Μια φορά κι έναν καιρό στο κέντρο του κήπου της Μυτιλήνης, πίσω από το σημερινό Δημοτικό Θέατρο της πόλης υπήρχε ένα άγαλμα… Ο Ποσειδώνας γυμνός (οποία ντροπή για τα ήθη της εποχής), με την τρίαινα του την ώρα που σκοτώνει ένα τεράστιο καβούρι. Κι ήταν τοποθετημένο στο κέντρο ενός κύκλου κατασκευασμένου από ντόπια πέτρα…

Το 1908, με παρέμβαση των νεοτούρκων της ηθικής της εποχής που λέγαμε βοηθούσης, το άγαλμα απομακρύνθηκε. Που το παραχώσαν ένας Θεός ξέρει….

Κι ο λίθινος κ κύκλος απέμεινε μοναχός του… Ώσπου κι αυτός κάποια στιγμή απομακρύνθηκε από το πάρκο και τοποθετήθηκε στο Κιόσκι.

Έκτοτε οι δημοτικές αρχές έδωσαν ομολογουμένως σκληρές μάχες για να λειτουργήσουν εκεί ένα σιντριβάνι. Το οποίο όμως λόγω του υποχωρούντος υπεδάφους (κοτζάμ κονάκι και αρχαιολογικό μουσείο κατέρρευσαν για δαύτο, μη πούμε και τα τσιμέντα του δρόμου στην πλατεία που ολημερίς τα ρίχνουνε και το βράδυ ανοίγουν) δε λειτούργησε ποτέ. Το νερό έφευγε, χανόταν.

Προτελευταία προσπάθεια στις 8 Νοεμβρίου πέρυσι. Που το σιντριβάνι λειτούργησε για… μια μέρα! Ίσαμε να το δει (αν το είδε) ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Πριν ένα μήνα ξανά…. Τσιμέντα, ειδικοί και φωτισμός πρασινοκόκκινος αλά palm beach (να δένει και με τους ένθεν κακείθεν φοίνικες). Τις τελευταίες μέρες δε το βλέπω το όλο σύστημα να λειτουργεί κι ανησυχώ…. Ρε μπας….
Γιατί σας τα λέω τώρα όλα ετούτα…

Γιατί λέω να μαζέψω τις εξαγγελίες και τα σχέδια των δημοτικών μας αρχών άλλοτε και επ’ εσχάτω. Όλες αυτές που αν είχαν υλοποιηθεί τα Τρίκαλα θα ήταν… πταίσμα μπροστά μας. Και έξυπνη και ότι άλλο θέλετε θα ήμασταν. Και προπάντων όμορφη πόλη…

Στις πρώτες θέσεις αυτής της συλλογής θα βάλω την ιστορία του αγάλματος του Ποσειδώνα της σημερινής μας ιστορίας.

Που το 2005 ετοιμαστήκαμε όλοι και πανηγυρίσαμε για το ότι θα …το ξαναστήναμε!
Το μαρμάρινο λοιπόν αυτό άγαλμα που η εικόνα του σώθηκε σε φωτογραφία και δημοσιεύεται στο λεύκωμα του Σίμου Χουτζαίου «Λεσβιακές Φωτοσκιές» είχε αρχίσει τότε να ξαναφτιάχνεται στο εργαστήριο μαρμάρων του Γιώργου Ψαρρού στην Παγανή της Μυτιλήνης. Με δημιουργό έναν μοναδικής αξίας άγνωστο γλύπτη τον Δαυίδ Ασατριάν από το Ερεβάν της Αρμενίας μετανάστη στην Ελλάδα από το 1992 που ένας Θεός ξέρει που βρίσκεται σήμερα.

Σύμφωνα με την εκδοχή του Αρμένιου καλού αυτού γλύπτη ποιυ δημόσια παρουσιάστηκε, ο Ποσειδώνας εμφανιζόταν με τη γνωστή μορφή του άγνωστου θαλασσινού αρχαίου θεού με όλα όμως τα άλλα στοιχεία του κατεστραμμένου αγάλματος, γυμνό με την τρίαινα την ώρα που σκοτώνει ένα τεράστιο καβούρι. Εδώ βέβαια ας σημειωθεί ότι στο κατεστραμμένο άγαλμα ο αρχαίος θεός εμφανιζόταν με τη μορφή ενός νέου ωραίου άνδρα, σαν τη μορφή του Ερμή στο άγαλμα του Πραξιτέλη. Τούτο το στοιχείο ήταν και το μοναδικό που διαφοροποιούσε την εικόνα του αγάλματος έτσι όπως τουλάχιστον εμφανιζόταν στην πήλινη του και υπό κλίμακα μορφή που είχε ετοιμάσει ο κ. Ασατριάν.

Πανηγυρισμοί και εξαγγελίες και συνεντεύξεις. Το μαρμάρινο άγαλμα του Ποσειδώνα ύψους 2,5 περίπου μέτρων θα το τοποθετούσαν στο κέντρο του αναπλασμένου Δημοτικού Κήπου στο μέσον ενός μαρμάρινου στρογγυλού σιντριβανιού διαμέτρου έξη μέτρων. Και φυσικά το άγαλμα όπως ήταν μέχρι το 1908 αλλά και όπως πρόβλεπε το πρόπλασμα του κ. Ασατριάν θα ήταν γυμνό.

Δεν πέρασε ένας αιώνας από τότε…. Μόλις 15 χρόνια. Που ‘ναι ρε παιδιά το άγαλμα, πού ‘ναι το πρόπλασμα, που πήγαν όλα ετούτα που ειπώθηκαν κι εμείς όλοι κάτσαμε και τα ακούσαμε και τα χειροκροτάγαμε;

Νερό έγιναν. Σαν το νερό στο σιντριβάνι στο Κιόσκι πουπάει και χάνεται…