Στις 11 Φεβρουαρίου του 2003, σαν σήμερα δηλαδή πριν 16 χρόνια,  έγινε το τρίτο κατά σειρά ατύχημα με ελικόπτερο του ΕΚΑΒ. Τα καινούργια τότε ελικόπτερα… έπεφταν κατά τη μεταφορά ασθενών. Και πέφτοντας σκοτώνονταν όλοι οι επιβαίνοντες. Χειριστές, γιατροί και νοσηλευτές και φυσικά οι επιβαίνοντες ασθενείς.

16 χρόνια μετά τα γεγονότα αυτά δεν τα θυμάται κανείς. Και κανείς ποτέ δε λογοδότησε για ετούτες τις απώλειες ζωών. Θεωρήθηκε προφανώς φυσιολογικό να πέσουν σε ένα - δυο χρόνια, τρία ελικόπτερα που αγοράστηκαν για να σώζουν ζωές. Οι αρμόδιοι και υπεύθυνοι για ετούτο δεν αποκλείεται να πουλάν κάπου ξανά τις φάτσες τους ως σωτήρες μας…

Αυτά όμως σήμερα σας τα λέω για να σας θυμίσω ή για να σας ενημερώσω για το γεγονός ,. Αλλά γιατί εκείνο το ατύχημα πριν 16 χρόνια άγγιξε τη Μυτιλήνη.
Το ελικόπτερο αυτό έδρευε στη Μυτιλήνη. Κι οι επιβαίνοντες σε αυτό ήταν παιδιά της Μυτιλήνης γεννημένοι εδώ ή που δούλευαν εδώ στο Νοσοκομείο Μυτιλήνης.

Ο κυβερνήτης Ευστράτιος Φωτιάδης, ο συγκυβερνήτης Ηλίας Λέντης, ο διασώστης Κουρούλης Ιωάννης κι ο γιατρός Μακέντ Σαφάντι.

Για ετούτον το μετανάστη στην Ελλάδα από τη Συρία που πέθανε προσπαθώντας να σώσει τη ζωή ενός νησιώτη στην Ικαρία θέλω να σας πω….

Ήταν τότε 41 ετών, αν ζούσε σήμερα θα ήταν έναν 57χρονος μεσήλικας. Γιατρός στο Νοσοκομείο Μυτιλήνης, κάτοικος Μυτιλήνης με σύνολο ωρών πτήσης σε αεροδιακομιδές 385,5!

Παλαιστίνιος γεννημένος στην προσφυγιά, ήρθε στην Ελλάδα αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της Ιατρικής στη Ρουμανία και πήρε ειδικότητα γενικού χειρουργού.  Οι γονείς του ήταν στη Συρία και ο ίδιος δεν ήταν παντρεμένος.

Αυτοσυστήνονταν σαν «Έλληνας από την Παλαιστίνη». Για τους άλλους γιατρούς στο Νοσοκομείο της Μυτιλήνης ήταν «ο Μάκης» ο πάντα πρόθυμος να προσφέρει και όχι μόνο στα πλαίσια των υποχρεώσεων του. Στις πορείες για τα δίκαια του παλαιστινιακού λαού στη Μυτιλήνη μέσα στο 2002, τον θυμάμαι χαμογελαστό στην πρώτη γραμμή. Χαμογελαστό και καλό τον θυμάμαι και με τους αρρώστους του και όχι μόνο με αυτούς του ΕΚΑΒ.

Στη Μυτιλήνη είχε έλθει σν γιατρός του ΕΚΑΒ αλλά  προσέφερε τις υπηρεσίες του και στη β΄ χειρουργική κλινική του Νοσοκομείου που αντιμετώπιζε πρόβλημα επαρκούς στελέχωσης. «Στο Νοσοκομείο τον πρωτοείδα μου είχε πει λίγες ώρες μετά τοα ατύχημα η Εύη Βούζου, νοσηλεύτρια βοηθός τότε στα χειρουργεία της Μυτιλήνης, όταν πριν μήνες αντιμετωπίσαμε ένα πρόβλημα στην δημιουργία αγγειακής φίστουλας για την εφαρμογή τεχνικού νεφρού. Ο ειδικός χειρούργος είχε φύγει από τη Μυτιλήνη για άλλο νοσοκομείο και οι ασθενείς έφευγαν στην Αθήνα. Από το Λαϊκό νοσοκομείο της Αθήνας τότε μας είπαν πως στη Μυτιλήνη έχουμε ειδικό γιατρό και να μη πραγματοποιούμε μετακινήσεις. Ήταν ο Μακέντ ο ειδικός αυτός γιατρός που αμέσως δέχθηκε να προσφέρει».

Στο χειρουργείο είχε γνωριστεί μαζί του ο χειρούργος γιατρός τότε του νοσοκομείου Μυτιλήνης, ο Μάκης Αξιώτης. «Στο μεσοδιάστημα των πτήσεων λέει ερχόταν στο χειρουργείο και ζητούσε να βοηθήσει. Ακόμα και εφημερίες κάλυπτε αγόγγυστα όταν έβλεπε ότι υπήρχε πρόβλημα. Ήταν καλός άνθρωπος ο Μάκης».

«Έχω ένα χρόνο που βρίσκομαι στη Μυτιλήνη» είχε πει σε δημοσιογράφο της εφημερίδας «Αιολικά Νέα» που τον ρώτησε σχετικά με κάποιο άλλο πρόβλημα του ΕΚΑΒ στη Μυτιλήνη.

«Μόλις έμαθα, είχε πει, ότι υπήρχε θέση γιατρού που θα κάλυπτε τη Λέσβο δήλωσα αμέσως υποψηφιότητα γιατί ήθελα πολύ να υπηρετήσω σε ένα παραμεθόριο νησί. Είμαι χειρουργός και έχω ειδικευτεί στις πρώτες βοήθειες όπου πίστευα ότι θα μπορούσα να φανώ χρήσιμος».

Ο γιατρός Μακέντ Σαφάντι ήταν διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Όταν το γνώρισα μου είχε πει πως ότι αγαπούσε πολύ την Ελλάδα και ήθελε να συνεχίσει να προσφέρει τις υπηρεσίες του στους κατοίκους των απομακρυσμένων νησιών. «Ίσως να σας φανεί παράξενο, είχε πει, αλλά τη βραδιά των γεγονότων στα Ίμια έπαθα γαστρορραγία από τη στενοχώρια γι’ αυτά που έγιναν. Να σας ομολογήσω κάτι. Θα πήγαινα να ζήσω και μόνος μου σε ένα τέτοιο νησί. Γι’ αυτό και χάρηκα όταν μου δόθηκε η δυνατότητα να έρθω σε ένα παραμεθόριο νησί. Γιατί μου δόθηκε η δυνατότητα να εξυπηρετήσω μέσω του ΕΚΑΒ τον Έλληνα της παραμεθόριας Ελλάδας».

Αυτός ο ήρωας της ζωής πάει ξεχάστηκε.

Ο τόπος μας τον ξέχασε, στο παλαιστινιακό νεκροταφείο στην οργωμένη από τον πόλεμο  Συρία άγνωστο είναι αν ξεκουράζεται ακόμα.

Κι η Μυτιλήνη που θα μπορούσε να τον τιμήσει, η διοίκηση του Νοσοκομείου που θα μπορούσε να δώσει το όνομα του σε μια πτέρυγα του Νοσοκομείου της πόλης, όλοι εμείς όχι μόνο τον ξεχάσαμε το Μακέντ. Τον διαγράψαμε κι από τη μνήμη μας….