά την Απελευθέρωση από το μεταβαρκιζιανό κράτος, μένοντας έξι μήνες φυγόδικος στην ύπαιθρο, για να εκτοπιστεί στη συνέχεια στους Φούρνους Ικαρίας, όπου παρά τις πιέσεις, αρνήθηκε πεισματικά να υπογράψει «δήλωση μετανοίας», μένοντας πιστός στις ιδέες του. Η δράση και το παράδειγμα του πατέρα του «σημάδεψαν» το χαρακτήρα του Παναγιώτη. Μάλιστα η δράση του πατέρα του, στοίχισε στον νεαρό Παναγιώτη και τη δουλειά στα Δημόσια έργα, αλλά και τη φοίτησή του στην Ιατρική Σχολή, καθώς δεν διέθετε το κατάλληλο πιστοποιητικό «κοινωνικών φρονημάτων», που ήταν τότε απαραίτητο για την είσοδό του, είτε στο δημόσιο είτε στην Ιατρική Σχολή. Έτσι αντί για φοιτητής Ιατρικής, βρέθηκε να υπηρετεί φαντάρος στη Μακρόνησο με τις γνωστές για τους Αριστερούς συνθήκες. Μένοντας σταθερός στα ιδανικά και τις αξίες, που του κληροδότησε ο πατέρας του, ο Παναγιώτης πέρασε με αξιοπρέπεια και αυτή τη δοκιμασία. Γυρνώντας πίσω στη Γέρα, μετά την απόλυσή του από το στρατό, καταπιάστηκε με την τέχνη του μαραγκού.

Το «Δελτίον υποψηφίου φοιτητού Ιατρικής» δεν αρκούσε, καθώς απουσίαζε το «πιστοποιητικόν κοινωνικών φρονημάτων».

Εγκαταστάθηκε στον Παπάδο της Γέρας, όπου αμέσως μετά τη δικτατορία, το 1975 οι συγχωριανοί του τον τίμησαν εκλέγοντάς τον πρόεδρο της Κοινότητας Παπάδου, επικεφαλής ενός ευρέος δημοκρατικού συνδυασμού. Στη διακήρυξη του συνδυασμού η διάθεση για τη δημοκρατική λειτουργία του κοινοτικού συμβουλίου και τη συμμετοχή των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων, ήταν μια καινοτομία για την εποχή και φαντάζει πολύ προχωρημένη ακόμα και με τα σημερινά δεδομένα, καθώς σημειώνεται μεταξύ άλλων: «Καμμία απόφαση …δεν θα παίρνεται εάν δεν συζητηθή και αναλυθή διεξοδικά με το Συμβούλιον και δεν γνωστοποιηθή πιο μπροστά με εσάς τους χωριανούς μας, για να μάθουμε έτσι τη γνώμη σας, για να πράξουμε… κατά τη γνώμη των πολλών». Παρά την πετυχημένη του θητεία, δεν θέλησε να υποβάλλει εκ νέου υποψηφιότητα το 1978, για να μη κατηγορηθεί ότι επιδιώκει επανεκλογή, για να πάρει σύνταξη.

Ο Παναγιώτης Ταμβακέρας, ως πρόεδρος της Κοινότητας Παπάδου σε μια γιορτή εθνικής επετείου στα μέσα της δεκαετίας του ’70.

Αξιώθηκε να καμαρώσει παιδιά και εγγόνια, φεύγοντας τη Δευτέρα 3 Απριλίου του 2023 σε βαθιά γεράματα. Η τελευταία φορά που βρεθήκαμε, ήταν το Σεπτέμβριο του 2021, όταν πήγα στον Παπάδο με το γιό του Βλάση, για να του πάρω μια μαρτυρία, στα πλαίσια εκπόνησης μιας ερευνητικής εργασίας για τη δεκαετία του ’40 στη Λέσβο. Μας περίμενε στο καφενείο με αγωνία και προσμονή. Ο λόγος του διαυγής και μεστός. Περιέγραψε με ακρίβεια τη δράση του πατέρα του, τα δικά του παιδικά χρόνια, τα δύσκολα χρόνια του Εμφυλίου και των μετεμφυλιακών διώξεων. Είχε ένα μόνο παράπονο× που δεν τον άφησαν να σπουδάσει Ιατρική, που τόσο ήθελε.

Σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς, όπου η ενασχόληση με τα κοινά και η πολιτική δράση όλο και πιο πολύ ταυτίζεται στη συλλογική αντίληψη της κοινωνίας ως μια επικερδής δραστηριότητα, άνθρωποι του ήθους και της προσφοράς, σαν τον Παναγιώτη Ταμβακέρα όλο και λιγοστεύουν.

Καλό ταξίδι φίλε μας Παναγιώτη! Θα μας διδάσκεις πάντα αξιοπρέπεια και ήθος!