Την πρώτη φορά που μου συνέβη, μου φάνηκε περίεργο. Τη δεύτερη σκέφτηκα πως μου είχε ξανασυμβεί και από την τρίτη και μετά σκέφτομαι πως έτσι απλά συμβαίνει.

Πετάς κάτι ψηλά, και αυτό, αντί να πέσει, χάνεται! Ο νόμος της βαρύτητας δεν λειτουργεί πάντα. Ίσως κι αυτός, όπως όλοι οι νόμοι, να λειτουργεί επιλεκτικά και να ισχύει μόνο για κάποια αντικείμενα-σώματα. Ίσως πάλι η ισχύς των νόμων να είναι μιά φύση επιλεκτική.

Όταν ήμουν μικρή κάθε φορά που πετούσα κάτι ψηλά στεκόμουν και περίμενα να δω αν θα πέσει. Συνήθως έπεφτε. Σπάνια δεν έπεφτε. Τώρα πια έχω βαρεθεί αυτό το παιχνίδι. Είτε πέσει, είτε όχι δεν περιμένω. Φεύγω.
Τι είναι αυτό που μπορεί κάποιος να πετάξει ψηλά; Το καπέλο του• ή μια πέτρα• ή μια δέσμη από μολυσμένα φλιπ φλοπ.

Η φίλη μου η Μαρία ζωγράφισε ένα ολοστρόγγυλο φεγγάρι και το πέταξε ψηλά. Η ζωγραφιά της χάθηκε. Εκείνη όμως πιστεύει ότι καρφώθηκε στον ουρανό. Όταν της λέω πως αυτό δεν είναι το δικό της, νομίζει πως τη ζηλεύω και κακιώνει. Η ζωγραφιά της ξέφυγε, εκείνη όμως επιμένει να τη βλέπει καρφωμένη.

Λένε πως η βαρύτητα είναι μιά δύναμη. Μια δύναμη όμως δεν μπορεί, κάποιες φορές θα ξεκουράζεται• και τότε είναι που την πιάνουν στον ύπνο και της ξεφεύγουν εκείνα που δεν πέφτουν.

Αυτό που δεν έχουμε ακόμα καταλάβει είναι ότι όλες οι εξεγέρσεις γίνονται ενάντια στον νόμο της βαρύτητας. Ενάντια σε όλα εκείνα που μας βαραίνουν, μας δένουν, μας φιμώνουν, μας αφαιρούν κάθε κίνηση, αφού μόνο η κίνηση μπορεί να την αμφισβητήσει.

Γι’αυτόν τον λόγο μου προκαλούν θλίψη τα αγάλματα που πέτρωσαν την κίνηση. Κουβαλούν άθελά τους το μήνυμα πως οι κινήσεις μπορεί κάποτε να γίνουν αγάλματα, στολίδια σε μιά πλατεία, για να θυμίζουν στους ονειροπαρμένους πως ακόμα και τα μεγάλα κινήματα κάποτε γίνονται ... πέτρα.